อูซู่ทนมองไม่ไหว หลับตาลง พลางเตือนขึ้นว่า "ทุกท่านในทีมฉุดฟ้าพังทลาย ตอนนี้ทุกการเคลื่อนไหวของพวกคุณ กำลังถูกโรงละครคูหรงโรยถ่ายทอดสดไปทั่วโลก"
นัยยะคือ ไม่อยากรักษาภาพลักษณ์กันบ้างหรือ?
กำปั้นที่ทั้งหกคนโบกอยู่หยุดค้างกลางอากาศ จ้องมองอูซู่อย่างมึนงงน่ารัก
จริงเหรอ?
อูซู่ผงกหัวอย่างหนักแน่น จริง
จังหวะที่เสียงบรรยายคิดว่าทั้งหกคนจะหยุดมือ แล้วลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้า ดาบยาวเล่มหนึ่งก็ฟาดเฉียงลงมา
โหลวกวานซานเปิดฉากจู่โจมเป็นคนแรก "กล้าเปิดโปงพวกเราให้ตกอยู่ในสายตาศัตรูเช่นนี้ ช่างคิดการใหญ่เหลือเกิน!"
ทั้งหกคนเข้าไปจัดการอีกชุดใหญ่ อยากจะถอดรองเท้าฟาดด้วยซ้ำ
เสียงบรรยายส่งเสียงกรีดร้องสไตล์การ์ตูนแบบสุดขีด เสียงดังเปรี๊ยะป้าง ในท่วงท่าประหลาดพิกล
หว่านหลานเดือดดาล "ของกากๆ แบบนี้ ปิดซะ!"
มุมปากของซูอูเว่ยที่ยิ้มอยู่หายไป "กล้าเอาข้าเป็นตัวตลก โรงละครคูหรงโรย ข้าจำไว้"
มู่ปิงเกอดึงแส้ออกมา "ไม่อยากตายก็ปิดการถ่ายทอดซะ"
เงามืดของโข่วอิ้งกระเพื่อมจะพุ่งออกไป แทงให้อีกฝ่ายตาย "ข้าไม่อยากออกจอเท่าไหร่ นี่พวกแกบังคับถ่ายชัดๆ"
เย่ปู้หวี่จับคอเสียงบรรยายเขย่าอย่างแรง "ไปให้พ้นนักแสดงนำเฮงซวย นี่แกกำลังหาเรื่องให้เราโดนเกลียดชัง!"
ผู้ชมที่คิดว่าพวกเขาจะรู้จักผ่อนปรน ถึงกับมึนงงไปตามๆ กัน คิดว่าพวกเขาจะเก้ๆ กังๆ หลบกล้อง แสดงอาการไม่รู้จะทำยังไง แต่กลับคาดไม่ถึงว่าพวกเขาจะลุกขึ้นมาชกคน
ยังประเมินพวกเขาต่ำไป
ต่อหน้าต่อตาคนทั้งโลก รุมกระทืบเสียงบรรยายของโรงละครคูหรงโรย นี่มันเรื่องที่มนุษย์จะทำลงไปได้หรือ?