ต้วนฉุนจิ่นยืดตัวตรง จัดชายเสื้อสูทเล็กน้อย แล้วขวางทางพวกเขาไว้
จางซีหยุดเดิน กลืนไข่มุกในปากลงไป “เจ้านาย จัดการอีเมลเสร็จแล้วเหรอคะ?”
เขาไม่ตอบ สายตากวาดจากชานมในมือเธอไปยังแก้วในมือต้วนอวี่
ต้วนอวี่กำลังดูดไข่มุกผ่านหลอด แก้มป่องตุ่ย เคี้ยวตุ้ย ๆ
ต้วนฉุนจิ่นมองจางซี
เมื่อรู้สึกถึงสายตาของเขา เธอก็ยกแก้วในมือขึ้นแกว่งเบา ๆ เป็นฝ่ายถามก่อน “เจ้านายอยากดื่มเหรอคะ? เดินไปข้างหน้าอีก 30 เมตรแล้วเลี้ยวซ้าย ร้านป้ายสีเหลืองนั่นค่ะ”
“ซื้อมา 2 แก้ว” ต้วนฉุนจิ่นพูดเสียงเรียบ เป็นประโยคบอกเล่า
“ใช่ค่ะ” จางซีพยักหน้า
ต้วนฉุนจิ่นไม่พูดอะไร จ้องใบหน้าที่ดูไม่รู้สึกรู้สาของเธอ พลางเคาะนิ้วยาว ๆ ลงบนตะเข็บกางเกงสูทสองครั้ง
ซื้อโดรายากิยังมีส่วนแบ่งให้หมา แต่เขากลับไม่มี
ตอนนี้ซื้อชานม หมาหายไปแล้ว เขาก็ยังไม่มีส่วนแบ่งอยู่ดี
ค่าแรงชั่วโมงละสามพันเขาเป็นคนจ่าย เงินค่าอาหารสองหมื่นก็เป็นเขาให้ รถไฟฟ้าก็เป็นเขาที่นั่งซ้อนลงเขามาด้วย เขาเป็นคนอนุมัติให้ลงเขา แถมยังใช้พื้นรองเท้าเหยียบเบรกอีก
แต่ผลคือ—
โดรายากิคนอื่นกิน ชานมก็ซื้อให้คนอื่นดื่มเหมือนกัน
“อร่อยไหม?” ต้วนฉุนจิ่นยังไม่ยอมแพ้ ถามย้ำอีกครั้ง
“อร่อยค่ะ” ในที่สุดจางซีก็เพิ่งนึกได้ว่ามีอะไรแปลก ๆ คิ้วขมวดน้อย ๆ “คุณอยากดื่มเหรอคะ?”
สายตาของเขาเลื่อนจากหว่างคิ้วที่เธอขมวดลงไปยังชานม ตรงปลายหลอดมีหยดน้ำเกาะอยู่ ดูคล้ายจะเป็นน้ำลายของเธอ
ลูกกระเดือกของเขาขยับเล็กน้อย ก่อนจะมองเธอจากที่สูงด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง
ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เธอเดาเอาเอง