นักเรียนคนหนึ่งทนไม่ไหว ลุกขึ้นทุบโต๊ะ
"ฉันพอแล้ว จะให้ยอมจำนนแบบนี้ไม่ได้ ปล่อยให้คนอื่นบีบบังคับ เราต้องต่อต้าน!"
เขามองไปที่ยาคและซิมิเอะ
"สองท่าน ฉันยอมรับว่าพวกคุณมองการณ์ไกล แต่ตอนนี้ทีมฉุดฟ้าพังทลายไม่พร้อม มีเพียงอาจารย์โข่วอิ้งคนเดียว ไม่ใช่โอกาสดีที่จะลุกขึ้นต่อต้านหรอกหรือ?"
ซิมิเอะจะไม่มีวันลืมเงาร่างผมดำนั้น ยืนอยู่อย่างเงียบเชียบ ไม่แสดงท่าทีใด ๆ แต่กลับจัดการเธอได้อย่างถึงที่สุด
และตอนนั้น เธอถึงขั้นใช้ไพ่ตายของตัวเองแล้ว
หากตอนนั้นไม่ใช่การสอนแต่เป็นสนามรบ เธอคงตายไปแล้ว
เด็กหนุ่มซวยที่ดูสงบและอ่อนโยน แต่พลังในมือกลับเงาด้วยความตาย
"ฉันไม่ขอร่วมด้วย พูดให้ถูกคือ ฉันไม่คิดจะไปยั่วเขาโดยไม่มีความมั่นใจ ซึ่งจะเป็นการตัดสินใจที่โง่มาก"
ยาคก็ลืมตาจากความฝัน: "มีเวลาคิดเรื่องเพ้อเจ้อแบบนี้ ไม่รีบเรียนรู้พลังวิญญาณ แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ จะดีต่อทั้งเธอและคนอื่น"
เขามาสอน ไม่ได้มาเป็นพี่เลี้ยงให้พวกเธอ ไม่อยากทนทุกข์ก็รีบเรียนรู้สิ
คิดแต่จะท้าทายเขาทำไม กินข้าวเยอะเกินไปหรือไง?
ยาคและซิมิเอะในที่สุดก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดที่บูมเมอแรงปักเข้าที่ตัวเอง ตอนนั้นพวกเขาคงไม่ใช่พวกที่ไม่รู้จักบุญคุณ หยิ่งผยองเหมือนกันหรอกนะ
สายตาสองคนสบกัน มองเห็นความขมขื่นแบบเดียวกันในดวงตาของกันและกัน
"พวกคุณไม่กล้า แต่พวกเรากล้า!"