คนอื่นมองไม่ออกว่าสิ่งนั้นคืออะไร แต่สำหรับซูอูเว่ยผู้เคยเป็นดวงอาทิตย์มาก่อน การตัดสินให้ออกว่าสิ่งนั้นคืออะไรเป็นเรื่องง่ายดาย
มันคือดาบยาวที่ปักลงบนดาวตาย โดยใช้สันเขาเป็นคมดาบ ยอดเขาเป็นเนื้อดาบ หน้าผาเป็นด้าม — ถ้าจะพูดให้ถูก สิ่งนี้ไม่ใช่ดาวที่ตายแล้ว แต่คือฝักดาบที่บรรจุศาสตราวุธเอาไว้
เส้นเลือดแผ่นดินที่พันกันโป่งขึ้นเป็นโซ่ตรวน รัดคมดาบเอาไว้ภายในดาวตาย รอวันที่ดาบยาวจะถูกชักออกจากฝัก
ในแดน[ชีวิต]แห่งนี้ เหลือทิ้งไว้เพียงสิ่งเดียว — ใบดาบ
อาวุธของเทพเจ้า
โหลวกวานซานเงยหน้าขึ้น เบ้าตาสะท้อนแผ่นดินที่แตกสลาย
“ใช้ดาวตายเป็นฝักดาบนี่ มันเท่สุด ๆ ไปเลย!”
เย่ปู้หวี่แหงนคางขึ้นนิดหนึ่ง: “โหลวกวานซาน เธอลองชักดาบนั่นออกมาดูสิ”
“ฉันก็อยาก แต่……จะชักยังไง?”
โหลวกวานซานตั้งคำถามที่ถึงฆ่ากัน จะยกภูเขาทั้งลูกขึ้นมาได้ยังไง ต้องเริ่มจากตรงไหน?
ขณะที่ทั้งกลุ่มกำลังครุ่นคิด ด้านหลังก็ส่งเสียงสั่นสะเทือนเบา ๆ ดังมา
ดวงตาของเย่ปู้หวี่เย็นวาบลง
“บุกทะลวงแบบใช้กำลังก็เป็นทางเลือกหนึ่งจริง ไม่ใช่ว่าไม่ได้ แต่หมดเวลาที่จะยืดเยื้อแล้ว ถ้าพวกนั้นรู้ว่าเราแอบเข้ามาในพื้นที่นี้ก่อน ย่อมหลีกเลี่ยงการปะทะกันไม่ได้
ต้องรีบไปเอาของข้างบนให้ได้ก่อนที่พวกมันจะมาถึง แม้เอาไม่ได้ ก็ต้องหาให้ได้ว่ากุญแจนั่นมันใช้ทำอะไร”
โหลวกวานซานหยิบกุญแจออกมา มองไปยังดาวตายที่อยู่ไกลแสนไกลเหนือศีรษะ