"เข...เขาข่มขู่พวกเรา!"
บรรดาผู้ปกครองต่างพากันตกใจกลัวกับคำพูดของลู่หมิงเฟย พวกเขาไม่อาจไม่เชื่อคำพูดของลู่หมิงเฟยได้
ในขณะที่พูด สายตาของเขาเปี่ยมไปด้วยความจริงใจจนประกายแวววาว ถ้าเป็นไปได้ ไอ้หนูคนนี้จะแอบหลบอยู่ข้างหลังพวกเขาแล้วตามติดกลับบ้านไปด้วยอย่างไม่ลังเล และหลังจากนั้นจะเกิดอะไรขึ้นต่อ พวกเขาไม่กล้าคิด
ลู่หมิงเฟยพิสูจน์ให้เห็นแล้วด้วยการกระทำว่า เขาเป็นคนประเภทที่ถ้าลงมือได้ก็จะไม่พูดจาให้มากความ
ผู้ปกครองเริ่มรู้สึกอยากถอยหนี อันที่จริงพวกเขาก็รู้ดีว่าลูกของตัวเองเป็นคนแบบไหน ไม่อย่างนั้นคงไม่ต้องตกต่ำจนต้องออกไปเป็นนักเลงตามท้องถนน
แต่การเป็นนักเลงก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด กลุ่มเด็กวัยรุ่นที่ยังไม่เต็มสูบจะไปรู้อะไรกับเรื่องความเลวร้ายของสังคม พวกเขามักทำอะไรไปด้วยความมุทะลุหัวร้อน ซึ่งก่อนหน้านี้พวกเขาก็ยังมีสำนึกดีอยู่บ้าง จะลงมือกับพวกนักเรียนที่เด็กกว่าเท่านั้น
ผู้ปกครองของนักเรียนเหล่านั้นจริง ๆ ก็ง่ายที่จะหลอก ต่อให้ถูกตามมาทวงความผิดจริง ๆ แค่พวกเขารวมหัวกันทำทีเป็นแข็งกร้าว ยืนอยู่ตรงนั้น ผู้ปกครองที่มาทวงความผิดก็จะถอยไปเอง แล้วลากเด็กที่แอบเช็ดน้ำตากลับไป
ตอนแรกที่รู้ว่าคราวนี้ไปมีเรื่องกับนักเรียนโรงเรียนมัธยมปลายชื่อดังระดับ贵族 ตอนนั่งอยู่ในห้องประชุมหัวใจก็เต้นไม่เป็นจังหวะ ทุกคนก็รู้ดีว่าแผนการทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้ใช้ได้ผลกับคนธรรมดาเท่านั้น ถ้าเจอคนมีอำนาจมีเงินจริง ๆ เขาไม่มาเล่นเกมเด็กแบบนี้กับพวกเราหรอก แค่คำพูดเดียวก็อาจทำให้พวกเราหมดที่อยู่ได้
จนกระทั่งลุงกับป้าเดินเข้ามาในห้องประชุมและนั่งลง พวกเขาถึงได้หายจากความวิตกกังวลอย่างหนักได้สักที
แม่บ้านวัยกลางคนคนนั้นตั้งแต่เข้ามาปากก็ไม่เคยหยุด บ่นเสียงดังลั่นใส่ลุงไม่หยุด พูดว่าดูลุงชายดี ๆ หลานชายคนเก่งของลุงน่ะ ไม่เห็นทำประโยชน์อะไรได้เลย มีแต่สร้างปัญหาให้ครอบครัวทั้งวัน คราวนี้ฉันไม่ยุ่งด้วยแล้ว จะเป็นจะตายยังไงก็เรื่องของมันแล้วกัน ประมาณนั้น
ลุงถูกป้าต่อว่าต่อขวางต่อหน้าธารกำนัลแต่ก็ไม่โกรธ หยิบบุหรี่ราคาดีที่ซื้อระหว่างทางออกมาจากกระเป๋า แล้วเดินวนรอบโต๊ะประชุมขนาดใหญ่แจกจ่ายให้ทุกคนพร้อมสีหน้าประจบประแจง
มีคนรับบุหรี่ของลุง ลุงก็จะดีใจสุดขีด ยื่นมือออกไปจับมืออีกฝ่าย แล้วกำมืออีกฝ่ายไว้แน่นพร้อมพูดว่าสวัสดีครับสวัสดีครับ ลำบากพวกคุณแล้วนะครับ
เหล่าผู้ปกครองของนักเลงต่างมองหน้ากัน สามีภรรยาคู่นี้ช่างแตกต่างจากภาพคนใหญ่คนโตที่พวกเขาจินตนาการไว้ นึกในใจว่าทุกวันนี้คนรวยพูดจาดีกับคนอื่นขนาดนี้เลยหรือ?
แต่พวกเขาก็ยังไม่กล้าดูถูกอีกฝ่าย อีกฝ่ายไม่เรียกร้องค่าชดเชย ทุกคนนั่งลงดื่มชาคุยกันอย่างสงบสุขก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร
จนกระทั่งป่าบ่นลุงโดยไม่ตั้งใจพูดออกมาว่า ค่าครองชีพของลู่หมิงเฟยยังไม่ได้ส่งมาเลย ยังจะสูบบุหรี่ราคาแพงอีกหรือ รู้ไหมว่าบ้านเรารวยหรือไง รู้ไหมว่าเดือนหน้าเงินค่าเรียนเปียโนของลู่หมิงเจ๋อยังไม่มีที่ไปเลย!
รอยแตกร้าวนี้เองที่ทำให้พวกเขานึกขึ้นได้ มีคนเดินเข้าไปคว้าไหล่ลุงอย่างสนิทสนม จ้องมองนาฬิกาแบรนด์ดังรุ่นเลียนแบบที่ข้อมือลุงแล้วชมเสียงดังว่านาฬิการุ่นนี้ดูหรูหราจริง ๆ นะเฮ้ย ไม่ทราบว่าพี่ใหญ่ทำงานอยู่ที่ไหน?
ลุงรีบโบกมือเป็นปฏิกิริยาสะท้อนตอบว่าไม่ได้ทำงานใหญ่โตอะไร แค่เป็นลูกจ้างธรรมดา ๆ เงินเดือนก็ถือว่าใช้ได้ แต่ที่เด่นคือมั่นคง พอเลี้ยงปากเลี้ยงท้องได้
ชายที่ถามไม่เปลี่ยนสีหน้า ถามต่อไปอีกว่าพี่สะใภ้ทำอาชีพอะไร?
ลุงตอบว่าพี่สะใภ้เหรอ นั่นสิเรื่องใหญ่เลย ถ้าไม่มีเธอ ครอบครัวเราทั้งบ้านอาจต้องอดตายกันพอดี
ชายคนนั้นสูดลมหายใจเฮือกใหญ่ นึกในใจว่าดีแล้วที่ตัวเองเป็นคนระวังตัว ชอบถามไถ่เพิ่มอีกคำหนึ่ง ดูท่าทางในครอบครัวนี้พี่สะใภ้ต่างหากที่เป็นเสาหลัก เลี้ยงทั้งครอบครัวได้แบบนี้ฝีมือไม่ธรรมดาแน่นอน รีบถามต่อว่าพี่สะใภ้เป็นเจ้าของธุรกิจเองหรือเปล่า แบบที่อยู่ในโทรทัศน์ ที่นาทีเดียวขึ้น ๆ ลง ๆ เป็นล้าน ๆ น่ะ?
ลุงตอบว่าไม่ถึงขนาดนั้น ที่จริงก็แค่แม่บ้านนี่แหละ แต่ถ้าวันไหนเธอประกาศลาออกจากงานบ้าน พวกเราก็คงไม่ได้กินข้าวอีกต่อไป ก็ต้องอดตายกันพอดีไงล่ะ
ถึงจุดนี้สถานการณ์ก็ควบคุมไม่อยู่โดยสิ้นเชิง ผู้ปกครองของนักเลงสบตากันและรู้ตัวว่าถูกหลอก สามีภรรยาคู่นี้ไม่ใช่คนใหญ่คนโตที่กระทืบเท้าปุ๊บแผ่นดินไหวปั๊บตามจินตนาการ พวกเขาเป็นแค่คนธรรมดา วัยกลางคน น้ำมันเยิ้ม ๆ แบบเดียวกับพวกเขานั่นแหละ
ไม่แปลกใจเลยที่ทุกคนคุยกันถูกคอขนาดนี้ เพราะทุกคนอยู่โลกเดียวกัน อยู่คลื่นความถี่เดียวกัน
แต่พวกเขาก็แยกตัวออกจากคลื่นความถี่นั้นทันที ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน ตะคอกใส่ลุงกับป้าว่า หลานชายของคุณที่ตีลูกฉันเข้าไอซียูใช่ไหม? พูดมาได้เลย วันนี้เรื่องนี้พวกคุณจะเอาอย่างไร?
ลุงยังไม่ทันตั้งตัว นึกในใจว่าเมื่อกี้ยังคุยกันดี ๆ อยู่เลย ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับกลายเป็นหน้ามืดตามัวไม่รู้จักคนกันแล้วล่ะ? คิดว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป รีบเดินเข้าไปตบไหล่ชายคนนั้นแล้วพูดว่าพี่ชาย ปากผมทื่อพูดไม่เป็น ถ้าเมื่อกี้ผมพูดอะไรผิดไปบ้างก็อย่าถือสากันเลยนะครับ
ชายคนนั้นปัดมือลุงออกเสียงดังลั่นแล้วพูดว่า ใครเป็นพี่แกกัน? อย่ามาเสี่ยวสร้างความสัมพันธ์ที่นี่! หลานชายแกตีลูกฉันเข้าไอซียูไม่รู้หรือไง? วันนี้ถ้าแกไม่จัดการเรื่องนี้ให้ฉัน ฉันไม่จบกับแกแน่!
ป้าก็ตบโต๊ะลุกขึ้นยืน แล้วยกมือชี้หน้าด่ากลับกับพวกไร้เหตุผล这群คนอย่างดุเดือด
ยิ่งด่ากันอารมณ์ยิ่งพุ่ง ตำรวจก็ไม่สามารถห้ามคนจำนวนมากพร้อมกันได้ ทำได้แค่ตามพวกเขามาที่หน้าห้องคนไข้
เมื่อเผชิญหน้ากับข้อกล่าวหาของผู้ปกครองนักเลง ตำรวจหนุ่มสองคนต่างพากันหันหลังให้อย่างรู้งาน ไม่มองพวกเขา คิดในใจว่าพวกคุณยังเป็นเด็กหรือไง ด่ากันไม่ชนะก็จะเรียกตำรวจ แล้วเมื่อกี้พวกคุณยังขู่กรรโชกเขาว่าถ้าไม่จ่ายเงินจะให้ติดคุก ตอนนี้เขาหันมาบอกว่าออกจากคุกแล้วจะไปเยี่ยมพวกคุณ พวกคุณก็ดันตื่นตกใจอีก
พวกเขาไม่อยากยุ่งด้วยอีกต่อไป พวกนี้เป็นพวกฉวยโอกาส ชอบรุกคืบเมื่อเห็นช่องทาง อย่างไรก็ตามคำสั่งจากหัวหน้าก็แค่ให้ไกล่เกลี่ยทั้งสองฝ่าย ตอนนี้ฝ่ายหนึ่งไปกันหมดแล้ว จะให้ไกล่เกลี่ยอะไรอีกล่ะ! แค่คอยจับตาดูไม่ให้พวกนี้ลงมือจริง ๆ ก็ถือว่าทำภารกิจสำเร็จแล้ว
ผู้ปกครองยืนอยู่ในห้องคนไข้ มองตากันไปมา ไม่มีใครรู้ว่าจะทำอย่างไรดี ลู่หมิงเฟยไม่มีภาระผูกพัน ยังเป็นหนุ่มแน่น พวกเขาทุกคนเคยผ่านช่วงวัยหนุ่มสาวมา รู้ดีว่าในวัยนี้จะบ้าระห่ำขนาดไหนก็เป็นเรื่องปกติ
พวกเขาไม่กล้าเดิมพัน ต่อให้ส่งลู่หมิงเฟยเข้าคุกจริง ๆ ก็ได้อยู่ไม่กี่ปี
บางทีตอนที่ลู่หมิงเฟยออกมา พวกเขาอาจจะยังผ่อนบ้านไม่เสร็จเลย สถานการณ์แบบนี้พวกเขาไม่มีทางย้ายที่อยู่ไปไหนได้ พวกเขาถูกกำหนดให้ต้องอยู่กับบ้านหลังนี้ในละแวกนี้ไปตลอดชีวิต
คุณป้าที่เพิ่งจะแข็งกร้าวขึ้นมาเมื่อครู่ก็เหี่ยวเฉาลงไปอีกครั้ง เบือนหน้าหนีไม่กล้าสบตากับลู่หมิงเฟย
ในกลุ่มคนเหล่านี้也只有เธอที่หน้าตาจดจำได้ง่ายที่สุด ถ้าลู่หมิงเฟยจะตามมาหาจริง ๆ ยืนอยู่ที่ปากซอยก็สามารถเห็นเธอได้ในฝูงชนทันที
ในตอนนี้หมอก็พา รปภ. กลับมาที่ห้อง พวกเขาสบตากัน มองหน้ากัน แล้วก็เดินออกจากห้องคนไข้ไปอย่างเรียบร้อยภายใต้สายตาจับจ้องของ รปภ.
ห้องคนไข้กลับมากว้างโล่งอีกครั้ง ตำรวจก็ไปแล้ว เหลือเพียงหมอยังอยู่ที่นี่ เขาหยิบแก้วกระดาษใหม่จากเคาน์เตอร์พยาบาลวางไว้ที่หัวเตียง แล้วไปหยิบไม้กวาดจากหลังประตูมาเริ่มกวาดเศษกระจกบนพื้น
"ความรุนแรงไม่สามารถแก้ไขทุกสิ่งทุกอย่างได้"
จู่ ๆ เขาก็พูด และลู่หมิงเฟยก็รู้ว่าเขาพูดให้ตัวเองฟัง
"ถ้าความรุนแรงไม่สามารถแก้ปัญหาได้ นั่นก็เป็นเพราะความรุนแรงยังทำได้ไม่ถึงที่สุดเท่านั้นเอง"
ลู่หมิงเฟยพูดเสียงเบา