ตะวันเจิดจ้าลาลับไปทางตะวันตก แสงไฟนับดวงในจงกงทยอยสว่างไสว ราวกับเปลวเพลิงและแสงสว่าง ยามตะวันจันทราส่องประกายพร้อมกัน สถานที่บำเพ็ญเซียนแห่งนี้ก็ยิ่งดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ
เจียงวั่งเสวียนเดินตามหลินทงเจียงไปท่ามกลางทะเลเมฆ ที่นี่คือ ‘สถานที่ลึกเข้าไปในหมู่เมฆจนไม่รู้ว่าอยู่แห่งใด’ ของจงกง เป็นสถานที่บำเพ็ญเพียรของเหล่าอาจารย์มหาวิทยาลัยลวี่อวี่
หลินทงเจียงหยุดอยู่ตรงระเบียงหยกขาวอันเงียบสงัด มองลงไปยังมหาวิทยาลัยลวี่อวี่ เบื้องล่าง เวลานี้การเรียนการสอนของวันสิ้นสุดลงแล้ว เหล่านักศึกษาวัยหนุ่มสาวชวนเพื่อนฝูงสังสรรค์กันใต้แสงสนธยา
สายลมพัดผ่าน เมฆหมอกสลายไป คล้ายจะได้ยินเสียงนักศึกษาหยอกล้อและหัวเราะกัน
“วั่งเสวียน ฉันผิดหวังมาก”
หลินทงเจียงมองดวงตาดอกท้อคู่นั้นของเด็กหนุ่ม สีหน้าเข้มงวดจนบอกไม่ถูกว่าเข้มงวดเพียงใด “เธอคิดยังไงกันแน่ ทำไมถึงฝึกปราณจนเต็มขั้นได้เร็วขนาดนี้ ทำไมไม่หยุดพักบ้าง?”
เจียงวั่งเสวียนมีสีหน้าอึดอัดอยู่บ้าง ครึ่งเดือนก่อน ในการฝึกเก็บปราณตามปกติครั้งหนึ่งเกิดเหตุไม่คาดคิดที่ควบคุมไม่ได้ พอได้สติกลับมา ระดับบำเพ็ญของตัวเองก็พุ่งทะยานไปจนถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์แล้ว
จนกระทั่งสองวันก่อน เจียงวั่งเสวียนถึงได้ปรับลมหายใจจนเข้าที่และออกจากการปิดด่าน
“เธอน่าจะรู้ว่า ในยุคโบราณตอนปลายก่อนยุคชิงหวน สัดส่วนศิษย์แกนหลักของสำนักเซียนใหญ่ที่ทะลวงขั้นสร้างฐานไม่สำเร็จเป็นเท่าไร”
“เจ็ดส่วน” หลินทงเจียงไม่รอให้เจียงวั่งเสวียนตอบ ก็พูดตัวเลขนั้นออกมาเอง
“แล้วสำนักลวี่อวี่ของเราล่ะ ถ้าไม่นับผู้มีแววในถ้ำสวรรค์?”
เจียงวั่งเสวียนถอนหายใจแล้วตอบว่า “ในช่วงเกือบ 50 ปีที่ผ่านมา ศิษย์พี่ศิษย์น้องของสำนักลวี่อวี่ที่ทะลวงจากขั้นฝึกปราณสมบูรณ์ไปถึงขั้นสร้างฐาน มีอัตราสูญเสียเกือบแปดส่วน”
“ดี งั้นบอกฉันมาว่าทำไมผู้บำเพ็ญยุคปัจจุบันมีทรัพยากรฝึกตนดีกว่าอย่างชัดเจน วิชาบำเพ็ญที่ใช้ในสำนักลวี่อวี่ก็เป็นระดับสี่ขึ้นไป ยาเสริมการทะลวงด่านแค่ยื่นคำขอก็แทบไม่ถูกขัดขวาง แต่ทำไมเรื่องนี้เรากลับสู้สำนักเซียนใหญ่ในยุคโบราณตอนปลายไม่ได้?”
“เป็นเพราะความเข้าใจในวิถี ผู้บำเพ็ญไม่ว่าจะยุคโบราณตอนปลายหรือยุคปัจจุบัน ก็ล้วนแสวงหาการทะลวงขั้นสร้างฐานเมื่อถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์เหมือนกัน แต่ในยุคปัจจุบันทรัพยากรฝึกตนของเรามีมากกว่า ความก้าวหน้าในการฝึกก็ดีกว่า ทว่าความเข้าใจในวิชาบำเพ็ญของเรากลับขาดการขัดเกลาไปมาก”
เจียงวั่งเสวียนเคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน และมีความคิดกับข้อสันนิษฐานของตัวเองอยู่บ้าง
“แล้วมีอะไรอีก? อย่าบอกนะว่าเธอเข้าใจได้แค่นี้?” หลินทงเจียงไม่ปล่อยเจียงวั่งเสวียน กลับถามต่อ
“ยังมีจิตแห่งมรรค สภาพแวดล้อมการฝึกของพวกเราตอนนี้ดีเกินไป ยุคโบราณตอนปลายเคยเกิดความวุ่นวายทั่วหล้าเป็นเวลานาน ผู้บำเพ็ญระดับล่างส่วนใหญ่ฆ่าฟันฝ่ากองซากศพและทะเลเลือดขึ้นมา วิชาบำเพ็ญหลายอย่างที่พวกเขาฝึกก็ไม่สมบูรณ์ แต่พวกเขายังทะลวงขั้นสร้างฐานได้ เพราะตอนนั้นการบำเพ็ญมรรคคือการแย่งชิง หากสู้ไม่ได้ก็กลายเป็นเถ้าดิน”
“ในยุคนั้น ผู้บำเพ็ญที่มาถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์ได้ ล้วนเป็นอัจฉริยะที่ผ่านการฝึกฝนท่ามกลางความยากลำบาก ทั้งมีพรสวรรค์และความมุ่งมั่นในวิถี”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ หลินทงเจียงจึงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “พูดถึงจิตแห่งมรรคยังฟังดูลอย ๆ แต่ความมุ่งมั่นที่เธอพูดทีหลังนี่แหละตรงประเด็น เพียงแต่ความมุ่งมั่นแบบนี้ในยุคปัจจุบันกลับพร่าเลือนเกินไป ที่จริงคือขาดความเด็ดเดี่ยว”
รัตติกาลมาเยือนเงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานผู้นี้มองแสงไฟนับหมื่นเบื้องล่างผ่านทะเลเมฆ “ตอนฉันอยู่ในถ้ำสวรรค์ ฉันก็ชอบก้มมองแดนมงคลเบื้องล่าง มองเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่บนผืนดิน”
“สำหรับพวกเขาแล้ว ขั้นสร้างฐาน พลังวิเศษขั้นจื่อฝู่ หรือจินจวินขั้นแก่นทอง ล้วนเป็นเรื่องไกลเกินเอื้อม หลายคนทั้งชีวิตยังไม่เคยเห็นผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานสักคน อาศัยเพียงผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณในยุคนี้ ฝึกวิชาให้เหมาะมือสักหนึ่งหรือสองอย่าง แล้วกลับไปอยู่ในป่าคอนกรีตบนพื้นดิน ก็ทำให้ครอบครัวมั่งคั่งได้อย่างน้อยสามชั่วคนแล้ว”
“เธอว่าเหตุใดผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณเหล่านี้ถึงต้องการสร้างฐาน? แล้วทำไมต้องแสวงหามรรค?”
หลินทงเจียงหันกลับมามองเด็กหนุ่มตรงหน้า เขาเพิ่งอายุ 20 ปี ยังเด็กเกินไปจริง ๆ “นักศึกษาใหม่ของสำนักลวี่อวี่ เมื่อเรียนจบหลังจาก 6 ปี ก็เป็นผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณที่ไม่มีหวังสร้างฐาน สำหรับพวกเขา แทนที่จะไล่ตามความหวังเลือนรางในการสร้างฐาน สู้กลับไปแต่งงานมีลูกและเลี้ยงดูครอบครัวดีกว่า”
“แม้ตอนนี้มีเพียงการทะลวงขั้นสร้างฐานเท่านั้นที่เพิ่มอายุขัยได้ แต่ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณก็พอรู้วิชายืดอายุอยู่บ้าง จะมีชีวิตถึงราว 120 ปีก็ไม่ใช่เรื่องยาก ในเมืองคอนกรีตพวกเขามีฐานะ มีทรัพยากร มีครอบครัว ยุคนี้ก็ถือว่าสงบสุข แล้วทำไมพวกเขาต้องสร้างฐานด้วย?”
“วั่งเสวียน เธอรู้ไหมว่าเมืองที่มีประชากรหนึ่งล้านคนต้องใช้เวลากี่ปีถึงจะมีผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานสักคน?”
เจียงวั่งเสวียนไม่เคยคิดไตร่ตรองเรื่องนี้อย่างจริงจัง เขานึกถึงสถานการณ์ในบ้านเกิดของตัวเองอย่างเมืองหลูโจว แล้วลองตอบว่า “ยี่สิบปีมีสักคน?”
“บ้านเกิดเธอพัฒนาได้ไม่เลวเลย ที่เจียงหนาน ตัวเลขเฉลี่ยคือ 33 ปี ส่วนแดนเหนืออยู่ที่ 38 ปี สำหรับขั้นที่หกยิ่งน้อยลงไปอีก”
หลินทงเจียงยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว “สำหรับคนธรรมดาในเมือง ผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณสักคนก็เป็นเหมือนยอดเขาที่ทั้งชีวิตอาจไม่มีวันได้พบ แล้วขั้นสร้างฐานจะเกี่ยวอะไรกับพวกเขา? นักศึกษาของสำนักลวี่อวี่ก็มาจากเมือง แล้วก็กลับไปใช้ชีวิตในเมือง”
“เธอคิดว่าพวกเขาจะเลือกทางตันที่มีอัตราตายสูงถึงแปดส่วนไหม?”
เจียงวั่งเสวียนเงียบงัน หลังจากโชคดีได้กลับชาติมาเกิดในโลกแห่งการบำเพ็ญเซียนแสวงหามรรค ใจเล็ก ๆ ของเขาก็เอาแต่คิดว่าจะเรียนรู้วิชาและแสวงหาความจริงอย่างไร
โดยเฉพาะเมื่อพรสวรรค์ของตัวเองไม่เลว แถมยังมีตัวช่วยติดตัวมาจากบ้านเกิด จึงรู้สึกว่าอนาคตสดใส เขาถึงได้ทุ่มเทให้เส้นทางบำเพ็ญของตัวเองตั้งแต่เนิ่น ๆ
ยิ่งเมื่อได้เข้าสำนักลวี่อวี่ จากบึงเล็ก ๆ มาสู่ ‘ฟ้าดิน’ อันกว้างใหญ่กว่าเดิม ก็ยิ่งต้องฝึกฝนให้หนักกว่าเดิม จะได้ไม่ทำโอกาสอันดีนี้เสียเปล่า
แต่ตอนนี้ผู้ช่วยสอนหลินตรงหน้าได้เปิดโปงความเข้าใจผิดนี้ เขาถูกภาพลวงตาบังตาเสียแล้ว
เพื่อนร่วมรุ่นที่เข้ามาพร้อมกับเขา แม้จะมาถึงสำนักลวี่อวี่ ก็ไม่ได้มาโดยตั้งใจจะสร้างฐาน
สิ่งที่พวกเขาทำจริง ๆ คือผูกมิตรกับลูกหลานตระกูลใหญ่ สร้างเครือข่าย และทำความรู้จักกับผู้มีแววจะสร้างฐาน
จากนั้นก็เลือกลงทุนกับเพื่อนนักศึกษาที่ตนเห็นแวว หวังว่าวันหน้าจะได้รับน้ำใจตอบแทน อย่างที่จับต้องได้มากกว่านั้นก็คือการหาคู่ครองที่มีช่องวิญญาณ แล้วสร้างพันธะคู่บำเพ็ญ
หากพ่อแม่ทั้งสองฝ่ายต่างมีลูกที่มีช่องวิญญาณ และต่างมีระดับบำเพ็ญขั้นฝึกปราณ โอกาสที่ลูกหลานจะมีช่องวิญญาณก็สูงกว่าคนทั่วไปมาก ลูกหลานผู้มีช่องวิญญาณเหล่านี้ต่างหากที่เป็นรากฐานในการรักษาความมั่งคั่งของตระกูล
เห็นเจียงวั่งเสวียนมีท่าทีเหมือนเข้าใจแล้ว หลินทงเจียงจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “ผู้บำเพ็ญอย่างเธอกับเซวียเหรินหยา ในยุคนี้เป็นพวกแปลกแยก ไม่เข้าพวก และแตกต่างจากคนอื่น”
“แม้แต่ผู้มีแววในถ้ำสวรรค์ ส่วนใหญ่ก็คิดแค่เรื่องสร้างฐาน เพื่อสืบทอดตระกูลให้ดำรงต่อไป แล้วเรื่องพลังวิเศษขั้นจื่อฝู่ล่ะ? จะมีสักกี่คนที่ยอมเสี่ยงคว้าโอกาสอันน้อยนิดนั้น?”
“ส่วนเธอ เจียงวั่งเสวียน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอ ฉันก็รู้แล้วว่าเธอไม่เพียงอยากสร้างฐาน แต่ยังปรารถนาพลังวิเศษขั้นจื่อฝู่ด้วย ใช่ไหม?”
“ใช่!” เจียงวั่งเสวียนตอบอย่างเด็ดขาด เขาไม่มีทางตอบว่าไม่ เพราะนั่นจะกระทบต่อจิตแห่งมรรคของเขา
หลินทงเจียงส่ายหน้าอีกครั้ง “แล้วทำไมถึงรีบร้อนขนาดนี้? รีบร้อนเกินไปก็ไปไม่ถึง ยิ่งเร็วก็ยิ่งช้า ยิ่งช้าก็ยิ่งเร็ว หลักการนี้เธอน่าจะเข้าใจ”
“ดูเซวียเหรินยาสิ หลังจากถึงขั้นฝึกปราณเก้าชั้น เขาก็ไปเข้าค่ายฝึกของวังอัสนี ขัดเกลาระดับบำเพ็ญและเสริมความเข้าใจในวิถี ช่วงขั้นฝึกปราณเป็นเวลาที่เหมาะกับการวางรากฐานที่สุด ต่อให้เธอโชคดีสร้างฐานได้ รากฐานเซียนที่รวบรวมขึ้นมาก็จะล่องลอยและอ่อนกำลัง แล้วจะเอาทุนอะไรไปทะลวงพลังวิเศษขั้นจื่อฝู่?”
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ น้ำเสียงของหลินทงเจียงก็หนักแน่นขึ้นมาก ทั้งยังเจือความรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อย
ตั้งแต่แรกที่หลินทงเจียงรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนของเจียงวั่งเสวียน เขาก็แอบกังวลอยู่บ้าง การได้เป็นผู้ช่วยสอนให้ผู้บำเพ็ญไท่อิน แถมยังเป็นผู้มีช่องวิญญาณระหว่างคิ้ว อาจารย์คงโยนเขาขึ้นเขียงแล้ว
แต่หลังจากนั้นเจียงวั่งเสวียนก็ทะลวงด่านง่ายเหมือนดื่มน้ำ ระดับบำเพ็ญเพิ่มขึ้นทีละชั้นอย่างราบรื่นเสียจนหลินทงเจียงเริ่มสงสัยว่าตัวเองตัดสินผิดไปหรือเปล่า หรือว่าเจียงวั่งเสวียนมีชะตาไท่อินจริง ๆ และเขาต่างหากที่มองพลาด?
แต่พอเจียงวั่งเสวียนพุ่งขึ้นไปถึงขั้นฝึกปราณช่วงปลาย แล้วยังคงเพิ่มระดับบำเพ็ญด้วยความเร็วเช่นนี้ ใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็ทะลวงได้หนึ่งชั้น หลินทงเจียงก็พลันตกใจ เขาเองก็เพิ่งรับหน้าที่เป็นผู้ช่วยสอนนักศึกษาเป็นครั้งแรก ไม่มีประสบการณ์เลย
โดยเฉพาะเมื่ออาจารย์ของเขากับผู้ใหญ่ในถ้ำสวรรค์ต่างบอกว่า เป็นไปได้มากว่าผู้บำเพ็ญได้รับผลกระทบจากกลิ่นอายของมรรคผลที่แผ่ล้นออกมา จนเกิด ‘ภาพหลอน’ หลินทงเจียงจึงสั่งให้เจียงวั่งเสวียนหยุดความก้าวหน้าในการฝึก และควบคุมเวลาฝึกปราณในแต่ละวันอย่างเข้มงวด
‘ภาพหลอน’ จากกลิ่นอายมรรคผล หมายถึงผู้บำเพ็ญในขั้นฝึกปราณจู่ ๆ ก็รู้สึกราวกับมีเซียนลูบศีรษะ เหมือนเปิดช่องทางความเข้าใจขึ้นมา วิชาบำเพ็ญดำเนินไปได้อย่างคล่องแคล่วและง่ายดาย จนเข้าใจผิดว่าพรสวรรค์ของตัวเองระเบิดออกมา แล้วเร่งฝึกเต็มกำลังไปข้างหน้า
แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่านี่เป็นเพียงคลื่นพลังของกลิ่นอายมรรคผลที่แผ่ออกมาท่ามกลางฟ้าดิน บังเอิญส่งผลกระทบต่อผู้โชคดีบางคนเท่านั้น ทว่า ‘ความโปรดปราน’ นี้อยู่ได้ชั่วคราว เมื่อเวลาผ่านไป ผู้โชคดีก็จะพบว่าการเดินปราณตามวิชาบำเพ็ญกลับติดขัดอย่างผิดปกติ
ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ ผู้โชคดีไม่อาจควบคุมระดับบำเพ็ญที่ไม่ได้เป็นของตนได้ดี ระดับวิถีกับระดับบำเพ็ญไม่สอดคล้องกันอย่างรุนแรง จากนั้นทุกอย่างก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว
เบาหน่อยระดับบำเพ็ญก็ถดถอย และไม่อาจก้าวหน้าได้อีกตลอดชีวิต แต่อย่างน้อยก็ยังรักษาชีวิตไว้ได้ หากร้ายแรงก็จะเสียสมดุลทางจิตใจและจิตสำนึกพังทลาย กลายเป็นคนไร้ประโยชน์
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ เมื่อผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณนำ ‘ภาพหลอน’ เช่นนี้ไปถึงด่านทะลวงขั้นสร้างฐาน ทุกอย่างก็จะเผยธาตุแท้ จากนั้นปราณวิญญาณจะปั่นป่วน เปลี่ยนระดับบำเพ็ญของตัวเองให้กลายเป็นปราณวิญญาณสายหนึ่งคืนสู่ฟ้าดิน
แต่ตอนที่หลินทงเจียงสั่งให้หยุดก็สายเกินไปแล้ว ‘แรงเฉื่อย’ จากการฝึกของเจียงวั่งเสวียนมากเกินไป เขาพุ่งไปถึงขั้นฝึกปราณเก้าชั้น ส่วนครึ่งเดือนที่ผ่านมา ก็ฉวยจังหวะที่หลินทงเจียงยุ่งกับงานจุกจิกช่วงเปิดภาคเรียน แอบฝึกจนถึงขั้นฝึกปราณสมบูรณ์อย่างเงียบเชียบ
เจียงวั่งเสวียนเอ๋ย เจ้าความคลั่งไคล้การฝึกนี่ทำเธอพังแล้ว!
แม้ตอนนี้หลินทงเจียงจะกำลังตำหนิเจียงวั่งเสวียนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง แต่ในใจกลับคร่ำครวญไม่หยุด หากผู้มีแววดีขนาดนี้ต้องมาพังในมือเขา ชื่อเสียงในวงการศึกษาของเขาคงป่นปี้แน่
อาจารย์ นี่เป็นความผิดของคุณทั้งนั้น ทำไมถึงโยนงานทั้งหมดมาให้ผม แล้วตัวเองหลบไปฝึกอยู่ในถ้ำสำนัก คุณมีพลังวิเศษสามอย่างแล้ว ยังจะฝึกบ้าอะไรอีก!
ทั้งสองเงียบกันไปเป็นเวลานาน เจียงวั่งเสวียนย่อมบอกโอกาสวิเศษที่ตัวเองได้รับให้ผู้ช่วยสอนหลินรู้ไม่ได้ แต่ก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
จากมุมมองของผู้ช่วยสอนหลิน เรื่องนี้เป็นความดื้อรั้นและไม่ค่อยเชื่อฟังของเขาจริง ๆ
หลินทงเจียงถอนหายใจอย่างจนปัญญา “ถึงขั้นนี้แล้ว ช่วงนี้เธอหยุดฝึกไปก่อน อ่านคัมภีร์มรรคและคัมภีร์บำเพ็ญให้มากขึ้น เสริมความเข้าใจในวิถี โดยเฉพาะทฤษฎีคุณธรรมทั้งห้า ทฤษฎีสิ่งปรากฏทั้งห้า และทฤษฎีธาตุทั้งห้า ส่วนแนวคิดหยินหยางก็ลองศึกษาได้ อ่านคำอธิบายของผู้อาวุโสให้มากหน่อยย่อมไม่ผิด”
เจียงทงเสวียนพยักหน้าอย่างว่าง่าย คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนคล้ายตัดสินใจได้ “ผู้ช่วยสอนหลิน สองวันนี้ผมอยากกลับบ้านสักครั้ง”
“หืม?” หลินทงเจียงมองเจียงวั่งเสวียนอย่างไม่เข้าใจ “กลับบ้านตอนนี้ทำไม? จิ่นอี๋น้องสาวเธอเพิ่งมาไม่ใช่เหรอ?”
“ต้องกลับไปดูสักหน่อย ถ้าไม่กลับไปตอนนี้ ผมกลัวว่าจะไม่มีโอกาสแล้ว มีหลายเรื่องต้องจัดการล่วงหน้า” น้ำเสียงของเจียงวั่งเสวียนเบาและเจือความหม่นหมองอยู่เล็กน้อย
หึ หลินทงเจียงเข้าใจความหมายของเด็กคนนี้แล้ว คำพูดของเขาไม่ได้ฟังเข้าหูสักประโยค!
“เธอคิดจะสร้างฐาน?” หลินทงเจียงถามพลางกัดฟัน
“ระดับบำเพ็ญก้าวหน้าไม่ได้อีกแล้ว ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แทนที่จะนั่งรอวันเวลา สู้เสี่ยงสักตั้งดีกว่า!”
เจียงวั่งเสวียนหันไปมองแสงไฟในเมืองเบื้องล่าง เขาไม่ค่อยกล้ามองสีหน้า ‘มืดมน’ ของผู้ช่วยสอนหลิน จึงเสริมอีกประโยคว่า “โอกาสสำเร็จในอนาคตก็ไม่ได้มากกว่าตอนนี้ ถ้าสิ่งที่เรียกว่า ‘ภาพหลอน’ เป็นเรื่องจริง ตอนนี้กลับเป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุด บางทีไท่อินอาจรักผมจริง ๆ ก็ได้?”
“ถ้ารอจน ‘ภาพหลอน’ สลายไป ผมไม่กล้าหวังด้วยซ้ำว่าจะรักษาชีวิตไว้ได้ แล้วจะมีโอกาสที่ไหนไปรวบรวมรากฐานเซียน? ผู้ช่วยสอนหลิน ผมเชื่อว่าระดับบำเพ็ญที่ได้มาจากการฝึกอย่างหนักมาตลอดทางเป็นของจริง และอยู่ภายใต้การควบคุมของผม”
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วจะมัวหวาดกลัวไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าทำไม?”