หางจิ่วว่างพุ่งตัวเข้าไปอีกครั้ง เย่ปู้หวี่เป็นห่วงจนใจคอไม่ดี
ผู้ชายคนนี้มันหัวดื้อจริง ๆ อย่างน้อยก็รอทัพสำรองมาถึงก่อนสิ
ถ้าตายแล้วจะส่งต่อข่าวสารได้ยังไง จะให้ฉันทำเหรอ?
เดี๋ยวนะ… ไม่ใช่เขาตั้งใจจะให้ฉันทำจริง ๆ ล่ะ
หางจิ่วว่างก็วางแผนไว้จริง ๆ อย่างนั้น ถ้าแผนสำรองของเขาไม่ได้ผล คนที่ส่งต่อข่าวสารนี้ก็จะเป็นเย่ปู้หวี่
"คนที่ทำร้ายเขาจนบาดเจ็บก่อนหน้านี้คือพวกเธอใช่ไหม ฉันยอมรับว่าดูถูกพวกเธอไป ถ้าฉันไม่รอด ข่าวสารนี้ก็ฝากให้เธอส่งต่อ!"
พื้นดินสั่นคลอนราวกับฟ้าผ่า
ไม่กี่ลมหายใจต่อมา ร่างของคนมากมายเริ่มรวมตัวกันใกล้ ๆ หว่านหลานที่หอบหายใจเหนื่อยหอบจ้องมองศูนย์กลางการต่อสู้ไม่วางตา จะเป็นเย่ปู้หวี่หรือ
เมื่อใบหน้าของหางจิ่วว่างปรากฏขึ้น เธอก็สบถเบา ๆ หนึ่งคำ ใจหล่นลงอยู่ ๆ ลมหายใจที่กระชัดพร้อมอารมณ์ที่ปั่นป่วนกลายเป็นลมหายใจร้อนผ่าวพุ่งออกมา
เส้นผมหนึ่งเส้นหลุดรุ่งริงจากเปียที่มัดแน่นห้อยลงที่ข้างขมับ หมัดที่บดบี้จนมีเสียงกรอบกรอบฟาดลงกับต้นไม้ข้าง ๆ จนประทับรอยหมัดชัดเจน
"เฮ้ย!"
ในกระจกน้ำที่สั่นคลอนไม่มั่นคง ฝีเท้ารีบร้อนก้าวออกมา กวาดตามองหาร่างคุ้นตา
หางม้าที่มักมัดสะอาดเรียบร้อยตอนนี้เลอะเลือนเล็กน้อย ราวกับริ้วคลื่นในดวงตาสีน้ำเงินสงบเยือกเย็นนั้น
ไม่มีใครเลย…
เย่ปู้หวี่พุ่งตัวมาถึงเร็วจนแทบไม่ทันตั้งตัว กำลังจะอธิบายสถานการณ์ตอนนี้ แต่ก็ถูกแสงเพลิงกลุ่มหนึ่งขัดจังหวะเสียก่อน
เปลวเพลิงสีทองเร่าร้อนไหม้จากรอบนอกเข้าหาภายใน ต้นไม้ยักษ์ที่ลุกไหม้ด้วยเปลวเพลิงสีทองปรากฏต่อหน้า โข่วอิ้งที่ยืนอยู่บนลำต้นใหญ่กำมือทั้งห้าลงในเนื้อไม้ เส้นผมสีดำพลิ้วไหว ความอ่อนโยนหายไปแล้ว เหลือไว้เพียงความเย็นชาเฉยชา