เสี่ยวเฟิงส่ายหน้า: "ฉันลองแล้ว ไม่มีประโยชน์ ฉันเตือนนาย อย่าเข้าใกล้สิ่งประหลาดนั้นเด็ดขาด!"
เสี่ยวหลิงกลับจับมือเสี่ยวเฟิงไว้ จ้องมองตาทั้งสองข้างของเขา
"อย่าดื้อดึงเลย ฉันช่วยคนไว้สามแสนคน! ส่วนนาย เอากองทัพหินพันปีไปรบกับศัตรูนอกโลก สูญเสียทหารหลายหมื่น ได้ผลลัพธ์อะไร? นายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าความจริงคืออะไร!"
เขากัดฟันพูดอย่างฝืนใจ: "ศัตรูนอกโลกพวกนั้น มาล้างสิ่งนั้นต่างหาก เป้าหมายของพวกเขาคือสิ่งที่ทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนไม่หยุด ไม่ใช่กองทัพหินพันปี!"
"บ้าเอ๊ย!" เสี่ยวเฟิงผลักเสี่ยวหลิงออก ดวงตาประกายเย็นเยียบ "นายถูกหลอกแล้ว ศัตรูนอกโลกพวกนั้นกับสิ่งที่ทำให้ดาวหินพันปีพิบัติ มาจากต้นตอเดียวกัน!
ฉันไม่มีทางปล่อยให้พวกมันเข้าไป พวกมันไม่ใช่พวกที่ดี และไม่ใช่ทางรอดของดาวหินพันปีด้วย!"
การพบกันที่จบลงอย่างไม่เป็นสุข ฉากก็สลายไปอีกครั้ง
โหลวกวานซานและคนอื่น ๆ ตั้งสติไม่กลับเป็นเวลานาน
เย่ปู้หวี่ขมวดคิ้ว ครั้งนี้ข้อมูลในภาพค่อนข้างมาก จากที่เสี่ยวเฟิงกับเสี่ยวหลิงทะเลาะกัน พอจะรู้ได้ว่าโลกนี้ก็ถูกบุกรุกแล้ว
แผ่นดินไหวที่เสี่ยวหลิงพูดถึง ดาวหินพันปีเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์เข้าสู่วงจรแผ่นดินไหว คำอธิบายนี้คล้ายกับความเสียหายที่ [เสียงกัมปนาท] ก่อไว้เพียงใด
หรือว่าโลกนี้ก็เป็นเหยื่อของ [เสียงกัมปนาท] ด้วย?
ซูอูเว่ยหรี่ตาลงเล็กน้อย: "น่าสนใจ ภาพต่อไป คงจะเผยความจริงบางส่วนให้เราเห็น ความจริงว่าทำไมโลกถึงเป็นเช่นนี้"