"หลังจาก[ซือไห่]ตายไป ปราสาทหายนะก็สลายตัว พลังเทพนั้นก็หายไปเองตามธรรมชาติ"
เพราะมีหลิงเว่ยและชิวอันอยู่ด้วย มู่ปิงเกอจึงไม่ได้พูดความจริงทั้งหมด พลังของเทพย่อมดึงดูดสายตามากเกินไป หากคนที่คิดร้ายรู้เข้า มันจะนำปัญหามหาศาลมาให้อย่างแน่นอน
หลังจากฟังคำอธิบายสั้นๆ แต่ทรงพลังจบ เฉินเจ๋อก็สูดลมหายใจเย็นชา
"[ซือไห่]...กี่ขั้น?"
เย่ปู้หวี่กลอกตา ถ้าไม่รู้ว่ากี่ขั้น นายจะสูดลมหายใจเย็นชาทำไม?
"สิบสาม แต่รู้สึกว่ายังห่างจากขั้นสิบสามที่แท้จริงอยู่บ้าง น่าจะเพิ่งเข้าขั้นสิบสามได้ไม่นาน"
เฉินเจ๋องง กึกหนึ่งคอหันกลับไป
"กี่ขั้นนะ?!"
ถึงแม้เขาจะเตรียมใจไว้แล้ว และรู้ว่าหวานหลานท่ายิงเป้าหมายระดับสูงเสมอ
แต่เขาคิดว่าขั้นสิบเอ็ด ขั้นสิบสอง ไม่คิดไม่ถึงว่าเป็นขั้นสิบสาม!
บ้าชะมัด พวกเขาสู้ขั้นสิบเอ็ดตัวเดียวยังแทบตาย ต้องทุ่มสุดตัวถึงจะฆ่าไอ้ก้อนน้ำแข็งนั่นได้ พอหันกลับมาบอกว่า
พวกนายฆ่าขั้นสิบสามมา?
"เหอะ...ที่ไม่ได้พกยาเป็นความผิดฉันเอง"
ซูอูเว่ยปลอบใจพร้อมตบไหล่เขา "รุ่นพี่เฉิน เรื่องมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด พอออกไปข้างนอกเราถึงรู้ว่า จริงๆ แล้วหายนะหลายตัว เก่งไม่ตรงปก"
"ใช่ เช่นหายนะขั้นสิบที่เดินเพ่นพ่าน พวกมันอ่อนแอกว่าพวกที่เรารู้จักยากจะรับมือไม่รู้เท่าไหร่" หว่านหลานยักไหล่ มองหลิงเว่ยและชิวอัน