บทที่ 18 เสี่ยวเป่าถูกขาย
จือจือรู้ว่าจางเหล่าใหญ่ทำงานใช้แรงมาตลอด ปกติก็มีเรี่ยวแรงไม่น้อย
ตอนนี้ที่เขาไม่กล้าขัดขืนก็เพราะมีดจ่อคออยู่ หากถอนมีดออกจากคอเมื่อไร เขาอาจหนีไปได้ง่าย ๆ หรือไม่ก็ฉวยโอกาสโต้กลับ ผลักนางล้มลง
เพราะฉะนั้น นางต้องเร็ว แม่นยำ และเด็ดขาด!
จางเหล่าใหญ่คิดว่านางคงจะชักมีดออกทันทีที่พูดจบ แล้วฟันมือตัวเอง เขาจึงเตรียมฉวยจังหวะผลักนางล้มและแย่งชิงความได้เปรียบกลับคืนมา
นังสารเลว กล้าทำร้ายเขาจริง ๆ งั้นหรือ?
เขาจะทำให้นางตายทั้งกลม แล้วส่งไปเป็นเพื่อนปรโลกกับน้องสี่
แต่...รอแล้วรอเล่า นางก็ไม่ยอมขยับมีดออก
เฒ่าจางมองสะใภ้บ้านน้องสี่อย่างได้ใจ
เขาก็ว่าแล้วว่านางไม่กล้าหรอก!
“สะใภ้บ้านน้องสี่ เมื่อวานเจ้ามาโวยวายกับพวกเรา ข้าเห็นแก่ที่เป็นครอบครัวเดียวกัน จึงยอมทำตามที่เจ้าต้องการ แยกบ้านให้แล้ว วันนี้ยังจะมาโวยวายอีกหรือ ไม่อยากให้บ้านนี้สงบสุขแล้วใช่ไหม?
“ต้าฮวากับคนอื่น ๆ หายไป เจ้าไม่คิดจะรีบออกไปตามหา กลับมาทำร้ายพี่ใหญ่เสียก่อน เจ้านี่มันจะก่อเรื่องให้ถึงที่สุดเลยหรือ...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นสะใภ้บ้านน้องสี่ยกมีดขึ้นฉับพลัน ฟันมือของจางเหล่าใหญ่ที่ยังไม่ทันตั้งตัวจนขาดกระเด็น
เสียงร้องโหยหวนของจางเหล่าใหญ่ดังขึ้นพร้อมกัน “อ๊าก...”
จากนั้นก็มีเสียงตุ้บดังสนั่น เมื่อสะใภ้คนโตตกใจจนเป็นลมล้มลงอย่างต่อเนื่องราวกับนัดกันไว้
จางเสี่ยวชุ่ยที่ยืนอยู่ใกล้จางเหล่าใหญ่ก็หมดสติไปด้วย
นางไม่เชื่อว่าจือจือจะกล้าลงมือ จึงยืนอยู่ใกล้ ๆ