"เสบียงของวันนี้ส่งมาถึงหรือยัง มีอะไรผิดปกติไหม?"
เซว่ชิงไปหาหัวหน้าฝ่ายเสบียง ถามสถานการณ์พลางเหลือบมองการเคลื่อนไหวของเย่ปู้หวี่ไปด้วย
เย่ปู้หวี่เดินตรงไปที่ครัว เปิดหม้อดู ข้าวของวันนี้ยังไม่ได้ทำ แต่หุงไว้แล้ว
เมล็ดข้าวที่ไม่นุ่มใสพอดีมีไอร้อนหอมหวานฟุ้งขึ้น ขิง ต้นหอม กระเทียมที่ล้างและหั่นไว้อยู่ในอ่าง ผักสดล้างสะอาดนอนอยู่บนเขียง
ดูได้ว่า ถ้าไม่ใช่เพราะประกาศด่วนมาฉับพลัน อาหารชุดนี้คงลงกระทะไปแล้ว
เย่ปู้หวี่ใช้สองนิ้วหยิกต้นหอมขึ้นมา อีกมือบีบจมูก มองคนที่สวมผ้ากันเปื้อนอยู่ข้างๆ ด้วยสีหน้าไม่พอใจ
"พวกคุณกินนี่กันเหรอ?"
คนในครัวทำหน้าสงสัย: "ต้นหอมกินไม่ได้เหรอ?"
"นี่มันต้นหอมเหรอ?"
"ไม่ใช่ต้นหอมเหรอ?!"
มุมปากของเย่ปู้หวี่กระตุก มองหนอนเลือดสีแดงที่ดิ้นไปมาอยู่ตรงหน้า นึกถึงว่าสิ่งนี้ในสายตาคนอื่นเป็นต้นหอม ก็รู้สึกคลื่นไส้
แล้วมองกองลูกตาที่นอนนิ่งไม่ยอมหลับตาอยู่ข้างๆ รวมถึงหม้อที่ดูเหมือนข้าว แต่จริงๆ แล้วเป็นก้อนสีขาวไม่รู้จักที่ดิ้นไปมา
รวมถึงเนื้อที่หั่นไว้ เน่าเสียจนดูไม่ออกว่าเป็นอะไร ไม่รู้ว่ามันคือผีอะไร ไม่เพียงแต่มีหนองไหล ยังหายใจได้ แถมตอนนี้ยังยิ้มเยาะเย้ยตัวเองอย่างน่าขนลุกอีก
เย่ปู้หวี่อยากจะด่าเจ้าปลาวาฬน้อยจริงๆ ยังกล้าแนะนำให้ฉันมาทานข้าวอีกเหรอ กินอะไร กินหายนะเหรอ?