ผู้บริหารแห่งคำตัดสินถามว่า "ทุกคน คิดตำแหน่งที่จะสร้างอุปกรณ์ส่งกายข้ามภาษะได้หรือยัง"
คนจากดินแดนสุดท้ายชี้มือไปยังจุดที่คึกคักที่สุดในฐานของพวกกอบทรัพยา โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
"ตรงนั้นแหละ โซนที่รุ่มรวยที่สุดในฐาน"
คนจากไท่ฉูโหลวขมวดคิ้ว
"จะอันตรายเกินไปรึเปล่า"
สามคนจากดินแดนสุดท้ายส่ายหน้า ใบหน้าแฝงบัฟดวงซวยแบบผู้คุมเชื้อชะตาทั้งแผ่นดิน
"เราก็ต้องการความอันตรายนั่นแหละ เราไม่ได้มาเพื่อคุยเรื่องเหตุผล ผู้นำทางเรียกพวกเรามา ก็เพราะอยากให้แสดงฝีมือออกมาใช่ไหม งั้นเครื่องแบบนี้ก็ต้องสร้างให้ถึงที่สุด!"
ปากของผู้บริหารแห่งคำตัดสินกระตุก "พวกนายมั่นใจว่าฉุดฟ้าพังทลายหมายความแบบนี้? หรือว่าพวกนายจะอาศัยอำนาจผู้อื่น ทำเรื่องที่เกินขอบเขต"
สามคนส่ายนิ้วชี้ ถอนใจส่ายหน้า ด้วยสายตาราวจะบอกว่าพวกนายไม่เข้าใจหรอก
"คำพังเพยว่าไว้ดี 'มีที่พึ่งแล้วไม่ใช้ ก็โง่เขลาเต็มประดา'"
หนึ่งในนั้นถูมือ "นายลองคิดดูสิ พวกเราสร้างอุปกรณ์ส่งกายไว้ที่จุดที่โดดเด่นที่สุด พวกไม่รู้จักหน้ามันตามันย่อมต้องมา ตอนนั้นมันก็คือการรอคอยแล้วลงมือ ไม่ใช่รึไง"
คนจากไท่ฉูโหลวถาม "ถ้าสู้ไม่ไหวล่ะ จะทำยังไง"
"ง่ายนิดเดียว วิ่งหนีเข้าไปในค่ายกลเคลื่อนย้าย"
ผู้บริหารแห่งคำตัดสินยกคิ้ว "ถ้าไล่ตามไม่เลิกล่ะ"
"ก็ตายสิ คนที่มาก่อความวุ่นวายในเมืองลอยน้ำ ฆ่าทิ้งทุกตัว"
สามคนเอามือแนบเอว ยืนกรานเต็มเปี่ยม