“หนุ่มน้อย ช่วยรักษาของชิ้นนี้ไว้ให้ฉันด้วย เดี๋ยวฉันจะกินตอนนี้แหละ!”
หว่านหลานชูข้อศอกรับหมัดนั้นเอาไว้ ตามแรงที่ส่งผ่านมาจากกำปั้น [ครุ่นคลั่ง]จับได้อย่างแม่นยำถึงพลังแปลกประหลาดเพียงเส้นเดียว
หว่านหลานคว้าแขนของ[ครุ่นคลั่ง]ไว้ พุ่งตัวขึ้นกลางอากาศ ย่อเข่าฟาดเข้าที่ท้องคู่ต่อสู้
“อย่าเพิ่งเผลอ ไม่งั้นโดนตบตี”
[ครุ่นคลั่ง]กดแขนลง ปกติแล้วจะรับการโจมตีนี้ได้ แต่แขนกลับพลาดเลี่ยงเข่านั้นไปอย่างอธิบายไม่ได้
เสียงระเบิดดังกึกก้อง พายุแตกกระจายด้านหลังหว่านหลาน สายลมยาวไร้รูปร่างระเบิดออกเป็นความโค้งที่จับต้องได้ ก่อตัวเป็นวงคลื่นเสียงระเบิดซ้อนกัน ทะลวงเข้าใส่หน้า[ครุ่นคลั่ง]
[ครุ่นคลั่ง]ที่ถูกเตะกระเด็นไปไกลหลายลี้ถึงกับตกตะลึง
“พลังนี้น่าสนใจอยู่นะ”
หว่านหลานยืดแขนออกไป งอนิ้วเรียก
“ฉันรู้ว่าพวกคุณเดากันว่าเส้นทางพันลมเกิดจากการที่พวกเราย้อนกลับไปอดีตสร้างมันขึ้นมา แต่ฉันขอบอกให้ชัดว่า ฉันบัญชาการมันไม่ได้
หรือจะพูดอีกอย่าง ฉันไม่มีสิทธิ์อยู่เหนือมัน แต่ยืมใช้มันเพียงส่วนน้อยได้”
[ครุ่นคลั่ง]พยักหน้า แล้วในชั่วพริบตามุมปากก็ยกยิ้มกว้างเกินจริง ในจังหวะที่หว่านหลานกระพริบตา เขาก็ปรากฏตัวอยู่ข้างหลังเธอ ชูหมัดขึ้นแล้วฟาดลงอย่างรุนแรง
ก้อนหินระเบิดกระเด็น เสียงของเขากลับเยือกเย็นอย่างที่สุด
“ลองขวางการโจมตีของฉันดูสิ เอาป้ายเขียนว่า ‘ห้ามผ่าน’ มาปักตรงหนทางของหมัดฉัน”
หลังหว่านหลานถูกฟาดเต็มๆ เธอฝืนทนไม่เอาลูกธนูแทงเข้าไป แต่ตั้งใจจดจ่อที่จะขวางการโจมตีของ[ครุ่นคลั่ง]