จางซีเสียบชาร์จรถไฟฟ้าแล้วปัดฝุ่นบนมือ
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา บ่ายสามโมงสิบห้านาที เหลืออีกสี่สิบห้านาทีกว่าจะเลิกงาน “เจ้านายน้อย ฉันเลิกงานตอนสี่โมง เวลาที่เหลืออยากดูการ์ตูนต่อหรือจะต่อจิ๊กซอว์ดี?”
ต้วนอวี่ถอดหมวกกันน็อกสีชมพูออกแล้ว ผมถูกกดจนยุ่งเหยิงไปหมด
เขากอดถุงขนมโดรายากิไว้ ลูกตาดำกลอกมองหน้าจางซี แล้วก็หันไปมองต้วนฉุนจิ่น
ต้วนฉุนจิ่นยังนั่งอยู่ริมบ่อน้ำพุ เสื้อสูทพาดอยู่บนเข่า แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาถึงท่อนแขน
เขาคิดอย่างจริงจัง ก่อนจะพึมพำเสียงเบา “พี่ชายโกรธแล้ว”
“ทำไมถึงโกรธล่ะ?”
“ชานม”
จางซีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา “คนที่ควรโกรธคือฉันต่างหาก! เขาเห็นฉันเข็นรถไฟฟ้าขึ้นเนิน ยังดื่มชานมของฉันจนหมดอีก!”
ต้วนอวี่ไม่พูดอะไรอีก เขาก้มมองถุงกระดาษในมือ แล้วใช้นิ้วจิ้มกล่องขนมเบา ๆ เงียบ ๆ
จางซีไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ต่อ
เธอจูงต้วนอวี่เข้าไปในอาคารฝั่งตะวันตก เปิดเครื่องฉายภาพ แล้วเปิดการ์ตูนโดราเอมอน
ต้วนอวี่นั่งขัดสมาธิบนพรม ดูการ์ตูนไปพลางกินโดรายากิไปพลาง
โดเบอร์แมนแอบย่องจากมุมห้องเข้ามา ก่อนจะหมอบอยู่ข้างขาเขา จมูกสุนัขขยับฟุดฟิด แต่ก็ยังแย่งเศษขนมจากมือเจ้าขี้เหนียวไม่ได้สักนิด
จางซีเอนหลังพิงโซฟา มองแผ่นหลังของคนกับสุนัข แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา
ดีส่งข้อความมาให้เธออีกแล้วในเว็บบอร์ด
ดี: 【เขียนรายงานทบทวนเสร็จหรือยัง?】
มาอีกแล้ว! เธอกลอกตา นิ้วพิมพ์รัวบนหน้าจอ
เทปกาวถอนขนขาเธอ: 【ที่รัก วันนี้ฉันหมดแรงจริง ๆ เขียนพรุ่งนี้ได้ไหม?】