“พี่ต้วน ไม่ดูสักหน่อยจริง ๆ เหรอ?” เหออวี่ประคองโทรศัพท์ไว้ เอฟเฟกต์แสงสีตระการตาจากคาร์นิวัลบนหน้าจอยังคงกะพริบไม่หยุด สะท้อนใบหน้าเปี่ยมความตื่นเต้นของเขา
เขาขยับเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์เตรียมอาหารสเตนเลส แล้วลดเสียงลง “เอวแบบนั้น ขาแบบนั้น สุดยอดไปเลย แฟนตัวน้อยของพี่นี่ของดีชัด ๆ”
ต้วนฉุนจิ่นโยนมีดเลาะกระดูกสีเงินลงอ่างล้างจาน
เขาหยิบผ้าขนหนูปลอดเชื้อผืนใหม่มาเช็ดข้อนิ้วอย่างเชื่องช้า แม้แต่จะเหลือบมองหน้าจอสักแวบก็ยังไม่สนใจ
“หวงซี่เฟิ่งอายุ 75 แล้ว คุณคิดว่าคนในจอนั่นเป็นใคร?”
เหออวี่ชะงัก “เดี๋ยวนะ พี่ต้วน... พี่ชอบคนแก่เหรอ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอคนยอมโอนเงิน ส่งตำแหน่งที่อยู่ แถมซื้อตั๋วเครื่องบินชั้นหนึ่งให้คนที่คบกันทางออนไลน์อายุ 75 ปี! นี่มันพิสูจน์อะไรได้?!
พิสูจน์ว่าต้วนฉุนจิ่นตั้งใจลองคบใครสักคนอย่างจริงจังจริง ๆ!
ต้วนฉุนจิ่น “...”
คุยด้วยแล้วเหนื่อย เขาจึงไม่พูดสักคำ หยิบผ้าขนหนูปลอดเชื้อขึ้นมาเช็ดมีดเลาะกระดูก เตรียมทำความสะอาดก่อนจัดการศพรายถัดไป
เหออวี่ระแวดระวังปลายมีดที่พร้อมจะแทงเส้นเลือดแดงของเขาได้ทุกเมื่อ พลางถอยไปสองก้าว “ไม่ต้องห่วง ๆ พี่ชายคนนี้ปากหนัก”
หนักกับผีน่ะสิ
คนที่ปากดังที่สุดในบอสตันก็คือเขานั่นแหละ
ในช่วงหนึ่งนาทีที่ต้วนฉุนจิ่นเงียบไป เหออวี่ก็จินตนาการสาเหตุที่เพื่อนยังโสดมาตลอด 20 ปีตั้งแต่อยู่ในท้องแม่จนได้—
ในมหาวิทยาลัยไม่มีคนอายุเจ็ดแปดสิบให้เลือกคบเลยนี่นา!
“อายุ 75 ก็แก่ไปหน่อยนะ ให้ผมหามหาวิทยาลัยผู้สูงอายุให้พี่ดีไหม...?” เหออวี่อุตส่าห์หวังดี คิดแทนเพื่อน
ไม่นานเขาก็เหมือนไก่หรือเป็ดที่ถูกบีบคอจนส่งเสียงไม่ออก