ในห้องข้าง กายชายร่างสูงใหญ่ยืนอยู่กลางห้อง บนพื้นกลับมีคราบโลหิตตกสะเก็ดหลุดร่วงเป็นแผ่น ๆ!
ภาพนี้เหมือนฉากในหนังเขย่าขวัญ!
ยังคล้ายงูลอกคราบ!
"นี่ เมื่อคืนแผลเป็นสะเก็ดทั้งหมดแล้วหลุดร่วงหมดเลย?"
ฮวานจื่อถามด้วยความตะลึง
ตี้หลงเซวียนที่ยืนอยู่ในห้องค่อย ๆ หันกลับมา จ้องมองฮวานจื่อด้วยแววตาซื่อ ๆ ไม่เข้าใจ
เขามองดูคราบโลหิตตกสะเก็ดที่หลุดร่วงบนพื้นคราหนึ่ง ก็มีสีหน้าประหลาดใจ
แต่เขาอธิบายไม่ได้เลย ทำได้เพียงส่ายหน้า
ไม่นาน เสียงกรีดร้องก็ทำให้พี่ใหญ่เย่จื่อกับพ่อจิ่งเถียนเข้ามา
ทั้งสองเห็นภาพในห้องก็ตะลึงงัน!
ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อนว่าคนที่บาดเจ็บสาหัสจะฟื้นตัวได้เร็วถึงเพียงนี้ ยังมีความสามารถแบบงูลอกคราบอีก
เย่จื่อใจกล้าที่สุด หลังจากตกใจก็มีแววตื่นเต้นแล้วเดินเข้าไป!
"บนตัวเจ้าไม่มีร่องรอยบาดแผลเลย ยังงอกเนื้อหนังใหม่สีชมพูนุ่ม ๆ เจ้าเป็นคนหรือสัตว์ประหลาดกันแน่ ฮ่า ๆ!"
เย่จื่อพูดพลางดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความตื่นเต้น
ตี้หลงเซวียนเผชิญหน้าเขาแล้วก็ยังคงเงียบงัน
เพราะความทรงจำของเขายังว่างเปล่า
ฮวานจื่อกับจิ่งเถียนเดินตามเข้ามา เห็นเนื้อหนังที่งอกขึ้นบนตัวตี้หลงเซวียน สีหน้าก็ยิ่งตกตะลึงหนักกว่าเดิม!
ภาพเหตุการณ์นี้ใช้สามัญสำนึกและทฤษฎีวิทยาศาสตร์มาอธิบายไม่ได้เลย
"หรือว่า เขาเป็นนักบำเพ็ญเพียร?"
จิ่งเถียนขมวดคิ้วเอ่ย
เย่จื่อได้ยินก็ส่ายหน้าทันที "ท่านพ่อพูดเล่นหรือเปล่า ฮ่า ๆ! นักบำเพ็ญเพียรแม้จะเข้าสู่ขั้นยุทธ์เซียนแล้วก็ไม่มีความสามารถฟื้นฟูตัวเองได้นะ"
"เช่นนั้นเขาไปกินอะไรมหัศจรรย์ที่ใต้ทะเลมาหรือเปล่า?"
ฮวานจื่อครุ่นคิด
จิ่งเถียนส่ายหน้า "นั่นเป็นเรื่องในตำนาน ข้ามีชีวิตมาห้าสิบปีก็ยังไม่เคยเห็น"