เจ้าปลาวาฬน้อยจ้องมองเยือกเย็น พลังคลื่นลมรอบกายพุ่งทะยาน พลังวิญญาณที่หมุนเวียนกว้างใหญ่ราวกับคลื่นยักษ์ กระหน่ำฟ้าดินจนเกิดคลื่นพันล้านล้าน
"ทีละคนสองคน คิดว่าวิหารกอบกู้โลกมาดูละครกันเหรอ!"
ร่างสีฟ้าขาวพุ่งทะยานไปข้างหน้า แสงสว่างจางลงอย่างกะทันหัน ซากปรักหักพังขนาดมหึมาที่หล่อจากเหล็กกล้าลอยขึ้นจากพื้น
มุมของเมืองที่ถูกปิดผนึกกลายเป็นหนามแหลมคมแหลมบนหลัง ขุนเขาที่ถูกฝังไว้เกาะกายเหมือนชุดเกราะติดกับร่างมหึมา พายุที่คำรามกรีดกรายปลุกกระแสอากาศสีขาวให้เห็นได้ด้วยตาเปล่า พุ่งผ่านมุมองค์ที่เงียบงันตายจาก คำรามออกมาเป็นเสียงคร่ำครวญที่สั่นสะเทือน
ร่างมหึมาชูศีรษะขึ้น
หึ่ง!
วิญญาณที่ถูกปิดผนึกนับหมื่นนับล้านตะโกนร้องพร้อมกัน หายนะที่ใกล้ที่สุดถูกฉีกขาดเป็นผุยผงในชั่วพริบตา คลื่นเสียงคร่ำครวญแผ่ออกไปไม่หยุดราวกับระลอกคลื่นที่จับต้องได้
ในชั่วขณะเดียว ทุกคนรู้สึกถึงการสั่นสะเทือนของวิญญาณ
เชียนถูกกุมขมับ สายตาเยือกเย็นมองไปยังสิ่งมีชีวิตยักษ์ที่ปรากฏขึ้น ณ ที่แห่งนี้
"[วาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ] วิหารกอบกู้โลกถึงกับตัดสินใจลงมือเสียที"
จี้หวังเซิงมีน้ำตาแห่งความโศกเศร้าไหลรินบนแก้ม ดอกไม้ดำแห่งความตายร่วงหล่นจากชุดไว้ทุกข์สีดำสนิท
"เสียงคร่ำครวญช่างโศกเศร้านัก ความตายต่างหากที่เป็นจุดจบของเจ้า"
ดอกไม้ดำลอยพ้นขึ้น กลีบที่ร่วงกระจายพร้อมกลิ่นอายแห่งความตายพุ่งตรงไปยังวาฬแห่งเสียงคร่ำครวญ แต่ระหว่างทางกลับถูกที่คั่นหนังสือหนึ่งหน้าฟันขาด