ดวงตาของตี้หลงเซวียนเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน!
รีบหันไปมอง!
คนที่เหลือก็พากันหันไปมองที่ประตู!
เหยียนหลิงเฟยและจางไท่ไหล เมื่อเห็นว่ามีพวกเดียวกันปรากฏตัวที่ประตู ก็ยิ่งพยายามอย่างสุดชีวิตพุ่งไปที่ประตู
"เสี่ยวกั๋วจริง ๆ ด้วย ลูกยังมีชีวิตอยู่! เสี่ยวกั๋วอย่ากลัว พ่อจะช่วยลูก!!"
ตี้หลงเซวียนไม่มีวันลืมภาพที่พบเสี่ยวกั๋วในป่า
อีกฝ่ายถูกห่อด้วยหนังสือพิมพ์ ร่างกายแข็งเป็นสีม่วง ผอมราวกับหนูตัวหนึ่ง! เขาเจ็บปวดใจจนทนไม่ไหว จึงรับเด็กคนนี้มาเลี้ยงทันที
หลายปีมานี้ ตี้หลงเซวียนทุ่มเทแรงกายแรงใจอย่างมาก เลี้ยงดูเสี่ยวกั๋วเสมือนลูกในไส้
แต่ตอนนี้!
เสี่ยวกั๋วที่เคยงดงามราวกับตุ๊กตากระเบื้อง กลับมีผมยุ่งเหยิง เนื้อตัวมอมแมม ไม่ได้สวมเสื้อผ้า!! ผิวหนังเต็มไปด้วยคราบน้ำมัน และยังเปื้อนขยะสกปรกสารพัดชนิด!!
ที่คอยังมีปลอกคอสุนัขขึ้นสนิม!
นอกจากนี้ ตั้งแต่ใบหน้าจนถึงร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล! มีทั้งแผลมีด แผลเฆื่อน! แผลไฟไหม้ แผลน้ำร้อนลวก! ยังมีรอยตบ รอยถีบ!!
แม้แต่บนหลังก็มีแผลกว้างใหญ่…ไร้ผิวหนัง!!
แขนขาทั้งสองข้างผิดรูปอย่างชัดเจนเพราะกระดูกหักแล้วไม่ได้รับการรักษา!!
"พ่อ!! ดีใจจังที่ได้เจอพ่อ แต่พ่ออย่าช่วยหนูเลย พวกมันเป็นปีศาจ พ่อรีบไป!! เร็ว!! เสี่ยวกั๋วไม่อยากให้พ่อเป็นหมาด้วย!"
ตี้เสี่ยวกั๋วถูกปลอกคอสุนัขรัดคอแน่น ถูกยกขึ้นกลางอากาศ!
ใบหน้าเล็ก ๆ ขาดอากาศหายใจจนซีดเป็นสีม่วง!
น้ำตาไหลทะลักราวกับแม่น้ำที่พังทลาย!
แม้นางจะเป็นเด็กถูกทิ้ง แม้จะถูกทรมานมาห้าปี แต่นางกลับยอมให้ตัวเองถูกฆ่า ดีกว่าทำให้พ่อพลอยเดือดร้อน
"วันนี้!! พวกแก!! ทุกคน! ทั้งตระกูลเหยียน! ตระกูลจาง!! ต้องตาย!!!!"
ความเกลียดชังที่ซ่อนอยู่ในใจของตี้หลงเซวียน!!
ล้วนระเบิดออกมาอย่างบ้าคลั่งในชั่วขณะนี้ ราวกับคลื่นสึนามิพัดถล่มไปทั่วงาน อากาศในห้องจัดเลี้ยงลดลงอย่างกะทันหัน ประหนึ่งฤดูหนาวมาเยือน
พื้นเกิดชั้นน้ำค้างแข็งขึ้นเป็นชั้น ๆ!!
ไอสังหารยิ่งจับตัวเป็นรูปธรรม ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกบีบคอจนหายใจลำบาก
"ตี้หลงเซวียน คุกเข่าลง! ไม่งั้นข้าจะฆ่าไอ้ลูกผสมนี่เดี๋ยวนี้!!"
เหยียนหลิงเฟยตะโกนด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว! ในมือถือกริชเล่มหนึ่ง จ่อที่กลางอกของตี้เสี่ยวกั๋ว!
"มึงไม่ใช่พร่ำบอกว่านางเหมือนลูกสาวในไส้หรือไง ทำไมยังไม่คุกเข่าอีก ตี้หลงเซวียน มึงเป็นจอมปลอมหรือ!!"
จางไท่ไหลหัวเราะเย็น!
เบื้องหลังคือองครักษ์ชั้นยอดกว่าร้อยคนของตระกูลเหยียนและตระกูลจางที่เต็มไปด้วยเจตนาฆ่า
รวมถึงหัวหน้าตระกูลจาง จางเป่าซิน!
หัวหน้าตระกูลเหยียน เหยียนเจิ้นเหิง!
ทั้งสองคนเมื่อครู่พักผ่อนอยู่ที่โรงน้ำชาด้านหลัง กะว่าจะมางานเมื่อพิธีเริ่มขึ้น แต่ไม่คิดว่าตี้หลงเซวียนจะปรากฏตัวขึ้น
และยังฆ่าคนไปมากมายขนาดนี้!
หากปล่อยให้ตี้หลงเซวียนทำสำเร็จ ตระกูลจางตระกูลเหยียนก็ไม่มีอนาคต
เพราะทั้งสองตระกูลต่างมีส่วนร่วมในการทำร้ายตระกูลตี้
"ตี้หลงเซวียน ตอนนี้เจ้าคุกเข่าลง และทำลายวรยุทธ์ของตัวเองเสีย ข้าจะไว้ชีวิตเจ้า เพราะถึงอย่างไรพ่อของเจ้าเมื่อก่อนก็เคยให้ความช่วยเหลือข้า"
เหยียนเจิ้นเหิงกัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ
"ตี้หลงเซวียน เจ้าคิดว่ามีวิชาเล็กน้อยก็พลิกฟ้าพลิกแผ่นดินได้หรือ! เจ้าคิดผิด เจ้าเป็นแค่หมาหัวเน่า!"
สีหน้าของจางเป่าซินเย็นชาราวกับจะหยดน้ำ!
วันมงคลของลูกชาย ถูกเหยียดหยาม! หากไม่ล้างแค้นตี้หลงเซวียนให้สาสม ต่อไปตระกูลจางจะมีหน้ามีตาได้อย่างไร?
นักเลงกว่าหนึ่งร้อยคนกรูกันออกมา ล้อมตี้หลงเซวียนไว้! ในมือมีมีดพร้าคมกริบ!
ด้านนอกยังมีสิบคนถือปืนลูกซองสองลำกล้องทำมือ!!
ตรงหน้าหัวหน้าตระกูลทั้งสอง ยังมีชายชราสี่คน กลิ่นอายลึกซึ้งยิ่งนัก แค่มองก็รู้ว่าเป็นยอดฝีมือ
ศึกนี้ ตี้หลงเซวียนต้องแพ้แน่!!
แขกทุกคนพากันถอยหลบไปอยู่ที่มุมกำแพง รอดูอยู่
แต่ตี้หลงเซวียนเผชิญสิ่งเหล่านี้ กลับไม่มีสีหน้าหวาดกลัวแม้แต่น้อย "พวกแกคิดว่ามีสิทธิ์มาสั่งสอนข้าหรือ! คิดผิด!! นับตั้งแต่ข้าปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง พวกแกก็เหลือเพียงโอกาสตาย!"
สิ้นเสียง!
ร่างกายเขากลับกลายเป็นสีแดงฉาน!! พลังของเลือดเทพวิหคเพลิงระเบิด! พร้อมกันนั้นผิวหนังก็แข็งทื่อราวกับหินผา! ร่างเทพเต่าดำระเบิด!
กระดูกก็เหมือนเหล็กกล้า ในร่างกายขมวดแน่นพร้อมกับพลังที่เพิ่มขึ้น! โครงกระดูกมังกรเขียวระเบิด!
ดวงตาเขายิ่งแดงก่ำ!! หัวใจเต้นตุบ ๆ เร่งเร็วขึ้น!
ใจสังหารพยัคฆ์ขาวถูกตี้หลงเซวียนปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์ ราวกับปล่อยสัตว์ร้ายในตำนานออกมา!!
นักเลงรอบ ๆ กว่าหนึ่งร้อยคนยังไม่ทันตั้งตัว ตี้หลงเซวียนก็คำรามกึกก้อง รวบรวมพลังที่มือกลายเป็นกระบี่ลม สังหารเข้าไป!
ทีละคน ๆ! ฟันขาดครึ่งกลางลำตัว! ไส้พุงทะลัก เลือดเนื้อกระเซ็น!!
一個個 ราวกับกลายเป็นท่อนไม้ถูกฟันผ่าครึ่ง!!
แม้แต่เสียงร้องยังไม่ทันหลุดออกมา
กว่าหนึ่งร้อยคน เพียงสามวินาทีก็ตายไปกว่าสี่สิบคน และยังเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่งในอัตราหลายสิบคนต่อวินาที!
"เขาเป็นปีศาจ น่ากลัวเกินไปแล้ว!!"
"รีบหนี!! ปีศาจ!!"
เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้น นักเลงที่เหลืออีกสิบกว่าคน ทิ้งมีดพร้าแล้วหนีไปอย่างบ้าคลั่ง
แขกในงานเห็นซากศพและชิ้นเนื้อเต็มพื้น ภาพราวกับนรก ต่างคนต่างอาเจียน กรีดร้อง หมดสติ!!
จางไท่ไหลกับเหยียนหลิงเฟยมองตี้หลงเซวียนเหยียบย่างมาเหนือเนื้อหนัง ก็ตัวสั่นด้วยความกลัว!
นี่มันมนุษย์หรือเปล่า??!
ตี้เสี่ยวกั๋วก็ไม่เคยเห็นตี้หลงเซวียนโหดเหี้ยมเช่นนี้ นางถูกภาพตรงหน้าทำให้ตกใจจนสลบไป!
"ผู้อาวุโสซุน เขาต้องฝึกฝนวิชาชั่วร้ายแน่ ท่านรีบไปฆ่าเขาเสีย ข้ายอมจ่ายค่าตอบแทนห้าล้าน!"
จางเป่าซินตะโกนขึ้นทันที
ซุนหลงเสียงเป็นหนึ่งในชายชราทั้งสี่คน และเป็นผู้อารักขาของตระกูลจาง
เขาเป็นศิษย์ของเต่าผู้หนึ่งจากเขาหลงหู่ มีวรยุทธ์ของลัทธิเต๋าและคาถาอาคม!
แต่เหยียนเจิ้นเหิงก็ยังไม่วางใจ เขารีบตะโกนว่า "ผู้อาวุโสเจ้า ผู้อาวุโสเฉียน ผู้อาวุโสโจว พวกท่านช่วยกันลงมือที! วันนี้ฆ่ามัน หรือจับเป็นมาปราบ ข้าจ่ายค่าตอบแทนให้คนละห้าล้าน!"
ชายชราทั้งสามคนที่เหลือได้ยิน ก็หัวเราะเย็นเดินออกมา!
ในสายตาของทั้งสาม นี่ก็เหมือนกับเก็บเงินได้ง่าย ๆ
เพราะทั้งสี่คนล้วนอยู่ในระดับปรมาจารย์ แข็งแกร่งกว่าโฉวเชียนจั้งที่เป็นแค่ผู้ฝึกยุทธ์มากนัก แถมยังมีท่าพิฆาตวรยุทธ์ติดตัว!
ซุนหลงเสียงจึงไม่พอใจขึ้นมา "ก็แค่ไอ้ขยะคนหนึ่ง ฆ่าไก่ด้วยมีดเชือดวัว ตี้หลงเซวียน ยังไม่รีบคุกเข่าขอขมาอีก!!"
พูดจบ ทั้งสี่คนก็เดินเข้าไปหาตี้หลงเซวียน
เหยียนหลิงเฟยกับจางไท่ไหลจึงรู้สึกอุ่นใจ สายตาคลั่งไคล้รอดูตี้หลงเซวียนถูกฆ่า
"ขอขมา?"
ตี้หลงเซวียนยืนอยู่ตรงหน้าทั้งสี่ แสยะยิ้มเหี้ยม!
"ขอโทษนะ ถ้าการฆ่าคนเป็นนิสัยเลว ข้าก็เลิกไม่ได้ แถมยังเสพติดด้วย!!"
สิ้นเสียง เขายกมือขึ้นตบไปทางซุนหลงเสียง!
ซุนหลงเสียงตวาด: "อยากตาย!" ในมือปรากฏกระบี่ไม้ท้อ ก้าวเดินตามท่าราษี ดีดนิ้วร่ายเวท ท่ามกลางอากาศมีเสียงลมปราณเย็นยะเยือกดังขึ้น!
สมกับเป็นผู้วิเศษจริง ๆ คนตระกูลจางตระกูลเหยียนดีใจกันใหญ่!
แต่ชั่วพริบตา ฉึก! ซุนหลงเสียงกลับถูกตี้หลงเซวียนตบด้วยฝ่ามือเดียว ร่างกลายเป็นละอองเลือด!!
เลือดวิหคเพลิงเป็นของหยางบริสุทธิ์สูงสุด วิชาอาคมใด ๆ ต่อหน้าเลือดวิหคเพลิงก็เป็นได้แค่ลูกหลาน!!
"เด็กนี่แกร่งเกินไป รีบใช้ท่าพิฆาต!! งูเหลือมรัดสังหาร!!"
"ท่าพิฆาตล่ามังกร!!"
"สิบสองคมวายุสังหาร!!"
เสียงตะโกนสามครั้งสะเทือนห้องจัดเลี้ยง!
แต่ต่อมา! ตูม ตูม ตูม… ทั้งสามคนก็กลายร่างเป็นละอองเลือดสามกลุ่มระเบิดกระจาย ฟุ้งไปทั่ว…!