บอดี้การ์ดคนนั้นเดินเข้ามาอย่างดุร้ายทันที บนหัวมีสตรอว์เบอร์รีลูกหนึ่งงอกอยู่
พออีกฝ่ายมายืนอยู่ตรงหน้า เย่ปู้หวี่ก็ได้แต่มองสตรอว์เบอร์รีที่ใสราวแก้ว ดูน่ากินมาก ๆ เลย
เมื่อรู้สึกได้ว่าสายตาคู่นั้นจ้องมาที่หัวของตัวเอง บอดี้การ์ดก็ตะโกนขึ้น
"หลับตาหมา ๆ ของแกซะ มิฉะนั้นฉันไม่รังเกียจที่จะควักมันออกมา!"
เย่ปู้หวี่ตกใจถอยหลังครึ่งก้าว
สายตาของเสี่ยวหว่านหรี่ลง บรรยากาศรอบข้างชะงักกึก ทุกคนทั้งหายนะและมนุษย์พากันหันมองมาทางนี้ บางคนถึงกับแอบพึมพำ ต่อยกันสิ ต่อยกันสิ!
เย่ปู้หวี่กลอกตา
"เรียกอะไรเรียก อย่าคิดว่าเอาสตรอว์เบอร์รีไว้บนหัวแล้วทำตัวน่ารัก จะมาขู่ใครก็ได้นะ"
ห้าคนหันขวับพร้อมกัน "สตรอว์เบอร์รี?!"
บอดี้การ์ดเองก็ชะงักไป วูบหนึ่งเผลอยกมือลูบสิ่งที่อยู่บนหัวตัวเอง
คนรอบข้างที่ตั้งใจมาดูเรื่องสนุกเบิกตากว้าง สงสัยว่าตัวเองฟังผิดไปเอง ไม่ได้ตั้งใจมองไปที่หัวของชายคนนั้นอีกครั้ง
ก้อนเนื้อนูน ๆ ที่ขยับได้เหมือนฝีหนอง สิ่งนี้เรียกว่าสตรอว์เบอร์รีงั้นเหรอ
เสี่ยวหว่านอ้าปากค้าง ยังไงก็ดูไม่ใช่สตรอว์เบอร์รีเลยสักนิด
หนังตาของบอดี้การ์ดกระตุกอย่างบ้าคลั่ง เหมือนมีหนอนอยู่ใต้ผิวหนัง เต้นแทงโก้ไปมา
"ฉัน...แก...อะไรนะ?"
เขาเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องทะเลาะกันอย่างดุเดือด แต่กลับถูกอีกฝ่ายชมเข้าซะงั้น