อาจารย์บนอัฒจรรย์เห็นเย่ปู้หวี่ออกจากสนามแข่งขันด้วยตนเอง
จ้าวเจ๋อเต็มไปด้วยความสงสัย: "ทำไมเธอถึงออกจากการแข่งขันเอง?"
"อยากรู้อะไรก็ถามเจ้าตัวสิ เธอกำลังเดินมานี่ไง" ติ้งรุ่ยเสวี่ยกล่าว
เย่ปู้หวี่ที่ออกจากสนามไปไม่ได้หยุด แต่ตรงดิ่งไปที่อัฒจรรย์ มองหลานหวยอวี้ด้วยใบหน้าซีดเผือด
"ผู้อำนวยการ เมื่อกี้มีสาวกแห่งความว่างเปล่า เธอ..."
ยังพูดไม่ทันจบ คลื่นสังหารอันน่าสะเทือนก็พลุ่งพล่านออกมาอย่างกะทันหัน ความเย็นเยียบเสียดแทงจนเย่ปู้หวี่พูดไม่ออก
เหมือนเดินถนนกลางคืนแล้วเจอผีดัน เหมือนเล่นบ้านผีสิงแล้วถูกตัวประกอบสุดสยองไล่ล่า เหมือนนั่งกินขนมตอนเรียนภาคค่ำแล้วหันไปเห็นหน้ายักษ์ของครูประจำชั้นแปะอยู่ที่หน้าต่าง
เพียงพริบตาเหงื่อเย็นก็ซึมออกมาทั่วตัว ทำให้ขาไม่มีแรง
เย่ปู้หวี่คว้าเก้าอี้ข้างตัวไว้ จึงไม่ต้องนั่งกองกับพื้นอย่างน่าอับอาย
คลื่นสังหารมาอย่างเร็วและไปอย่างเร็ว
ผู้อำนวยการทั้งสี่สีหน้าคร่ำเครียด ผุดลุกขึ้นยืนทันที
เหลยเยว่เอ่ยปาก: "การกระทำผิดปกติของโข่วอิ้งเมื่อครู่นี้ คิดว่าเป็นการเตือน เพื่อความปลอดภัยของนักเรียน ต้องหยุดการประเมิน"
เย่ปู้หวี่อ้าปาก เสียงเบาเหมือนยุง: "คือว่า... เธอหนีไปแล้ว"
หลานหวยอวี้ขมวดคิ้ว: "เป้าหมายของเธอคืออะไร?"
"เหมือนจะเป็นฉัน" เย่ปู้หวี่อธิบายอย่างเก้อเขิน "ไม่รู้ว่าทำไม สาวกแห่งความว่างเปล่าชื่อหยานโหยวคนก่อนหน้านั้นส่งข่าวออกไป เธอจึงตามฉันมา"