เหล่าหายนะเดาไม่ผิด ทีมขอบฟ้าฝ่ายนี้ฝืนได้ไม่นาน เพื่อรับมือสถานการณ์แบบนี้ ตั้งแต่ต้นพวกเขาจึงสุดชีวิตเต็มขีด ไม่มีการเก็บแรงเลยแม้แต่น้อย
จึงเป็นที่มาของผลลัพธ์ที่หนึ่งครั้งสังหารหายนะพวกนี้บาดเจ็บสาหัส
“แนวรับตรงนี้ถอยไม่ได้ ด้วยพลังของ[ซวี่หวาง] พอถอยไปแล้วมันเปิดประตูมาถึงหน้าบ้านเราได้แน่นอน”
เว่ยฉางหมิงเช็ดเลือดที่มุมปาก โชคดีที่ระดับสิบเอ็ดพวกนี้เป็นของปลอม ไม่มีคุณค่าเทียบเท่าก้อนน้ำแข็งนั่น ไม่เช่นนั้นสถานการณ์แบบนี้คงสิ้นหวังจนสุดขีดจริง ๆ
กวนเสี่ยวเหมยกดสารฉีดหนึ่งหลอด สลดใจหายใจใหม่
“ระดับสิบสองที่พุ่งเข้ามาไม่กี่ตัว ไคทีสกับพวกนั้นจัดการได้ ตอนนี้ต้องรีบทำลายประตูพวกนั้น และจับตัว[ซวี่หวาง]ให้ได้”
เว่ยฉางหมิงยกมือขึ้น ควบคุมพลังบดขยี้หายนะที่พยายามแทรกตัวหาช่องโหว่ คิ้วขมวดแน่น
“ผู้อาวุโสของกรมสี่ทิศที่เฝ้าฐานออกไปทำลายประตูพวกนั้นแล้ว แต่เจ้าสิ่งน่ารำคาญนั่นดูท่าเหมือนจะเปิดประตูไปเรื่อย ๆ ไม่หยุด ชิส ถ้าเย่ปู้หวี่อยู่ตรงนี้ ปืนนัดเดียว หายนะพวกนี้คุกเข่ากันหมด!”
กวนเสี่ยวเหมยมองเว่ยฉางหมิงด้วยสายตาเหนื่อยใจ
“ถ้าเรื่องแบบนี้ถึงขั้นต้องให้หล่อนลงมือ ฉันกลัวว่าตอนนี้จะเป็นแค่การเปิดฉากเท่านั้น”
เว่ยฉางหมิงหน้าบูด
“อย่าเตือนความจำเรื่องพวกนั้นสิ ฉันเกือบจะได้ถอนตัวก่อนเวลาแล้ว”
“ฝืนต่ออีกหน่อยเถอะ อย่างน้อยอวี้ฉินก็ยังต้องให้นายชี้ทางอยู่”
เว่ยฉางหมิงไม่มีเวลาถอนใจ รัดมัดหายนะตัวแกร่งในคลื่นหายนะโยนให้ไคทีสกับพวกนั้นจัดการ ส่วนที่เหลือเซฟให้อวี้ฉินกับเซียวซั่ว