สวินโหรวตึงเครียดไปทั้งร่าง!
ถอยหลังออกไปห้าก้าวโดยอัตโนมัติ ไม่อยากถูกโยงใยเข้ามาพัวพัน
ส่วนจูจวิ้นหลงยืนหยัดอยู่เคียงข้างตี้หลงเซวียนอย่างเด็ดเดี่ยว
ไม่นานนัก ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน ตี้หลงเซวียนก็จับมือขวาของหลี่ชวีชิงไว้ นุ่มนวลไร้กระดูก สมกับเป็นมือของหญิงสูงศักดิ์
รอยแผลเป็นบนหลังมือนั้นแม้จะจางมาก แต่สำหรับมือที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้กลับกลายเป็นตำหนิใหญ่หลวง
ทุกคนต่างยืดคอเบิ่งตากลมโตมองดู รอเวลาที่ตี้หลงเซวียนจะถูกหักแขนขา!
วินาทีต่อมา ตี้หลงเซวียนล้วงยาจากกระเป๋าออกมาเม็ดหนึ่ง บี้ให้แหลก ทาลงบนหลังมือของหลี่ชวีชิง แล้วเริ่มคลึง!
ความรู้สึกอุ่นวาบเริ่มแผ่ซ่านบนหลังมือของหลี่ชวีชิง
ดวงตาของหลี่ชวีชิงวาววับเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะนี่เป็นเพียงความรู้สึกอุ่นร้อนนิดหน่อย นางไม่เชื่อว่าจะเกิดปาฏิหารย์ขึ้น
ทุกคนเบิ่งตากลมโต รอดูตี้หลงเซวียนถูกจับโป๊ะ!
เวลาเพียงสามนาทีผ่านไปอย่างรวดเร็ว!
สวินโหรวตัดสินว่าตี้หลงเซวียนจบเห่แน่แล้ว นางแอบส่งข้อความหาจูจวิ้นหลงหนึ่งข้อความ บอกให้เขาพาตี้หลงเซวียนหนีเร็ว!
ทว่าจูจวิ้นหลงมองดูแล้วกลับไม่ทำตาม ยังคงยืนหยัดอยู่ข้างกายตี้หลงเซวียน
"หมดเวลาแล้ว ท่านยังคิดจะฉวยโอกาสลูบไล้บนหลังมือข้าต่ออีกหรือ?"
หลี่ชวีชิงเอ่ยเย็นชา
"ฉวยโอกาส? เจ้านี่ช่างมองตัวเองสูงส่งเกินไปนัก"
ตี้หลงเซวียนดึงมือออก บอกให้นางดูเอง
ทั่วทั้งสถานที่พลันเงียบสนิท ได้ยินแม้เข็มตก!
หลี่ชวีชิงก้มลงมองหลังมือจริงๆ นางเป่าผงยาออก มองอย่างดูแคลน ไม่มีความคาดหวังแม้แต่น้อย
ทว่าชั่วขณะต่อมา!