อิงไห่ซานกับอิงหลงเฟยก็กำลังสังเกตตี้หลงเซวียนเช่นกัน
ในแววตาทั้งคู่ นอกจากความตกตะลึงแล้ว ยังเต็มไปด้วยความห่วงใย!
“พ่อ ข้าจะไปปลุกคุณตี้ให้ตื่นเถิด! ที่นี่หนาวเกินไป หากเขาเกิดอะไรขึ้นจะแย่เอา”
อิงหลงเฟยกล่าว
แม้จะเป็นรองประมุขตำหนักยุทธมังกร แต่ก็ไม่เคยพบเห็นเหตุการณ์เช่นนี้ ชั่วขณะจึงลังเลไม่แน่ใจ
อิงไห่ซานรีบพยักหน้า “เจ้าพูดถูก ข้าก็กลัวว่าคุณตี้จะนั่งสมาธิต่อที่นี่แล้วเกิดเรื่อง”
แต่เมื่ออิงหลงเฟยจะเข้าไปปลุกตี้หลงเซวียน กลับถูกหงฉีหลินก้าวขวางไว้!
สิ่งที่ทำให้อิงหลงเฟยตะลึงยิ่งกว่าคือ รอบกายหงฉีหลินพลันระเบิดเจตจำนงแห่งการต่อสู้และจิตสังหารอันน่าเกรงขาม!
“ท่านผู้นำตระกูลหง นี่ท่านคิดจะทำอะไร?”
อิงหลงเฟยหรี่ตาถาม
“ตี้หลงเซวียนไม่สามารถไปจากที่นี่ได้ หรือข้าจะไม่ปล่อยให้เขา... มีชีวิตเดินออกไป! หวังว่าเจ้าจะเข้าใจ หากเจ้าตอบตกลง ตระกูลหงของข้าจะมอบรางวัลมหาศาลให้ แต่ถ้าเจ้าไม่ยอม พวกเจ้าพ่อลูกก็ต้องตายไปด้วยกัน!”
หงฉีหลินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น
หงจ้านเทียนฟังแล้วพลันตะลึง!
“พ่อ! คุณตี้ช่วยชีวิตข้า เหตุใดท่านจึงคิดฆ่าเขา!! เขาเป็นผู้มีบุญคุณต่อข้า!”
“เขาช่วยชีวิตเจ้าไว้ก็จริง แต่เขาก็สังหารยุทธ์เซียนเพียงคนเดียวของตระกูลหงด้วย บัดนี้ตระกูลหงไร้ยุทธ์เซียนคอยค้ำจุนแล้ว!”
หงฉีหลินตอบเย็นชา
แต่หงจ้านเทียนยังไม่ยอม “ไร้ยุทธ์เซียนแล้วอย่างไร? เราจะโยนความผิดนี้ให้คุณตี้ไม่ได้นะ!”
“ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปว่า ตี้หลงเซวียนเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ หญิงที่ตระกูลหงเคยล้อมสังหารในปีนั้น คือมารดาผู้ให้กำเนิดเขา... ดังนั้น หากเขาตื่นขึ้นมา เจ้าคิดว่าเขาจะไม่สังหารคนตระกูลหงต่อไปเพื่อล้างแค้นแทนมารดาหรือ? เจ้ากล้าพนันหรือไม่!”