มู่ปิงเกอไม่เข้าใจ: "คำว่าตามหาไม่เจอแล้วเธอจะหายไป มันแปลว่าอะไร?"
เหล่าเด็กน้อยกระซิบกระซาบกันเสียงกระเส่า คุยกันนานก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไร
"ก็แม่พูดไว้น่ะ ถ้าตามหาน้อยเย่ไม่เจอ เธอจะโป๊ะเป็นอากาศหายไปจากโลกนี้"
โข่วอิ้งลูบคางตัวเองช้า ๆ: "งั้นแม่ของพวกเจ้าคือใคร?"
"แม่ก็คือแม่สิ พวกเราทุกคนเป็นลูกของแม่ แม้แต่คนที่แม่เก็บมาก็เป็น!"
เด็กน้อยเท้าเอว เงยหน้าโฉ่งฉ่างอย่างเอาแต่ใจ
"นายก็มีแม่เหมือนกันนะ ฉันรู้นะ ฉันเคยเห็นแม่ของนายด้วย!"
"ฮะ...ฮะ?!"
โข่วอิ้งชี้ที่ตัวเอง: "ฉัน...มีแม่?"
เด็กที่อายุมากที่สุดในกลุ่มทารกพยักหน้าอย่างจริงจัง
"วิญญาณของนายมีกลิ่นของเขาติดอยู่ คนที่เคยคุยกับแม่ เคยลงมือเล่นหมากล้อมกัน คนแบบนั้นไม่ใช่แม่ของนายหรอ?"
คราวนี้ตามันสมองไปถึงโข่วอิ้ง เรื่องของเย่ปู้หวี่ยังไม่ทันจะคลี่คลาย ฝั่งตัวเองกลับมีปัญหาใหม่ผุดขึ้นแล้ว
"นายหมายถึง...โข่วเฉี่ยเอ่อร์?!"
เด็กน้อยขมวดคิ้วพยักหน้า นึกย้อนความหลัง
"เหมือนจะชื่ออะไรที่ลงท้ายว่าเชียร์น่ะ เขาบอกว่าอยากจะมองเห็นอนาคตเหลือเกิน แต่คงไม่มีโอกาสแล้ว จึงขอร้องให้แม่ช่วย แล้วนายก็เกิดขึ้นมาไง"
ซูอูเว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก: "โข่วอิ้ง พ่อนาย...ไม่ใช่ แม่นาย...เอ๊ะไม่ใช่อีก สภาพของนายมันดูเรื่องใหญ่มากนะเนี่ย"
โข่วอิ้งกดขมับทั้งสองข้าง ปวดหัวจนแทบแตก
"ฉันเองก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าโข่วเชียร์เอ่อร์เคยสื่อสารกับหายนะบางตนจริง แต่ใครจะไปคิดว่าจะได้คำตอบอยู่ที่นี่"
ความวิตกกังวลของทั้งหลายถูกข้อมูลที่มากะทันหันนี้กระหน่ำจนตั้งตัวไม่ทัน แต่ใจก็เริ่มมั่นใจขึ้นอีกนิด