“ฝ่ายผู้รีดไถในเมืองลอยฟ้า เราจะจัดการเอง ข้อมูลที่นี่พวกเราจะถ่ายทอดให้ดินแดนสุดท้ายด้วย ทุกท่าน แล้วพบกันใหม่”
[วงวน]: ???
ทำไมต้องรีบกลับด้วย?
[หยุดนิ่ง]เคาะหัวของอีกฝ่ายเบา ๆ แล้วส่งสายตาดุให้
จะกลับอะไรกัน เรายังมีภารกิจอื่น ที่นี่ไม่ต้องการพวกเราหรอก
[ครุ่นคลั่ง]พยักหน้าในใจ: “การตัดสินใจที่ฉลาด ผู้นำของกลุ่มอื่น ๆ ก็กลับคืนแล้ว ต้องมีคนกลับไปช่วยปลอบประโลมจิตใจที่แกว่งไปแกว่งมา ไม่งั้นคนทั้งบ้านทั้งเมืองจะตื่นตระหนก และเกิดปัญหาขึ้น”
[จำขัง]ยืนพิงไม้เท้ามองไปยังฉุดฟ้าพังทลายทั้ง 6 คน
“เยาว์วัยเหล่านี้ไม่ธรรมดาเลยนะ ทุกอย่างเรียบร้อยรอบคอบเสียยิ่งกว่าพวกตัวเฒ่าอย่างเราซะอีก”
ฉุดฟ้าพังทลาย: ?
ทั้ง 6 คนบ่นว่าในใจ ไม่ได้อยากรู้หรอกว่าคนกลุ่มนี้จะคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นฝีมือจัดการของพวกเรารึเปล่า
[หมดสิ้น]เข้มเขี้ยวปรบมือให้ ในใจอยากจะลากพวกหนุ่มสาวทั้ง 6 นี่มาสับเป็นชิ้น ๆ
แต่พอเหลือบไปเห็นจำนวนหายนะที่ยืนเรียงอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย ก็ปวดหัวขึ้นมาทันที
“ได้ใจคนจริง ๆ นะ จะให้เราหลอมมงกุฎให้ทั้ง 6 คนสักชิ้นไหม เข้ากับฐานะปฐมกษัตริย์แห่งยุคสมัยของพวกท่านเหลือเกิน”
ซูอูเว่ยยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย: “ถึงจะไม่รู้ว่าพวกท่านนึกจินตนาการอะไรอยู่ แต่คำว่าปฐมกษัตริย์แห่งยุคสมัยนี่ ไม่ทับทมไปหน่อยเหรอ แม้จะเจตนาปั้นให้สูงจนตกลงมาตายก็คงไม่ถึงขั้นนี้”
หมวกสูงที่มาแบบกำเริบไร้สาเหตุนี่มันโผล่ขึ้นมาจากไหนกันแน่?
[สงคราม]ที่เงียบงันมาตลอดเงยหน้าขึ้นมอง
ในสายตาของเขา เยาวชนทั้ง 6 ที่ยืนอยู่ตรงนี้ คนหนึ่งอันตรายกว่าคนหนึ่ง คนหนึ่งลึกลับเกินคาดเดากว่าคนหนึ่ง