ความโมโหสุดขีดของซูอูเว่ย ส่งผลให้สมองของคนทั้งคณะฉวนเทียนชิงแทบจะขมวดเป็นปม
โข่วอิ้งอ้าปาก มองไปยังคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตัวเอง รู้สึกคล้ายกับว่าอีกฝ่ายกำลังเปล่งแสง
“ทะ... ทานตะวัน?”
เขานึกอะไรขึ้นมาได้ไม่เข้าเรื่อง โลกปัจจุบันนี้ ดวงอาทิตย์เป็นคนหาความสนุกงั้นเหรอ?
ถ้าพูดออกไปคงมีแต่คนคิดว่าเขาป่วย เป็นบ้าไปแล้ว
เดิมทีที่จ้องมองเย่ปู้หวี่อยู่ หว่านหลานก็หันหน้าฉับ ด้วยเสียงดังกร๊อก จับคอตัวเองแล้วสูดลมหายใจเย็นเฮือกใหญ่
“วัวแก่กินหญ้าอ่อน?”
ให้ตายเถอะ งั้นเมื่อก่อนนี่เธอกำลังแข่งกับดวงอาทิตย์อยู่เนี่ยนะ?
เพื่อนเอ๊ย เรื่องนี้ไม่ตลกเลย
โหลวกวานซานเงยหน้ามองท้องฟ้า แสงแดดจ้าเสียดแทงตาจนเจ็บ แทบจะน้ำตาไหล
“ดวงตะวันอันเจิดจ้าที่เคยส่องส่องแก่ทุกสรรพสิ่ง ตอนนี้เป็นเพื่อนร่วมทีมฉันงั้นเหรอ?!”
ไม่ใช่สิ นี่มันไม่ใช่แค่เกินเหตุแล้ว มันห่างจากความสมเหตุสมผลไปตั้งหลายหมื่นลี้
มู่ปิงเกอหลับตาลง อกกระเพื่อมขึ้นลงไม่เป็นจังหวะ
“ขอเวลาฉันหายใจสักครู่”
เธอคิดว่าพวกเพื่อนร่วมทีมอาจจะเกี่ยวข้องกับหายนะ แต่ไม่คิดไม่ถึงว่าเพื่อนร่วมทีมของเธอจะไม่ใช่มนุษย์
ไม่ใช่แค่ไม่ใช่มนุษย์ ยังเป็น... ดวงอาทิตย์อีกต่างหาก
เล่าเรื่องตลกให้ฟังหน่อย เพื่อนร่วมทีมของคุณเป็นดวงอาทิตย์
เย่ปู้หวี่รู้สึกเหมือนโชคชะตากำลังชูนิ้วกลางให้เธอ และเล่นตลกครั้งใหญ่กับเธอ
เธอรู้ดีว่าเบื้องหลังของซูอูเว่ยนั้นช่างลึกลับ และรู้ว่าอีกฝ่ายต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน แต่...
ก็ไม่ใช่ว่าไม่ธรรมดาแบบนี้สิ!