“วันนี้ ไม่มีใครหนีรอดได้”
แต่ละก้าวของชางหยวน ล้วนทำให้สรรพชีวิตบนดาวดวงนี้สั่นเทา
แสงปลายมีดสีชาดเลือดนั้น คนทั้งโลกเห็นกันหมด
เขามาเพื่อแก้แค้น และศัตรูก็อยู่ ณ ที่นี้
ศิษย์ในอดีตของเขาคำรามลั่น หวังในดวงตาเป็นประกายน้ำตา แต่เสียงนั้นก็ไม่อาจแผดเผาถึงหูชางหยวน เขาจึงทำได้เพียงหยิบดาบขึ้น และยืนเป็นศัตรูกับอาจารย์ที่เคยเคารพนับถือ
เสียงปืนใหญ่คำรามไม่หยุด และใต้ฝูงกระสุนบนฟ้านั้น เขี้ยวเล็บที่ซุกซ่อนอยู่กดข่มความอยากของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป แสงอันเป็นลางไม่ดีพุ่งขึ้นเป็นดวง ๆ
เมืองหนึ่งต่อเมืองเล่าต้องพ่ายแพ้
หายนะที่แจ่มใสในความสุขคว้าคอเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ขึ้น แม้ภายนอกยังคงเป็นเปลือกมนุษย์ แต่ข้างในไม่เหลือแก่นแท้ของมนุษย์อีกแล้ว
“อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้ว ไม่มีทางเลือก ผีก็รู้ว่าชางหยวนยังมีแผนสำรอง ที่มันสามารถใช้คนส่วนใหญ่ที่เหลือเสียสละ หล่อหลอมหายนะที่ชื่อว่าชางหยวนขึ้นมา แถมยังแข็งแกร่งน่ากลัวขนาดนี้
โทษฐานที่เธอชะตาไม่ดี ใครให้เธอเป็นแค่คนธรรมดา จับโอกาสใหม่ ๆ ไม่ได้ ความมั่งคั่งกับพลังล้วนเป็นรางวัลของการรับรู้ พวกเธอไม่มี งั้นก็อย่าโทษที่พวกเราหยิบมันเอง
ถ้าสังเวยคนครึ่งดาว... ไม่สิ ถ้าสังเวยคนทั้งดาว ฉันจะได้กลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นและแข็งแกร่งเหลือหลายแบบเดียวกันไหมนะ”
เด็กหญิงตีมือที่กำลังบีบคอตัวเอง น้ำเสียงสะอื้นแทรกความเจ็บปวด ดวงตามองไปที่พ่อแม่ที่ตายไปแล้ว ทั้งคู่แค่ออกมาซื้อไอศกรีม แค่ออกมาฉลองวันเกิดให้เธอ