เถ้าแก่ร้านเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมของล้ำค่าขนาดนี้ถึงมาอยู่ในมือของนาง
แต่ดูจากท่าทางแล้ว สตรีผู้นี้ก็ไม่น่าจะเป็นคนไม่ดี จึงบอกตามตรงว่า “ข้าเคยเห็นของคุณภาพด้อยกว่าของท่านมากอยู่ครั้งหนึ่งที่เมืองหลวง ตอนนั้นยังขายได้ถึง 3,000 ตำลึง หากให้ผู้เสนอราคาสูงสุดได้ไป ราคาก็ไม่มีขีดจำกัด!”
คนมีเงินซื้อของไม่สนราคา สนใจแค่ความชอบกับคุณค่าของการสะสมเท่านั้น
เห็นได้ชัดว่าแก้วหลิวหลีชิ้นนี้ หากปรากฏสู่ตลาดเมื่อไร ต้องเป็นที่ชื่นชอบของผู้คนมากมายแน่นอน
ว้าว!
จือจือยิ้มจนมุมปากแทบกดไม่อยู่
ในมิติมีแก้วทรงสูงแบบนี้อยู่ทั้งชุด มีตั้ง 60 ใบแน่ะ
ชีวิตสุขสบายอยู่ไม่ไกลแล้ว!
“ขอบคุณท่านมาก!” จือจือยัดเงินตำลึงก้อนละ 50 จำนวน 5 ก้อนใส่แขนเสื้ออย่างไม่ยี่หระ ก่อนเดินออกไป
เถ้าแก่ชราตกใจกับท่าทางของนางจนใจเต้นระรัว รีบเตือนว่า “ข้างนอกระวังตัวหน่อยนะ ที่นี่มีหัวขโมยไม่น้อย”
“ได้เลย!” จือจือตอบกลับ แล้วเดินออกไป
ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว
นางยังต้องไปซื้อเสื้อผ้า เครื่องนอน หม้อ ชาม และของใช้อีกสารพัด...
พอคิดดูแล้ว ของที่ต้องซื้อมีเยอะเหลือเกิน ต้องเร่งฝีเท้าหน่อยแล้ว
เดินไปไม่ถึง 100 เมตร นางก็เห็นร้านผ้าขนาดใหญ่ตั้งอยู่
ร้านเงียบเหงามาก ไม่มีลูกค้าแม้แต่คนเดียว
พอเห็นลูกค้าเดินเข้ามา เจ้าของร้านซึ่งเป็นสตรีก็รีบต้อนรับอย่างกระตือรือร้น “ฮูหยิน อยากซื้อเสื้อผ้าสำเร็จรูป หรือตัดผ้าไปตัดเย็บเองเจ้าคะ? วันนี้ร้านเงียบมาก หากท่านซื้อ ข้าจะคิดราคาอย่างเป็นธรรมให้แน่นอน!”