สรุปก็คือ นี่เป็นข่าวร้าย
มันเลื่อนสายตามองไปยังเป้าหมายที่สัญญาระบุไว้ แล้วสบตากับเย่ปู้หวี่พอดี
ทั้งสองฝ่ายพากันเงียบ
ความรู้สึกคุ้นเคยที่แปลกประหลาดแผ่ซ่านไปทั่วกาย
เหมือนญาติมาที่บ้าน รู้ว่าต้องเรียกอะไรแต่เรียกไม่ออก ได้แต่ยิ้มแหยๆ อย่างเก้อเขิน ทำตัวเหมือนคนโง่ หมดหนทางกับสถานการณ์แบบนี้
ไม่รู้ว่าถูกคำว่าเหี่ยวเฉาสองคำทำให้มึนไปหรือเปล่า เย่ปู้หวี่สมองตื้อ ปากไวหลุดออกไป
"เรียกแม่สิ"
เจ้าปลาวาฬน้อยร้องลั่นเหมือนถูกบีบคอ: "อะไรนะ?!"
"พวกเธอเป็นความสัมพันธ์แบบนั้นหรอ?" เหี่ยวเฉาถามอย่างตกใจ
ผู้กลืนกินรวงข้าวคำราม: "แกไม่ใช่แม่ฉัน!"
เสียงคำรามอัดแน่นไปด้วยความอึดอัดทำให้พวกเขากลายเป็นจุดสนใจของสนามอีกครั้ง
"แม่อะไร?"
"แม่อยู่ไหน?"
"แม่ไหน?!"
เย่ปู้หวี่เจ็บปวดเอามือกุมหน้า ปากบาปนี้ช่างเอาชีวิต!
ผู้กลืนกินรวงข้าวโกรธจนเสียสติ: "ต่อให้แกเป็นผู้ทำสัญญากับฉัน ก็บังคับให้ฉันเรียกแกว่าแม่ไม่ได้!"
เย่ปู้หวี่ก็บ้าไปด้วย ชี้นิ้วไปที่มันแล้วตะคอก: "แกเองพูดเองว่า ก่อนที่ฉันจะปล่อยแกออกมา แกพูดว่าใครช่วยแกไว้ แกจะเรียกคนนั้นว่าแม่!"
"ฉันน่ะ...ฉันพูดเพ้อ!"
"นั่นแกพูดหรือเปล่า!"
คนกับหายนะเริ่มเผชิญหน้ากัน แต่ละประโยคมีข้อมูลหนักหน่วงขึ้นเรื่อยๆ
ผู้กลืนกินรวงข้าวไม่แคร์ความเท่ของตัวเองในฐานะภัยธรรมชาติเลย พูดให้ถูกคือ ไม่เคยมีด้วยซ้ำ