โหลวกวานซานและซูอูเว่ยลืมตาขึ้นพร้อมกัน พลังหนักแน่นและความร้อนแรงบรรจบกัน ในเสียงระเบิดกัมปนาท ทะลายด่านชั้นเจ็ดได้สำเร็จ
โหลวกวานซานกำแขนตัวเอง รู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งที่ไม่เคยมีมาก่อน
ซูอูเว่ยหลับตาลงครู่หนึ่ง เก็บลมหายใจอันร้อนแรงนั้นไว้ กลับมาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดีสดใสเหมือนเดิม
"ของขวัญชิ้นนี้ใหญ่พอตัว แต่ไม่รู้ว่าหัวหน้าทีมของเราจะทะลุด่านนี้ได้หรือเปล่า"
สายตาของทุกคนมุ่งไปที่เย่ปู้หวี่พร้อมกัน
และเห็นมุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับกำลังฝันดีอยู่
ซูอูเว่ยกอดอก พูดหยอกเย้า: "ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของเธอกำลังเพิ่มขึ้น ฉันแทบสงสัยว่าเธอหลับไปหรือเปล่า"
หว่านหลานจับพลังงานที่หลงเหลืออยู่รอบตัวได้ ก็หัวเราะ
"ที่แท้พลังงานที่เราปล่อยออกไปก็ไม่ได้สูญเปล่า ถูกเจ้าหนูกลืนพลังงานอย่างเย่ปู้หวี่กลืนไปหมด ถ้างั้นเธอก็คงไม่มีปัญหา"
รอไปหลายนาที เย่ปู้หวี่ก็มีปฏิกิริยาในที่สุด พลังที่อัดแน่นจนเกินจะเก็บไหวเริ่มบุกทะยาน พุ่งชนกำแพงที่มองไม่เห็น
จากนั้น คลื่นแรงสั่นสะเทือนกระจายตัว เส้นผมสีขาวของเย่ปู้หวี่ปลิวไสว ปลายแขนเสื้อขยับโดยไม่มีลม พื้นที่รอบข้างเริ่มบิดเบี้ยว บันไดเรืองแสงกะพริบไม่คงที่
ชั่วพริบตา เสียงผ้าฉีกขาดดังสนั่น ราวกับสายฟ้านับไม่ถ้วนฉีกฟ้าออก บันไดเรืองแสงแตกสลาย พื้นที่ทั้งหมดเริ่มสั่นสะเทือนโคลงเคลง