มู่ปิงเกอเงยมือขึ้นกดหน้าผากตัวเอง ใบหน้าแสดงความอ่อนล้าใจอย่างเห็นได้ชัด
หล่อนสูดลมหายใจลึก ๆ แล้วยกมือฟาดเบา ๆ กลางอากาศ ชั่วพริบตาน้ำตกที่พุ่งทะยานก็ถูกอัญเชิญออกมา กระแสน้ำเย็นซัดลงมาโปรยปราย อาบทุกคนจนเปียกโชก หยดน้ำไหลรินจากปลายผมและชายเสื้อไม่ขาดสาย
“ทุกคนเริ่มสติให้ฉันหน่อย”
ซูอูเว่ยกับหว่านหลานที่โดนน้ำเย็นราดจนสติกลับคืน ลืมตาขึ้นอย่างไม่เต็มใจ ใบหน้าทั้งสองยังคงเครือคราง้องเมื่อยล้าไม่จางหาย
ทั้งคู่มองหน้ากันหนึ่งครั้ง แล้วหันไปมองมู่ปิงเกอพร้อมกัน แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยใจและอ่อนล้าใจลึก ๆ
หว่านหลานหรี่ตาลงอย่างหนักอึ้ง ตบบ่าเย่ปู้หวี่ที่อยู่ข้าง ๆ เบา ๆ ด้วยท่าทีไร้แรง แล้วลงไปยืนบนพื้น
ตามท่าทางอ่อนโยนของเธอ สายลมอ่อนโยนพัดผ่านมาเบา ๆ โบกปลอบเสื้อผ้าเปียกและเส้นผมของทุกคน ไม่นานไอน้ำบนตัวทุกคนก็แห้งสนิท
ส่วนซูอูเว่ยเหนื่อยเกินกว่าจะขยับตัว เขาเลยปล่อยตัวลงนั่งกับพื้นไปเลย ราวกับว่าการนั่งแบบนี้จะช่วยคลายความเพลียทั่วร่างได้บ้าง
เขาเงยหน้ามองรอบ ๆ สายตากวาดผ่านแนวป้องกันที่คุ้นเคยและทหารที่ตั้งรับพร้อมรบ
เมื่อสายตาไปหยุดอยู่ที่ลูกธนูคมกริบในมือทหารทุกคน เขาก็ไม่อาจหัวเราะขื่น ๆ ออกมาได้ ก่อนจะมองไปยังเพื่อนร่วมทีมด้วยท่าทีอ่อนล้าใจ
“พวกนายคุยกันกันยังไงกันแน่”
เขาถอดใจถอนหายใจ “กันเองทั้งนั้น ทำไมยังทะเลาะกันได้ลงคอโดยไม่มีเหตุผลอีก”