โข่วอิ้งชี้หน้าตัวเองอย่างงงงวย
“พวกคุณแน่ใจหรือให้ฉันทำ?”
“แน่ใจ สถานะซวยของนายจะทำให้มุมมองน่ากลัวยิ่งขึ้นไปอีก ซึ่งนั่นแหละคือสิ่งที่เราต้องการ”
เว่ยฉางหมิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วประสานมือทั้งสองยกขึ้นเหนือศีรษะ
“ฝากด้วยนะเพื่อน ภารกิจสำคัญแบบนี้ไม่ให้ใครไปได้นอกจากนาย ถ้าส่งให้คนแถวนี้ล่ะก็ เราไม่วางใจจริง ๆ”
และยังมีเหตุผลอีกข้อ โข่วอิ้งเป็นคนสายเทคนิค ถ้าระหว่างทางเครื่องสื่อสารเกิดเรื่อง ถูกรบกวน เขาก็ซ่อมกลับได้อย่างรวดเร็วทันที
ชะรอยชาตินักข่าวสมรภูมิโดยกำเนิดเลย
ของแบบนี้ ไม่ใช้ก็บ้า
โข่วอิ้งเปล่งความกังวลออกมา “แต่ต่อจากนี้เราต้องไปเป็นสายลับ จะต่อสายกันยังไงล่ะ”
“ไม่ต้องใส่ใจมาก เราจะไม่กีดกันการเคลื่อนไหวของพวกนาย แค่ช่วงว่างส่งภาพฝั่งนั้นมาให้ก็พอ เราจะพิจารณาตามสถานการณ์ว่าจะปล่อยออกหรือไม่”
โข่วอิ้งจำใจรับภารกิจนี้
หลังพูดคุยทักทายสั้น ๆ ทั้งสองทีมก็จบการเชื่อมต่อ
เว่ยฉางหมิงกับคนอื่นเตือนว่า “ดูแลความปลอดภัยของตัวเองด้วยนะ เราไม่อยากให้คราวหน้าที่ได้เจอกัน ต่อให้เจอก็เห็นแต่วิญญาณของพวกนายคนละตัวสองตัว”
ยิ่งไม่อยากให้ไม่มีครั้งหน้าอีก
เย่ปู้หวี่ตั้งนิ้วโป้งขึ้น “วางใจ ถ้าเจออันตราย ฉันวิ่งหนีเร็วกว่าใครเพื่อน”
ทุกคนหันศีรษะกลับมาพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย สายตาตกลงบนร่างวิญญาณใสแจ๋วนั้น
ประโยคนี้นายดูเหมือนจะไม่มีสิทธิ์พูดเลยนะ