จือจือ: “...หา?”
แรงเยอะเหรอ?
เธอรื้อฟื้นความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมอยู่ครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าซานฮวามีแรงเยอะจนน่าตกใจมาตั้งแต่เด็ก
ครั้งหนึ่งตอนเพิ่งหัดเดิน เธออยากอุ้มเจ้าของร่างเดิม แต่เกือบทำกระดูกต้นขาอีกฝ่ายหัก
ตั้งแต่นั้นมา เจ้าของร่างเดิมก็มองซานฮวาราวกับเห็นสัตว์ประหลาด ไม่ยอมให้เด็กน้อยออกแรงตามใจชอบ แถมยังขู่ว่าถ้ากล้าให้คนนอกรู้ว่ามีแรงเยอะ จะทิ้งเธอเสีย
ถึงซานฮวาจะยังเด็ก แต่กลัวถูกแม่ทิ้ง ประกอบกับมีต้าฮวากับเอ้อร์ฮวาคอยจับตาดู จึงปิดบังเรื่องนี้ได้เป็นอย่างดี
แม่บาปหนาเอ๊ย!
ลูกสาวเก่งขนาดนี้ ยังไม่เห็นเป็นแก้วตาดวงใจอีกเหรอ?
พูดจาอะไรอย่างกับเห็นลูกเป็นปีศาจเป็นมาร!
“ซานเป่า ลูกเก่งมากจริง ๆ! แม่ลืมเรื่องนี้ไปแล้ว แม่ขอโทษลูกก่อนดีไหม?” ถึงคนพูดคำทำร้ายจิตใจเหล่านั้นจะไม่ใช่เธอ แต่เมื่อเข้ามาอยู่ในร่างนี้แล้ว เธอก็ควรขอโทษแทนเจ้าของร่างเดิม
ซานฮวาอ้าปากค้างด้วยความตกใจ ก่อนจะส่ายหน้า
“ถ้าซานเป่ายกโทษให้แม่ ก็ช่วยแม่หน่อยนะ อุ้มอู่ฮวาลงเขาได้ไหม?” จือจือส่งอู่ฮวาเข้าไปในอ้อมแขนซานฮวา
แม้อู่ฮวาจะเสียดายอ้อมกอดของแม่อยู่บ้าง แต่ก็ไม่อยากให้แม่เหนื่อย จึงยื่นมือทั้งสองข้างไปหาซานฮวา
ซานฮวาตาแดงก่ำ แต่ก็ยังอุ้มอู่ฮวาไว้ “ท่านแม่ ซานฮวาจะใช้แรงแค่นิดเดียว ไม่ทำให้น้องห้าบาดเจ็บหรอก!”
ตอนแรกเธอยังควบคุมแรงไม่ค่อยได้ จึงทำข้าวของในบ้านพังอยู่บ่อย ๆ อย่างโต๊ะ เก้าอี้ ชาม และตะเกียบ