เดินออกจากน้ำพุมา นิวแมนดา ถอนหายใจด้วยความเสียดาย ความเหนื่อยล้าจากการใช้ความคิดมากเกินไปประทับอยู่บนใบหน้า
"ยาก ยากจริง ด้วยความรู้ทั้งหมดที่ข้ามี ก็ยังหาหนทางที่ดีกว่านี้ไม่ได้ ทำได้เพียงเสนอแผนการที่มีความเสี่ยงค่อนข้างสูง แล้วถูกผนวกเข้าไปในแผนการหมายเลข 002"
ชายแก่เอามือทุบอกด้วยความเสียใจ
"อย่าถอนหายใจเลยนิวแมนดา ฟังแล้วน่ารำคาญ" สมาชิกสหพันธ์นักวิชาการโลกปัจจุบันที่อยู่ใกล้ที่สุด ใบหน้าเต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า สายตาเหม่อลอย
ดูเหมือนนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ถูกวิทยานิพนธ์ทรมานจนแทบบ้า เคยโกรธเคยดิ้นรน สุดท้ายเหลือเพียงความสิ้นหวังหลังความบ้าคลั่ง
สมองถูกบีบจนแห้งผาก ตอนนี้ดีกว่าคนโง่ไม่เท่าไหร่ ระบบภาษายังปกติ แต่ระบบการคิดเชิงตรรกะหยุดงานไปแล้ว
"อย่างน้อยคุณก็เสนอแผนการได้หนึ่งแผน ส่วนฉัน หลังจากล้มเหลวเจ็ดสิบแปดครั้ง ก็มาถึงความล้มเหลวครั้งที่เจ็ดสิบเก้า อา ชีวิตที่ล้มเหลวนี้"
นักวิชาการอีกคนรู้สึกซาบซึ้งใจ
"ใช่ ฉันตอนนี้เหมือนหมอตำแยที่ทำคลอดหลายสิบครั้ง ไม่มีสักครั้งที่สำเร็จ ใบหน้าเขียนไว้เต็มว่าอาชญากร"
นักวิชาการทั้งกลุ่มเอามือปิดหน้า ถอนหายใจ เศร้าสร้อยราวกับเห็ดขึ้นอยู่ตามมุมกำแพง ไม่อยากพบหน้าใคร
วิญญาณเร่ร่อนที่อยู่ข้างๆ ปลอบโยน:
"อย่าท้อแท้ เรื่องยังไม่จบ ฟังแผนการของคนอื่นก่อน พวกคุณยังมีประโยชน์"
หลี่ฝูหลิน ที่เดินออกจากฟองน้ำมานานแล้ว ปิดหนังสือลง แล้วมองนักวิชาการทั้งหลายด้วยสายตาเฉยเมย