แม่ม่ายจ้าวหันไปมองทางญาติฝ่ายสามี
ญาติฝ่ายสามีคว้าอาวุธขึ้นมาแล้ววิ่งตรงมาหานางอย่างเกรี้ยวกราด “นังหญิงแพศยาเอ๊ย! ลูกชายข้าเพิ่งตายไปได้ไม่นาน เจ้าก็ทนเหงาไม่ไหว ไปยั่วยวนจางเหล่าอู่แล้วหรือ? คอยดูเถอะ ข้าจะสั่งสอนนังผู้หญิงไร้ยางอายอย่างเจ้าแทนลูกชายผู้เคราะห์ร้ายของข้า!”
แม่ม่ายจ้าวตกใจจนหน้าซีดเขียว
ญาติฝ่ายสามีของนางแต่ละคนล้วนบึกบึนดุดัน ปกติก็ไม่เคยเห็นนางอยู่ในสายตา
หากถูกพวกเขาจับกลับไปคราวนี้ เกรงว่าชีวิตคงไม่รอด
“คอยดูเถอะ!” นางถลึงตาใส่จือจืออย่างเคียดแค้น ก่อนหันหลังมุดเข้าไปในป่าวิ่งหนี
จือจือ “...”
หนีไปทำไมกัน?
ยุคนี้ไม่ใช่ว่าไม่มีใบผ่านทาง แล้วไปไหนมาไหนไม่ได้หรอกหรือ?
พอคนตระกูลจ้าวเห็นนางหนีไป ก็ไล่ตามเข้าไปในป่าด้วย
หัวหน้าหมู่บ้านได้ยินเสียงเอะอะจึงตั้งใจแวะมาดู พอเห็นคนหนีไปแล้วก็ไม่อยากเสียเวลาอีก
เขาให้เวลาเฒ่าจางเพียงครึ่งชั่วยามเพื่อฝังจางเหล่าอู่
ระหว่างทางนี้ไม่รู้ว่าจะมีคนตายอีกกี่คน เป็นไปไม่ได้ที่จะหยุดขบวนทุกครั้งที่มีคนตาย
“ลูกชายข้าตายแล้ว จะปล่อยให้เรื่องจบแค่นี้หรือ? นั่นคือชีวิตคนเป็น ๆ นะ! ฆ่าคนก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิตถึงจะยุติธรรม!” เฒ่าจางเต็มไปด้วยความโศกเศร้าและเดือดดาล
แม้เขาจะฝากความหวังทั้งหมดไว้กับหลานชายคนโต แต่ก็ยังคาดหวังกับลูกชายคนเล็กไม่น้อย
ลูกชายคนเล็กหน้าตาดี แม้แต่คุณหนูบ้านนายอำเภอยังชื่นชอบเขา ไม่แน่ว่าในอนาคตอาจได้เกี่ยวดองกับตระกูลใหญ่ ทำให้ตระกูลจางพลอยได้ดิบได้ดีไปด้วย