ทุกคนกำลังวุ่นวาย แต่มีคนหนึ่งที่ไม่ยุ่งเกี่ยว
ซูอูเว่ยเดินเข้าไปในทะเลเพลิงสีทอง ก้าวย่างเหนือกองเพลิงที่แผดเผา เปลวเพลิงต่างหลีกทางให้ราวกับมันเป็นเพียงพื้นราบธรรมดา
ราวกับขุนนางที่ยอมก้มหัวต้อนรับราชา
ซูอูเว่ยเงยหน้าขึ้น: "ฉันต้องเข้าร่วมด้วยไหม?"
แม้จะไม่มีใครตอบ แต่เปลวไฟรอบข้างก็เริ่มมอดดับลง
ในความมืดมิดที่ว่างเปล่าไร้ซึ่งสิ่งใด มีเพียงเสียงฝีเท้าของซูอูเว่ยที่ก้องกังวาน
ราวกับเสียงระฆังทึบดังเป็นจังหวะ กระทบกับเสียงสั่นสะเทือนของสัมฤทธิ์ ระริกระรอกไปทั่วใต้ฝ่าเท้า
เมื่อคลื่นแผ่วผ่ากระเพื่อมผ่าน จุดแสงเล็กๆ ค่อยๆ ปรากฏขึ้น สีสันของแสงนีออนทะลวงความมืดมิดออกมาฉายแสง มุมเหลี่ยมของตึกสูง เส้นสายของทิวเขาที่คดเคี้ยว สายน้ำที่ไหลราวมังกรเลื้อย
คลื่นเมฆที่ปะทุ มหาสมุทรอันลึกล้ำ ผืนแผ่นดินที่แตกสลาย โลกปัจจุบันที่กลับหัวกลับหาง ประหนึ่งดอกไม้ในกระจก เงาจันทร์ในน้ำ ลอยอยู่ใต้เท้าของซูอูเว่ย โลกที่แหลกสลายปรากฏให้เห็นทั้งหมด
ดวงตาสีอำพันไร้ซึ่งความประหลาดใจ มีเพียงความเคยชินอันราบเรียบ
ภาพที่ผู้คนภายนอกต้องทึ่งในฝีมือธรรมชาติ ซูอูเว่ยดูมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว
เสียงถอนหายใจที่ไม่อาจบอกความหมายได้ ร่วงหล่นราวหยดน้ำแก้วใส
"คิดว่าจะได้เห็นอะไรน่าสนใจ ที่แท้ก็แค่กักฉันไว้ นี่มันเกินไปแล้วนะ"
ในพื้นที่ว่างเปล่ากว้างใหญ่ เสียงที่ไร้อารมณ์ราวกลไกดังขึ้น
"ตัวตนของคุณพิเศษ ไม่อาจใช้เป็นผู้เปลี่ยนระบบเพื่อจำลอง และก็ไม่มีคุณสมบัติของผู้สังเกตการณ์"
"งั้นก็ไม่ควรกักฉันไว้สิ ปล่อยฉันออกไปดีกว่า ฝั่งเพื่อนร่วมทีมฉันน่าสนใจกว่า"