การเข่นฆ่าดำเนินไปเพียงไม่กี่นาที เหล่านักรบสี่สิบคนของตระกูลหรงก็ล้มตายไปกว่าครึ่ง!
เพราะตระกูลจ้านมีกองกำลังชั้นยอดนับร้อย แถมยังมีบุคคลระดับปรมาจารย์อีกด้วย
ผ่านไปอีกไม่กี่สิบวินาที กองกำลังชั้นยอดของตระกูลหรงก็ถูกสังหารสิ้นซาก ในที่เกิดเหตุจึงเหลือเพียงหรงชางเพียงผู้เดียว!
หรงชางร่างโชกเลือด ใบหน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียดน่ากลัว! สำหรับความตาย เขาย่อมมีความหวาดกลัวอย่างที่สุด แต่ตอนนี้ตาถมไปด้วยเลือด สุดท้ายก็ไร้ทางหนี
เขาได้แต่แผดเสียงคำรามแล้วพุ่งมีดเข้าใส่คนของตระกูลจ้าน!
จ้านจินไท่มองหรงชาง ประหนึ่งมองแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ ช่างโง่เง่าเต่าตุ่นสิ้นดี!
“ฆ่ามัน! ตัดหัวไปให้หรงเซิ่งหนาน!”
“รับคำสั่ง!”
เสียงแหบพร่าดุดันดังมาจากหมู่กองกำลังชั้นยอดของตระกูลจ้าน จากนั้นทุกสายตาก็จับจ้องไปที่หรงชางที่กำลังพุ่งเข้ามา!
บรรดาแขกเหรื่อที่ยืนดูอยู่โดยรอบ ต่างตกตะลึงถึงขีดสุด ไม่มีใครคาดคิดว่าค่ำคืนนี้จะได้เห็นทั้งการตายของจ้านไท่หมิง และยังจะได้เห็นหรงชางถูกสังหารอีก!
ทายาทของสองตระกูลใหญ่ กลับมาจบชีวิตในค่ำคืนนี้ทั้งคู่
เซี่ยโหวยวิ่นกับเวินอวี้เหลียนหลบอยู่ใต้โต๊ะ เห็นการเข่นฆ่าอันบ้าคลั่งทั้งหมดนี้ รวมถึงหรงชางที่พุ่งเข้าใส่เพียงลำพัง นอกจากจะตกตะลึงแล้ว ยังรู้สึกว่าหรงชางช่างโง่เหลือเกิน!
เพื่อตี้หลงเซวียนไปต่อกรกับตระกูลจ้าน ตายชัดๆ!
ถึงตี้หลงเซวียนจะมีฝีมือไม่น้อย แต่ก็เป็นคนจากที่บ้านนอกอย่างจังไถ จะไปเทียบกับตระกูลจ้าน มหาเศรษฐีแห่งนครหลวงได้อย่างไร?
ส่วนตี้หลงเซวียน ตลอดทั้งเหตุการณ์มีแต่ยืนดูอยู่เฉยๆ
ต่อผู้ฝึกยุทธชั้นยอดสี่สิบคนของตระกูลหรงที่ล้มลง เขาไม่มีสีหน้าใดๆ
จะให้เขามาเป็นที่พึ่งของตระกูลหรง หากไม่มีโลหิตมาพิสูจน์ความภักดี เขาจะยอมตกลงได้อย่างไร?
ในตอนนี้ หรงชางได้ทะลวงเข้าไปอยู่กลางวงล้อมของกองกำลังชั้นยอดตระกูลจ้านแล้ว ไม่นานก็ถูกถีบกระเด็นลงกับพื้น ไม่นานก็ถูกชกต่อยรัวๆ!