พร้อมกับคำถามนับไม่ถ้วนในใจ จู้อิ้นนำเรือรบออกจากเขตอันตรายแห่งนี้
เย่ปู้หวี่นั่งอยู่บนวงล้อแสง ท้ามือไว้ รอคอยเพื่อนร่วมทีมที่ออกไปแจกสวัสดิการ
ไม่นาน ห้าเงาร่างก็กลับมาที่นี่อีกครั้ง
โหลวกวานซานเอามือเขียวไว้ เต็มใจกับคนที่ตัวเองเลือกมาก
"ผู้หญิงคนนั้นมีความอึดหนักแน่น ตอนวิกฤตยังพาคนที่จิตใจไม่มั่นคงลุกขึ้นสร้างแนวรับได้ คงไม่มีปัญหา"
คนอื่น ๆ ก็มองคนที่ตัวเองเลือกไว้อย่างมีความหวังเช่นกัน
หว่านหลานกล่าวว่า "ขอให้พวกเขาร่วมมือกัน ทำให้ที่วุ่นวายยับเยินแห่งนี้มีความหวังสักนิด"
เรือรบทั้งหลายถอนตัวออกเดินทาง ทั้งหกราชินีอยู่ตรงนั้นมองตามคนเหล่านั้นจนลับสายตา
โข่วอิ้งหยิบวัสดุฉบับหนึ่งออกมา
"ฉันได้เอกสารวิจัยของดร.โอลีกัลมาแล้ว บางส่วนถูกเผาไปแต่พวกนี้ก็ยังเก็บสำเนาไว้จริง ๆ คงคิดว่าหลังจบเรื่องจะเอามาศึกษาเอง"
ซูอูเว่ยที่กำลังเปิดดูวัสดุส่ายหน้า "พวกมันคงไม่คิดว่าตัวที่ฆ่าพวกมันในที่สุด คือภัยพิบัติจากมนุษย์ที่พวกมันเองปลุกปั่นขึ้นมา"
ความทะเยอทะยานใหญ่โตจนอยากควบคุมทุกสรรพสิ่ง แต่กลับลืมคำเตือนของดร.โอลีกัลโขลง ลืมว่าคนธรรมดาเมื่อโกรธก็ยอมแลกเลือดเนื้อ
เมื่อไม่เห็นคนเป็นคน หายนะที่ปลุกขึ้นมาในท้ายที่สุดก็ไม่เห็นพวกมันเป็นอะไรเช่นกัน
ทำชั่วด้วยมือตัวเอง ก็รับผลของมันเอง
วันแรก ทั้งหกกวาดล้างพลังของหายนะจากเขตนี้ หว่านหลานปล่อยพายุคอสมิกให้กลืนกินพื้นที่แห่งนี้ กลายเป็นเขตหวงห้ามที่ไม่มีใครกล้าย่ำเข้า