จือจือ死了。
พอลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองอยู่ในบ้านดินที่ลมลอดได้รอบด้าน
ในความทรงจำของเธอ ต่อให้เป็นหมู่บ้านกลางหุบเขาลึก เดี๋ยวนี้ก็คงไม่มีบ้านแบบนี้แล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น กรอบหน้าต่างไม้สีเทายังแบ่งเป็นช่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ กระดาษที่ขึงไว้ก็ขาดเป็นรูโหว่หลายแห่ง จนมองเห็นท้องฟ้าสีครามสดใสด้านนอกได้ชัดเจน เรียกว่าเป็นของเก่าแก่ระดับโบราณวัตถุเลยทีเดียว
ให้ตายเถอะ!
นี่เธอไม่ได้ตายจริง ๆ แต่ทะลุมิติมาอยู่ในยุค... น่าจะเก่ากว่านั้นอีก ราชวงศ์ชิงเหรอ? ดูท่าจะเก่ากว่านั้นอีกหรือเปล่า?
ทะลุมิติมาก็จริง แต่กลัวเธอจะสุขสบายเกินไปหรือไง ถึงได้ส่งมาอยู่ในที่กันดารแบบนี้?
บ้านโล่งจนเหลือแต่ผนังทั้งสี่ด้าน แม้แต่โต๊ะเก้าอี้สักตัวที่ไม่พังก็ยังไม่มีหรือไง?
กลิ่นเหม็นเน่าลอยมา เธอทนไม่ไหวจนเตะผ้าห่มสกปรกสุดขีดออกไป กำลังจะลุกขึ้นนั่ง
(⊙o⊙)…？？？
！！！
จู่ ๆ ก็รู้สึกแน่นหน่วงขึ้นมาที่ท้อง
ให้ตายสิ！！
ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้าจือจือแล้ว
ท้องเธอนี่คงตั้งครรภ์ได้สักหกเจ็ดแปดเดือนแล้วมั้ง? นี่ใกล้คลอดแล้วหรือ?
ก้มมองท้องโตมโหฬารที่ยื่นออกมา...
คำว่าใจสลายยังบรรยายความรู้สึกของเธอตอนนี้ไม่ได้ เธออยากตาย!
สาว ๆ ใครเข้าใจบ้าง? เธอเป็นสาวโสดวัยขึ้นคานที่ไม่เคยจับมือผู้ชายอย่างจริงจังสักครั้ง อยู่ ๆ ก็กลายเป็นคนท้องไปเสียแล้ว?
แม่จ๋า หนูอยากกลับบ้าน!
ขณะที่เธอกำลังสลับไปมาระหว่างความรู้สึกสิ้นหวังกับความอยากตาย ก็มีเสียงแผ่วเบาดังมาจากนอกประตูผุพัง
จากนั้นเสียงหวาน ๆ ที่ฟังดูขลาดกลัวก็ดังขึ้น “ท่านแม่ ข้าหิว!”
เสียงบอกว่าหิวนั้นเบายิ่งกว่าเสียงเรียกท่านแม่เสียอีก ทั้งแผ่วทั้งขลาดจนชวนให้คนสงสาร
ในหัวของจือจือพลันอื้ออึงขึ้นมาอีกครั้ง
หรือว่าเรียกเธออยู่?
ในท้องยังมีเด็กที่ไม่รู้ว่าอายุครรภ์กี่เดือน แล้วนี่ก็ยังมีอีกคนงั้นหรือ?
ทันใดนั้น ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอก็ปรากฏขึ้นในสมอง ราวกับภาพจากโทรทัศน์ที่กำลังฉาย
ความเจ็บปวดทำให้เธอแทบจะสบถด่าแม่คนออกมา
พอภาพความทรงจำฉายจบ เธอก็ยิ่งอยากด่าฟ้าดิน!
บ้าเอ๊ย! เธอที่ยังเป็นสาววัยสดใสอยู่ดี ๆ กลับทะลุมิติมาเป็นแม่ของลูกหกคนได้ยังไง?
ที่สำคัญ ในท้องยังมีอีกคนด้วยหรือ?
ให้ตายเถอะ จะครบทีมตุ๊กตาน้ำเต้าแล้วนะ!
ลองคิดดูว่าท้องใหญ่ผิดปกติขนาดนั้น เธอสงสัยว่าคงไม่ได้มีแค่คนเดียวหรอกมั้ง!
ที่ทำให้เธอพูดไม่ออกที่สุดก็คือ มีลูกตั้งหกคนแล้ว แต่อายุเท่ากับตัวเธอในยุคปัจจุบันเป๊ะ คือยี่สิบแปดปี?
เจ้าของร่างเดิมก็เป็นคนอาภัพเหมือนกัน ราวเจ็ดแปดเดือนก่อนสามีถูกเกณฑ์ไปเป็นทหาร ส่งตัวเข้าค่ายทหารไป เมื่อสามวันก่อนจู่ ๆ ก็มีข่าวร้ายมาว่าเขาเสียชีวิตในสนามรบแล้ว
ไม่มีแม้แต่เงินชดเชยหรืออะไรสักอย่าง มีเพียงข่าวแจ้งมาเท่านั้น
เจ้าของร่างเดิมรับเรื่องกระทบกระเทือนไม่ไหวจนล้มป่วย ดูเหมือนจะตายไปแล้ว เธอถึงได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้?
ที่สำคัญ พอไม่มีผู้ชายในบ้าน ครอบครัวนี้ก็ยากจนเหลือแค่ผนังสี่ด้าน กับลูกน้อยหกคนที่ร้องหิวนม!
แต่สำหรับเธอที่เพิ่งทะลุมิติมา การที่สามีตายไปแล้วกลับเป็นเรื่องดีอย่างแน่นอน
นิสัยขี้หงุดหงิดแบบเธอ ไม่มีทางใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายแปลกหน้าได้แน่
“ท่านแม่?” เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบ ประตูที่ใกล้จะพังอยู่รอมร่อก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนจะถูกผลักเปิดออก
เด็กหญิงตัวเล็กอายุราวห้าหกขวบยืนกล้า ๆ กลัว ๆ อยู่ตรงประตู ไม่กล้าเข้ามา สายตาอ่อนแรงมองเข้ามาอย่างหวาด ๆ
จือจือรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าเข้าให้
เด็กคนนี้ผอมจนเหมือนเด็กอดอยากในแอฟริกา ร่างเล็กผอมบางแบกหัวโต ๆ ไว้ ดวงตาที่เดิมก็โตอยู่แล้วจึงยิ่งดูโตจนน่าตกใจ
ไม่รู้ว่าไม่ได้สระผมหรือหวีผมมานานแค่ไหน ผมถึงได้จับกันเป็นก้อน
เมื่อนึกตามความทรงจำ เด็กคนนี้น่าจะเป็นซื่อฮวา อายุหกขวบ
พอสบตากัน ซื่อฮวาก็กลัวจนรีบหดตัวกลับไป แถมยังปิดประตูตามด้วย
จือจือ：“……”
เธอน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?
(⊙o⊙)…！
ดูเหมือนเจ้าของร่างเดิมจะน่ากลัวจริง ๆ
นางลำเอียงเข้าข้างลูกชายอย่างหนัก ปฏิบัติต่อลูกสาวราวกับเป็นศัตรู มีลูกชายอยู่คนเดียวก็ประคบประหงมเหมือนของล้ำค่า
บ้าจริง!
เป็นผู้หญิงแท้ ๆ แต่กลับไม่ดีกับลูกสาวสักหน่อย สมองเพี้ยนไปแล้วหรือไง!
หลังจากตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ยันพื้นเตียงลุกขึ้นนั่ง
หิวจนทรมานจริง ๆ
ดูเหมือนหลังจากเจ้าของร่างเดิมได้ข่าวว่าสามีตาย ก็ไม่ได้กินอะไรอีกเลย
ถ้าความทรงจำไม่ผิดพลาด ที่บ้านก็คงไม่มีอะไรให้กินเหมือนกัน
ฟ้าถล่มแล้วโว้ย!
นี่ไม่ใช่ชนเธอให้ตาย แต่จะปล่อยให้เธออดตายหรือไง?
ไม่คิดจะให้เธอมีชีวิตรอดเลยใช่ไหม?
ก่อนตายขอกินซาลาเปาไส้เนื้อร้อน ๆ สักลูกเถอะ!
วินาทีถัดมา ฝ่ามือเธอก็ร้อนผ่าวจนแทบทำหล่น
โชคดีที่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้เธอใช้มืออีกข้างรับไว้ทัน
นี่มันซาลาเปาไส้เนื้อจริง ๆ เหรอ?
หรือเหมือนในนิยาย สวรรค์ให้มิติเธอมาด้วย?
เธอรีบหลับตา ตั้งใจสัมผัสมัน
ว้าว!
วินาทีต่อมา... เอ่อ(⊙o⊙)…！！
นี่มันไม่ใช่คฤหาสน์บนเขาของเจ้านายในยุคปัจจุบันหรอกหรือ?
ไม่ใช่สิ...
เธอไม่เข้าใจแล้ว!
ถึงจะซาบซึ้งมากที่ได้มิติมา...
โดยเฉพาะบ้านหลังนี้ที่ทั้งใหญ่ทั้งดี เป็นคฤหาสน์หนงเฉวียน แถมในลานยังมีเตาเล็ก ๆ สองเตา กำลังมีควันขาวลอยขึ้นมา
ถัดไปเป็นฟาร์มเล็ก ๆ ในฟาร์มปลูกผักไว้หลายแถว มีทั้งแตงกวา ถั่วฝักยาว มะเขือเทศ พริก และอื่น ๆ...
ข้าง ๆ ยังมีสวนผลไม้ ปลูกสตรอว์เบอร์รี บลูเบอร์รี เชอร์รี แถมบ้าเอ๊ย ยังมีแตงโมด้วยหรือ?
ถัดออกไปเป็นภูเขาลูกเล็ก ๆ บนเขาปลูกไม้ผลนานาชนิด เริ่มติดผลแล้วแต่ยังไม่สุก ด้านล่างมีไก่ เป็ด ห่าน และกระต่ายเลี้ยงปล่อยอยู่ ส่วนคอกหมูอีกฝั่งมีหมูสองตัว
ที่เกินจริงไปกว่านั้นคือ มีนาข้าวผืนหนึ่งอยู่เชิงเขา ตอนนี้เขียวชอุ่มไปหมด น่าจะเป็นต้นข้าว?
เอาจริง ๆ เธอเคยเห็นแค่ในวิดีโอ เลยไม่ค่อยแน่ใจ
ของพวกนี้ดีสุด ๆ ไปเลย!
โดยเฉพาะตอนนี้ที่แม้แต่ข้าวสารสักเม็ดก็ไม่มี ทั้งในนาและบนเขาก็เหลืองโพลนไปหมด หาอะไรกินไม่ได้เลย
มีของพวกนี้แล้ว เธอก็มีหลักประกันในการใช้ชีวิต!
แต่ว่า... เธอทะลุมิติมาแล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้านายด้วย?
หรือเป็นเพราะเธอตายในฟาร์มของเจ้านาย?
ช่างเถอะ!
เธอส่งซาลาเปาลูกใหญ่กลับเข้าไปในมิติ
ในความคิด ซาลาเปากลับไปอยู่ในเข่งนึ่งใบใหญ่ที่ลานบ้าน
ว้าว!
มีซาลาเปาถึงห้าเข่ง เกี๊ยวอีกสามเข่ง แยกเป็นไส้เนื้อกับไส้ผักด้วย
ในเตาอีกเตามีซี่โครงหมูตุ๋นถั่วฝักยาว มันฝรั่ง และมะเขือยาวหม้อใหญ่ ข้าง ๆ ยังมีข้าวสวยหม้อใหญ่อีกหม้อ
เธอกลืนน้ำลาย
ไม่ได้กินอะไรมาสามวันแล้ว เธอไม่กล้ากินของดีมากเกินไปจริง ๆ
เธอจึงเข้าไปในบ้านสามชั้น ตรงไปที่ตู้เย็น
ตู้เย็นสองประตูสามตู้กับตู้แช่แข็งสามตู้เต็มเอี้ยดไปหมด ในห้องเก็บของใต้ดินยังมีข้าวกับแป้งเป็นสิบ ๆ ถุง น้ำมันมะกอก น้ำมันถั่วลิสง น้ำมันคาโนลาอีกหลายถัง บนชั้นวางมีทั้งเส้นบะหมี่ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องปรุงรสสารพัด...
ไม่ต้องถาม ถ้าถามก็คือเธอเป็นมนุษย์เงินเดือนที่น่าสงสาร นอกจากทำงานให้เจ้านายแล้ว วันหยุดยังต้องทำงานล่วงเวลาช่วยซื้อข้าวของเครื่องใช้ไปส่งที่ฟาร์มแห่งนี้ เพราะเจ้านายจะเลี้ยงแขกสำคัญที่นี่
เธอขับรถไปกลับไม่รู้กี่เที่ยวกว่าจะซื้อของมาเติมจนเต็มได้
ชั้นวางของอีกด้านหนึ่งเต็มไปด้วยขนมสารพัดชนิด มีหลากหลายเหมือนในซูเปอร์มาร์เก็ต เพียงแต่แต่ละอย่างมีแค่สองสามถุงเท่านั้น
เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้านายที่รวยขนาดนั้น ปกติทำหน้าบึ้งเหมือนคนหน้าเดียว ทำไมถึงชอบกินขนมขบเคี้ยวเหมือนเด็กผู้หญิงนัก
เธอหยิบนมจากตู้เย็นมาดื่มครึ่งแก้ว แล้วกินโจ๊กธัญพืชหนึ่งกระป๋อง กับไข่ยางมะตูมจากร้านสะดวกซื้อสองฟอง ถึงค่อยรู้สึกเหมือนได้กลับมามีชีวิตอีกครั้ง
พอกินอิ่ม ก้มลงก็เห็นท้องโตน่าปวดหัวของตัวเองอีกครั้ง
ความคิดอยากตายเริ่มเบียดกลับเข้ามาในหัวอย่างเงียบ ๆ
ทันใดนั้นก็มีเสียงร้องไห้ตะโกนดังมาหลายเสียง “พี่ใหญ่... อย่าจับพี่ใหญ่ของข้าไป ฮือ ๆ... ท่านแม่... ท่านย่าจะจับพี่ใหญ่ไปแล้ว ท่านแม่...”