"เรื่องราวความสัมพันธ์ของโลกนี้ยุ่งเหยิงจริง ๆ พันกันซ้อนทับไปมา ยิ่งกว่าสาหร่ายใต้ทะเลที่พันกัดกันเป็นกออีก"
เย่ปู้หวี่ปิดตาลง เธอไม่อาจบรรยายได้เลยว่าเพิ่งเห็นอะไร
เธอดึงแขนมู่ปิงเกอ
"ไม่เอา เดี๋ยวฉันหลับตาไว้ พาฉันไปซะ ที่นี่ยุ่งเหยิงเกินไป"
มู่ปิงเกอหันกลับไปมองพวกชาวพื้นเมืองเหล่านั้นในใจสับสน ยุ่งเหยิงขนาดนั้นจริงหรือ?
เย่ปู้หวี่จับแขนมู่ปิงเกอ ชี้ไปที่ชาวพื้นเมืองที่กำลังมองไปยังข้างฟารุ่งไกล
"งั้นพูดง่าย ๆ นะ คนที่เธอเห็นน่ะ ความสัมพันธ์ของพวกเขาซับซ้อนมาก พูดสั้น ๆ คือ เขารักเธอ เธอรักอีกคน อีกคนก็รักอีกเธอ แล้วเธออีกคนก็รักคนแรก ซับซ้อนแบบนั้น
ยังไม่หมดแค่นั้น ระหว่างพวกเขายังมีทั้งรักทั้งชัง เคยไล่ฆ่ากันตาย แล้วก็เคยหลงใหลกันอีก เข้าใจไหม ก็แบบถ้วยวางมั่ว สลับกันไปมาแบบนั้น"
เย่ปู้หวี่หลับตาสนิท สีหน้าเคร่งเครียด
"และที่ทำให้โลกทัศน์ฉันพังยับที่สุดคือ เรื่องราวความสัมพันธ์บนตัวพวกเขาไม่แค่นี้ ยังมีอีกชั้นหนา ๆ พุ่งกระจายมาจากทุกทิศทุกทาง
ความรู้สึกเหมือนเอาชีวิตของคนหลายคนมากองซ้อนกัน ปนเปื้อนกันไปหมด แถมไม่ใช่แค่คนกลุ่มนี้ รอบข้างเป็นงี้หมด เพราะงั้นฉันเลยเวียนหัว"
ได้ยินเย่ปู้หวี่พูดเช่นนั้น มู่ปิงเกอก็ตระหนักถึงความรุนแรงของเรื่อง
บนตัวชาวพื้นเมืองที่ดูเรียบง่ายเหล่านี้ อาจซ่อนความผิดปกติครั้งใหญ่ไว้
ต้องระวังคำพูดให้มาก
"งั้นต่อไปอย่ามองเลย เดี๋ยวพาไปเอง"