ซูอูเว่ยยิ้มแย้มพูดขึ้นว่า "พวกเลือดร้อนนี่มันโง่จริง ๆ ฉันเข้าใจว่าพวกนายอยากฆ่าหายนะขนาดไหน แต่วันสิ้นโลกยังมาไม่ถึงเลย ลองแผนระเบิดตัวเองทางนี้ดูไหมล่ะ
เจ็บแสบเหมือนกันนะ"
พวกหัวรุนแรงสายคลั่งคิดอยู่ไม่ถึงสามวินาที ก็รีบวิ่งไปอยู่ฝั่งของเย่ปู้หวี่ทันที
แผนการ 003 พังไม่เป็นท่า
มู่ปิงเกอมองไปที่หลี่ฝูหลิน "ท่านแม่ทัพฉินทิ้งแผน 002 แล้วเปลี่ยนไปผลักดันแผน 001 ตอนนี้เหลือแค่แผน 004 อย่างเดียว ปู้หวี่ คิดไว้แล้วหรือยังว่าจะสู้ยังไง"
สีหน้าเย่ปู้หวี่เคร่งขรึม
"สู้ยากนักหรือ" ซูอูเว่ยคิดว่าไม่น่าเป็นไปได้ "ข้างหลังนายมีวิญญาณมากมายขนาดนี้ ยังไงก็ดูเหมือนชนะแน่นอน"
"หา ฉันไม่ได้คิดจะสู้"
เย่ปู้หวี่พูดอย่างจริงจัง "การพึ่งพากำลัง ไม่ใช่การต่อสู้ด้วยกำลังเพื่อแสดงผลงานของตัวเองให้อีกฝ่ายดูหรอกหรือ ไม่ใช่จะใช้กำลังเข้าปราบปรามให้เป็นหนึ่งเดียว"
นางยิ้มเล็กน้อย แล้วมองไปที่วิญญาณเงียบขรึมข้างหลังหลี่ฝูหลิน
"ไม่จำเป็นต้องบังคับให้วิญญาณที่อยากได้ความมั่นคงเปลี่ยนความคิด ความกลัวและความขี้ขลาดเป็นเรื่องปกติของมนุษย์ การคัดค้านและตั้งคำถามก็เป็นเรื่องธรรมดา จะไปฆ่าความคิดพวกเขาเพราะความขี้ขลาดของพวกเขาด้วยมาตรฐานของตัวเองไม่ได้
ฉันแค่หวังว่าในช่วงเวลาสำคัญ พวกเขาจะกล้าที่จะฮึดสู้ขึ้นมา ไม่ใช่นิ่งเฉยรอความตาย"
เย่ปู้หวี่โค้งตัวให้หลี่ฝูหลินอย่างสุภาพมาก จากนั้นก็พาเพื่อนร่วมทีมหมุนตัวจากไป