เจ้าหน้าที่: “……”
เถ้าแก่ร้าน: “……”
ในใจเริ่มรู้สึกผิดขึ้นมานิด ๆ
“ขโมยของคนอื่นแล้วยังปากดีอีกหรือ? ดี งั้นข้าขอถามหน่อย เจ้าเอาของในร้านนี้ไปหรือเปล่า?” เจ้าหน้าที่ตั้งท่าขึงขังอย่างที่คิดว่าน่าเกรงขาม
เขาสวมเครื่องแบบทางการเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงทั่วไปเลย ต่อให้เป็นผู้ชายเห็นเข้าก็ยังขาอ่อน
จือจือแบมือทั้งสองข้าง “ท่านก็เห็นแล้วนี่ มือข้าว่างเปล่า จะเอาของในร้านพวกเขาไปได้อย่างไร? กลับเป็นข้าต่างหากที่ต้องแจ้งความว่าพวกเขาใส่ร้าย ใส่ร้ายสตรีบอบบางอย่างข้าว่าขโมยของในร้าน ทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหายอย่างร้ายแรง!
ข้าไม่เพียงต้องการให้พวกเขาขอโทษต่อหน้าทุกคน แต่ยังต้องชดใช้ค่าเสียหายให้ข้า 5 ตำลึงเงินด้วย!”
เถ้าแก่ร้าน: “???” งงงันไปหมด
นี่คิดจะรีดไถมาถึงเขาเลยหรือ?
“ท่านเจ้าหน้าที่ ของที่หายไปจากร้านข้าอยู่ในแขนเสื้อข้างขวาของนาง นั่นแหละคือหลักฐาน!” เมื่อครู่เขาเห็นชัดเต็มสองตา ไม่มีทางพลาดแน่
“ถ้าไม่อยู่ในแขนเสื้อข้างขวาของข้าล่ะ ท่านจะทำอย่างไร?” จือจือถาม
ที่จริงนางมีวิธีพิสูจน์กำไลทองว่าเป็นของตน
แต่เห็นว่ายุ่งยาก อีกทั้งดูจากท่าทางแล้ว เถ้าแก่กับเจ้าหน้าที่พวกนี้ก็เป็นพวกเดียวกัน นางไม่จำเป็นต้องเสี่ยง
จึงโยนกำไลทองเข้าไปในมิติทันที ให้ไร้หลักฐานเอาผิดกันไปเลย
ต่อให้ค้นจนเหงื่อตกก็ไม่มีทางหาเจอ
เถ้าแก่ลังเลอยู่เล็กน้อย แน่นอนว่าเขาลังเลว่ากำไลทองอยู่ในแขนเสื้อข้างขวาหรือข้างซ้าย จึงรีบแก้คำพูดว่า “ข้าเอาชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดเป็นประกัน กำไลทองที่หายไปอยู่บนตัวนางแน่นอน!”
“ถ้าบนตัวข้าก็ไม่มีล่ะ? ท่านจะชดใช้ให้ข้า 10 ตำลึงหรือ?”