โหลวกวานซานยกมือขึ้น ดาบยาวปรากฏขึ้นพลัน
ปลายใบดาบชี้ตรงมาที่อู๋ตาน
"ให้ฉุดฟ้าพังทลายออกมารบ! ความแค้นมีต้นเหตุ หนี้มีเจ้าของ รอพวกเราจัดการฉุดฟ้าพังทลายเรียบร้อยก่อน แล้วค่อยมาเคลียร์บัญชีอื่นกับไท่ฉูโหลว!"
ซือไหลเตอะชี้ไปที่เงาร่างนั้น แล้วหันมองหลานหวยอวี้ด้วยความตกตะลึง
"นี่คือสิ่งที่พวกเขาบอกว่า... เดี๋ยวเจอกัน?"
คนข้างหลังหลานหวยอวี้พยักหน้าหนัก ๆ ข้อความนั้น มันคือความหมายตรงตัวจริง ๆ
ถึงไม่รู้ว่าเหตุการณ์ไถไถมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร แต่ชัดเจนว่าผู้นำทางเดินของพวกเขา บินหลบไปอยู่หลังแนวศัตรูอย่างมหัศจรรย์ แล้วบินกลับมาอย่างมหัศจรรย์ แถมกลับมาพร้อมเรือธงของฝ่ายตรงข้ามอย่างมหัศจรรย์
ความรู้สึกเหลือเชื่อราวกับนักศึกษาออกเที่ยวต่างประเทศสักรอบ แล้วได้สืบราชบัลลังก์ของประเทศนั้นมาครองซะได้
หลานหวยอวี้ขมวดคิ้ว รีบไล่เรียงสายเหตุการณ์ในหัวอย่างรวดเร็ว ข้อสันนิษฐานหนึ่งผุดขึ้นในสมอง
หล่อนพุ่งตัวขึ้นไปยืนเคียงข้างอู๋ตาน ไม่รอให้ทั้งสองเอ่ยปากก็เปิดปากก่อนทันที
"เปิดสงครามได้ แต่รอยแยกคงไม่อยากกลายเป็นตัวตลกในปากคนอื่นใช่ไหม หายนะรอบด้านนี่ ควรกำจัดให้หมดก่อนไม่ใช่หรอ?"
หล่อนจ้องมองด้วยแววตรวจสอบ รอคำตอบจากอีกฝ่าย
ในเรือธงลำนั้นไม่รู้ว่ามีใครอยู่บ้าง สัตว์เทพทั้ง 6 ตัวนี่มันปลอดภัยจริงหรอ?
วินาทีถัดมา เสียงหัวเราะกล้าแกล้วดังขึ้น เต็มไปด้วยความยินดีอันแท้จริง
"ว่าไปก็ถูก ไม่ใช่ว่าทุกอำนาจใหญ่บังคับให้พวกเราต้องเลือกกันทั้งนั้นหรอกหรือ คิดว่ารอยแยกไม่มีอารมณ์เหรอ? งั้นก็ล้างเวทีก่อน!"