อิงไห่ซานได้ยินคำนี้ เหงื่อเย็นไหลโซมกาย!
ในใจเขา ไม่ยินยอมเสียสมบัติระดับหลิงนี้แม้แต่น้อย
หากลูกหลานรุ่นหลัง มีผู้แข็งแกร่งยุทธ์ปรากฏขึ้น สามารถใช้สมบัติชิ้นนี้ได้ล่ะ?
แต่ในตอนนี้ ตี้หลงเซวียนพูดชัดเจนมาก ต่อให้เจ้าไม่ยินยอม ข้าก็จะเอาไป!
เพราะนี่อาจเป็นของที่มารดาผู้ให้กำเนิดเขาทิ้งไว้
เหตุผลนี้แม้ฟังดูออกจะฝืนอยู่บ้าง แต่เมื่อบรรลุถึงขั้นปราณของตี้หลงเซวียน ก็ไม่จำเป็นต้องโกหก
อย่างไรก็ตาม ต่อให้ข้าใช้กำลังแย่งก็ยังได้ จะมีเหตุให้ต้องหลอกเจ้าหรือ?
"หลงเฟย... เจ้า เจ้าตัดสินใจเถอะ เพราะอย่างไรในอนาคตเจ้าบ้านตระกูลอิงก็คือเจ้า และความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับแม่ทัพตี้ก็นับว่าแน่นแฟ้น"
อิงไห่ซานโยนปัญหายากนี้ ไปให้บุตรชายอิงหลงเฟย
อิงหลงเฟยขมวดคิ้วแน่น!
นี่จะกำหนดทิศทางความสัมพันธ์ระหว่างเขากับตี้หลงเซวียน
เมื่อคิดไปคิดมา อิงหลงเฟยจึงกัดฟันกล่าว: "พี่ตี้ ตระกูลอิงของข้าเองก็มิได้ขาดเงิน สมบัติชิ้นนี้ก็ยกให้พี่! แต่ข้ามีข้อเรียกร้องอื่นอีก ข้อเรียกร้องนี้พี่ต้องทำได้แน่นอน เดี๋ยวข้าจะบอกพี่"
"ดี ขอบคุณท่านประมุขอิงที่ทำให้สำเร็จ!"
ตี้หลงเซวียนยิ้ม
จากนั้น ร่างกายเขาก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ยืนอยู่ทางด้านขวาของทั้งสามคน
ทั้งสามตกใจอีกครั้ง ก่อนหน้านี้ตี้หลงเซวียนหายตัว ไม่เพียงหายลับไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่กลิ่นอายก็ซ่อนไว้หมด
ทั้งสามไม่รู้เลยว่าเขายืนอยู่ทางขวา!
อิงไห่ซานเห็นบุตรชายยินยอมเรื่องนี้ แม้จะรู้สึกขัดแย้งอยู่บ้าง แต่ก็กัดฟันยอมรับแล้ว
อย่างไรก็ตาม บุตรชายอิงหลงเฟยไม่ใช่คนโง่ ข้อเรียกร้องที่ยกขึ้นย่อมต้องไม่ต่ำต้อย