เซียวซั่วมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย พ่นคำเดียวออกมา
"ได้"
แล้วก่อนที่เว่ยฉางหมิงจะระเบิดอารมณ์ เขาก็เดินไปทางทีมฉุดฟ้าพังทลายพร้อมกับกวนเสี่ยวเหมยและคนอื่นๆ ต่อให้หลงทางไปไกลแค่ไหนก็ไม่เสียเวลาถ้าอาศัยเย่ปู้หวี่เป็นเข็มทิศนำทาง
พอเย่ปู้หวี่เห็นกวนเสี่ยวเหมยและพวก ก็เป็นเพื่อนร่วมบ้านเจอกัน น้ำตาแทบไหล
เล่นด่านสูงๆ มาเยอะ เจอแต่รุ่นพี่ทั้งนั้น คราวนี้ได้เจอคนรุ่นเดียวกัน ยังเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนด้วย จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง
รู้สึกเหมือนทั้งตัวถูกแช่ในเหล้าหมักแห่งความครึกครื้น
"พวกเธอมาพอดีเลย แต่ว่า เธอมาแข่งทีมกันเพื่ออะไร?"
เธอหรี่ตามองทีมขอบฟ้า มองทะลุเป้าหมายของพวกเขาได้อย่างเฉียบขาด ไม่แข่งเดี่ยว แค่ทีมกับรอบคัดออก แบบนี้ชัดเจนว่ามุ่งเป้ามาที่พวกเขา
"เพื่อนๆ ตั้งใจมาชัดๆ เลยนี่นา"
เว่ยฉางหมิงหัวเราะเย็นชาแสร้งทำเป็นลึกลับ "ก็แน่นอน พอการสำรวจจบลง พวกแกฉุดฟ้าพังทลายก็จะกลายเป็นลูกไล่ของขอบฟ้า ฮ่าๆๆ"
เหมิงเหอยาก ๆ หัวเราะ "ไม่ต้องไปสนใจมัน มันเพี้ยนไปแล้ว พวกเราเดินสำรวจต่อไปดีกว่า"
โหลวกวานซานยกแขนขึ้นพาดไหล่เว่ยฉางหมิงที่ทำเป็นบ้าบอ ไปด้วยกันแบบเพื่อนซี้
"พี่ชาย ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงกันก็พูดเล่นคลายบรรยากาศทันที ยังไงก็ต้องเป็นนายนี่แหละ"
เว่ยฉางหมิงมุมปากกระตุก "ฉันพูดจริง ๆ นะ!"