ฉันจะรอดไหม:“ของในห้องพวกคุณมีอะไรบ้าง? ของบอกหน้าที่ไม่ชัดเจนฉันจะบ้าตาย ฉันเลือกไม้กวาดมา ในหอพักยังมีประแจอีก ฉันแค่อยากรู้ว่าคืนนี้ฉันจะรอดไหม จะรอดไหม!”
ทั้งโจมตีทั้งซ่อมแซม ปากไป๋เซียวกระตุกเล็กน้อย คนคนนี้ดวงดีเกินไปแล้ว รอดแน่นอน
เป็นไปตามที่เธอคิด ตอนนี้ห้องสนทนาทั้งหมดกำลังคุยกันว่าของใช้พวกนี้เอาไว้ทำอะไร
ไป๋เซียวคนเดียวที่รู้หน้าที่ของของใช้ ไม่ได้ส่งข้อความในห้องสนทนา ไม่ใช่ญาติไม่ใช่พี่น้อง เธออยากเตือนก็เตือน ไม่อยากเตือนก็ไม่เตือน
อีกอย่าง ตอนนี้ทุกคนไม่รู้ว่าของใช้มีหน้าที่อะไร มีแต่เธอที่รู้ งั้นเรื่องที่เธอมีของพิเศษ มันก็ชัดเจนเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ?
ตอนนี้เธอก็เป็นแค่คนไร้ค่า ถ้ามีคนรู้ว่าเธอมีสารานุกรมไอเทมเกมฉบับสมบูรณ์ บางทีอาจดึงดูดคนไม่ดีให้มาฆ่าคนชิงของก็ได้ คนธรรมดาไร้ผิด แต่มีสมบัติไว้ในครอบครองนี่สิผิด นี่คือสัจธรรม
อิ๊งอิ๊งป่วน:“อิ๊ง ๆ ๆ หนูกลัวจังเลย ทำยังไงถึงจะกลับบ้านได้ หนูไม่อยากเล่นเกมที่น่ากลัวแบบนี้เลย”
ฉันจะรอดไหม:“ไปให้พ้น ยังมีอารมณ์อิ๊ง ๆ อยู่หรอ เสียงเตือนเกมบอกว่าหกโมงมืด ดูสิตอนนี้กี่โมงแล้ว ยังมาทำเป็นอิ๊งอิ๊งป่วนอีก”
มุมซ้ายบนของแผงเกมมีเวลาแสดง ไป๋เซียวมองดู ตอนนี้ห้าโมงสามสิบห้านาทีแล้ว
ในห้องโถงมีคนตั้งเยอะ แต่ลิฟต์มีแค่สี่สิบห้อง ไม่รู้ว่าตอนนี้คนขึ้นมาหมดหรือยัง คำใบ้ข้อสองของซื่อซื่อบอกไว้ว่า หอพักเป็นที่เดียวที่ปลอดภัยสำหรับผู้เล่นในตอนกลางคืน
ไป๋เซียวคาดเดาว่า ผู้เล่นที่ยังไม่ได้ผูกหอพักก่อนหกโมง จะตาย
อิ๊งอิ๊งป่วน:“มืดแล้วก็อิ๊ง ๆ ไม่ได้หรอ? ฉันจะอิ๊ง อิ๊ง ๆ ๆ อิ๊ง ๆ ๆ”
ฉันจะรอดไหม:“งั้นแกก็อิ๊งไปเถอะ เออ ของแกคืออะไร”
อิ๊งอิ๊งป่วน:“อิ๊ง ๆ ๆ ในหอพักมีไม้กวาดอันนึง เดินไปที่โถงทางเดินเจอกล่องเหล็กด้วย”
ฉันจะรอดไหม:“แล้วไม้กวาดมันใช้ทำอะไรได้ฟะ ความถี่ที่มันโผล่มานี่สูงมาก! แล้วก็ประแจ เกมนี้โคตรหมาของจริง หน้าที่ของใช้ก็ไม่ยักบอก!”
เกลื่อนกลาด:“พี่คะ หนูก็เหมือนพี่ มีไม้กวาดกับประแจ ตอนนี้หนูกลัวมากเลย อยากให้พี่กอดแน่น ๆ”
ฉันจะรอดไหม:“ไปกอดกับอิ๊งอิ๊งป่วนให้แน่นเลย ಠ︵ಠ”
นีโม:“ฉันเลือกต้นไม้กระถางกับกระเทียมมา ฉันคิดว่ากระเทียมน่าจะมีสรรพคุณไล่บางอย่างได้”
ฉันจะรอดไหม:“เออโว้ย แกพูดมีเหตุผลมาก ฉันคิดแค่ว่าจะเอามากิน ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เลย เสียดายที่ตอนนี้เปลี่ยนไม่ได้แล้ว อ๊ากกกก”
อิ๊งอิ๊งป่วน:“อิ๊ง ๆ ๆ คำพูดเดียวทำให้คนหลับตื่น แต่ว่าเกินไปหน่อยแล้ว”
ไป๋เซียวที่ดูอยู่ถึงกับอึ้งไปเหมือนกัน เหมือนแวมไพร์ฝั่งตะวันตกอะไรประมาณนั้น กลัวกระเทียมจริง ๆ ด้วย ตอนก่อนเธอก็ไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้เหมือนกัน โชคดีที่เธอได้สารานุกรมไอเทมเกมฉบับสมบูรณ์มา ไม่งั้นถ้าเจอของวิเศษดี ๆ ทีหลัง สมองคิดไม่ทัน พลาดไปนี่คงโกรธตาย
ในห้องโถงมีคนไม่น้อยเพราะประโยคของนีโม ต่างเริ่มเสียดายที่ตัวเองไม่ได้เลือกกระเทียม ข้อความพลุ่งขึ้นเร็วมาก จนไป๋เซียวมองตาพร่าไปหมด
ในห้องโถงมีคนมากแค่ไหนกันแน่ ไป๋เซียวเหลือบมองมุมซ้ายบนของห้องโถง ด้านบนแสดงจำนวนผู้รอดชีวิต 10000 คน
เป็นเลขกลม ๆ ซะด้วย ไป๋เซียวนึกถึงลุงคนนั้นที่ถูกลิฟต์ชนหัว คาดว่าเลขนี้น่าจะไม่ได้อัปเดตแบบเรียลไทม์ น่าจะเป็นจำนวนคนทั้งหมดที่เข้ารอบเกมในวันนี้
ตอนนี้ไป๋เซียวได้ยินเสียงเปิดประตู เป็นประตูหอพักห้องข้าง ๆ ที่ถูกเปิดออก
หอพักของไป๋เซียวกับหอพัก 4445 ห้องข้าง ๆ ติดกันมาก คั่นด้วยกำแพงเดียว ระหว่างกลางยังมีหน้าต่าง สามารถมองเห็นด้านในของห้อง 4445 ได้
ชั้นอื่นไป๋เซียวไม่รู้ แต่ที่ชั้น 44 ตรงนี้ เกือบทั้งหมดเป็นหอพักสองห้องหรือสามห้องติดกัน
คนที่เดินเข้าไปในหอพัก 4445 เป็นผู้ชายวัยยี่สิบกว่า ๆ เขาสวมเสื้อยืดสีขาวหลวม ๆ กับกางเกงทำงานสีดำ รูปร่างสูงโปร่ง ผมทรงหางเป็ดที่หล่อมาก ย้อมสีขาวเป็นบางเส้น
หน้าตาผู้ชายคนนี้ไม่ค่อยดี เขาแย่งคนอื่นไม่ทัน เป็นกลุ่มสุดท้ายที่ขึ้นลิฟต์ ชั้นดี ๆ ถูกคนอื่นเลือกหมดแล้ว เขาจำใจต้องเข้ามาที่ชั้น 44 ห้องเลขมงคลบนชั้น 44 ก็ถูกเลือกหมดแล้ว เขาหาได้แค่ห้องว่าง 4445 เลขสี่สามตัวฟังดูไม่เป็นมงคลเอาเสียเลย
แต่ห้อง 4444 ข้าง ๆ ดันมีคนอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าใครโง่เง่าขนาดนั้น ไม่กลัวถูกเลขที่ห้องนี้แช่งตายบ้างหรอ
ผู้ชายมองผ่านหน้าต่างเห็นไป๋เซียวในห้อง 4444 ข้าง ๆ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ในแววตามีความรังเกียจรังขนอย่างเห็นได้ชัด เหมือนเห็นอะไรสกปรก
ความรังเกียจที่ชัดเจนขนาดนั้น ไป๋เซียวมองเห็นชัดเจนมาก
ไป๋เซียวป่วยมาหลายปี ต้องพึ่งสายให้อาหารทางจมูกตลอด เพื่อเสริมสารอาหาร เธอเลยดูป่วยอ่อนแรง ซีดเซียว ผอมจนเป็นโครง ผมเหลืองกรอบ พูดง่าย ๆ คือเธอดูขี้เหร่มาก
ตอนนี้เธอทะลุมิติมาอยู่ในโลกแห่งการเอาชีวิตรอด เธอรู้สึกได้ว่าโรคของเธอหายดีแล้ว ตอนนี้ก็แค่สภาพร่างกายแย่หน่อย แต่ขยับไปมาได้คล่องแคล่ว แค่นี้ไป๋เซียวก็พอใจมากแล้ว
เรื่องหน้าตา ไป๋เซียวไม่ได้สนใจมากมายขนาดนั้นจริง ๆ แต่ไม่สนใจไม่ได้หมายความว่าไป๋เซียวจะรับความรังเกียจที่โจ่งแจ้งขนาดนั้นได้นะ
ผู้ชายเห็นไป๋เซียมองมา ก็เก็บความรังเกียจในแววตาลง ยิ้มให้ไป๋เซียวด้วยรอยยิ้มที่คิดว่าตัวเองสุภาพและหล่อ
ไป๋เซียวรังเกียจจนกลอกตา ทำเป็นสุภาพก็ทำยังไม่เหมือนเลยนะ
ผู้ชายถูกกลอกตาใส่ รอยยิ้มปลอม ๆ บนหน้าก็หายไปทันที หน้านิ่วคิ้วขมวดสบถเบา ๆ:“ขี้เหร่จนไล่ผีได้แล้ว อยู่เป็นเพื่อนบ้านกับผู้หญิงขี้เหร่แบบนี้ ช่างโชคร้ายจริง ๆ”
ผ่านหน้าต่าง เสียงผู้ชายเบามาก ไป๋เซียวไม่ได้ยินว่าเขาสบถอะไร แต่เดาได้ว่าไม่ใช่คำพูดดี ๆ แน่ ๆ
ไป๋เซียวไม่ได้โกรธ เพราะเธอพนันได้เลยว่าผู้ชายคนนี้อยู่ไม่ข้ามคืนนี้ พวกเขาเป็นเพื่อนร่วมห้องกันได้มากสุดก็แค่คืนเดียว เธอไม่จำเป็นต้องโกรธกับคนที่กำลังจะตาย
ทำไมไป๋เซียวถึงมั่นใจขนาดนั้นว่าผู้ชายคนนี้อยู่ไม่ข้ามคืนนี้ เพราะของเล่นในหอพักผู้ชายคนนี้คือต้นซัคคิวเลนต์ชดเชย และของที่เขาเอาเข้าหอพักคือโต๊ะประกอบชิ้นส่วน
ทั้งซ่อมแซมทั้งโจมตี ไม่มีเลยสักอย่าง ใครจะตายล่ะถ้าไม่ใช่เขา?
ไป๋เซียวไม่สนใจผู้ชายห้องข้าง ๆ อีกต่อไป ตอนนี้ใกล้หกโมงเข้ามาทุกที เธอมองจ้องเวลาบนแผงเกมตลอดเวลา
ในที่สุดตัวเลขก็กระตุก เวลาบนแผงกลายเป็นหกโมงตรง เสียงคุ้นเคยของซื่อซื่อก็ดังขึ้นอีกครั้ง
[เหล่าผู้เล่นที่รัก ราตรีกำลังจะมาถึง โปรดออกจากโถงทางเดิน กลับไปที่หอพักของพวกคุณ สิ่งที่พวกคุณจะต้องเผชิญคือคืนแรกของผู้เล่นหน้าใหม่ ผู้เล่นที่รอดชีวิตในคืนนี้จะได้รับรางวัลสองเท่า ถือเป็นกำลังใจเล็กน้อยสำหรับผู้เล่นหน้าใหม่ ดังนั้นคืนนี้โปรดพยายามมีชีวิตอยู่ให้ได้!]