"ท่านอ๋องโหยวสือ! ไม่ดีแล้ว ระบบของเรือรบถูกบุกรุก ระบบอาวุธถูกระงับ!"
ความมั่นใจบนใบหน้าของโหยวสือระเหิดหายไปในพริบตา ความเชื่อมั่นอันเลิศล้ำนั้นถูกประโยคเดียวบี้แหลกเป็นผุยผง
"เจ้าว่าอะไรนะ?"
"ว่าว่านายยิงปืนไม่ออกไง!"
โหลวกวานซานหัวเราะก้องกดปลายดาบลง ยกขาหนึ่งเหยียบคันดาบยาว เข้าประชิดโหยวสือ
"เพื่อน ๆ เป็นอะไรไม่เป็น เสี่ยงมาเป็นผู้บัญชาการกองทัพไร้สมอง นึกจริง ๆ เหรอว่าจักรวาลชอบพันธมิตรทหารใหญ่ ๆ"
โหยวสือโกรธแค้นส่งเสียงผ่านใบดาบของโหลวกวานซาน
"พวกเจ้าทำอะไรกินกันมา ระบบอาวุธถูกบุกรุกก็ต้องป้องกันสิ ป้องกันไม่ได้ก็ละทิ้งอาวุธ สั่งระบบระเบิดตัวเองทันที แล้วฟาดยานไปชนมัน แค่นี้จะต้องให้ฉันบอกด้วยเหรอ!"
ขยะ พวกขยะทั้งนั้น!
อ่อนแอกว่าลูกน้องที่เขาเคยนำมากันไม่ใช่นิดหน่อย ไม่มีสมองสักนิด เตะหนึ่งทีเดินหนึ่งก้าว รอกลับไปคราวนี้ ต้องเปลี่ยนหายนะชุดใหม่ให้หมด
ยังไงก็ตาม สิ่งที่จักรวาลนี้ไม่เคยขาดก็คือหายนะ วัสดุสิ้นเปลืองที่ถูกที่สุด
โข่วอิ้งผู้ทำลายระบบอาวุธสำเร็จ แบกเย่ปู้หวี่ฝ่าดงหายนะไปมา ก้าวย่ำเบาหวิวดั่งเงาที่ร่ายรำ แทบทุกจุดที่ผ่าน หายนะก็คุกเข่าลงเป็นแถว
"หัวหน้า วิชานี้ของเธอเจ๋งสุด ๆ ไปเลย คือสกิลควบคุมฝูงที่ขาดไม่ได้เวลาลุยกลุ่มเลย"
เย่ปู้หวี่เตือน "อย่าเพลิน มองทางดี ๆ เมื่อกี้เธอเกือบสะดุดหายนะล้มทับปุ่มจุดระเบิด แบบนี้ฉันไม่อยากเห็นซ้ำเป็นครั้งที่สอง"