พวกเขาก็ถือว่าใช้ประโยชน์จากสำนักไถฉูโดยทางอ้อม
ฉุดฟ้าพังทลายหายสาบสูญ ศาลากอบกู้โลกตามหาไม่เจอ คณะผู้ตัดสินไม่กล้าแตะต้อง ตอนนี้ค่าความเกลียดชังทั้งหมดจึงตกอยู่ที่สำนักไถฉู
เรียกพวกเขาว่าแพะรับบาปก็ไม่ผิด
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าสำนักไถฉูล่มลง ดินแดนสุดท้ายย่อมต้องเปิดโล่งให้สายตาของเหล่าหายนะมองเห็น เพื่อส่วนรวมหรือส่วนตัว พวกเขาก็ลำเอียงเชือกเส้นเดียวกับสำนักไถฉูทั้งคน
การแฝงตัวเข้าไปในรอยแยกมิติจึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
เย่ปู้หวี่เงยหน้าขึ้นถอนหายใจยาว แค่วิธีการแฝงเข้าไปนี่ มันไม่ได้ผิดที่ตรงไหนสักหน่อยเหรอ?
"เฮ้ย สัตว์เลี้ยงตัวเล็กนี่มันซนซ่างดีนี่นา พวกแก่ๆ พวกนั้น ยังพาของเล่นชิ้นนี้ติดตัวมาด้วย"
หายนะที่ยืนอยู่เบื้องหน้าของทั้งกลุ่มแขนไขว้หน้าอก มองลงมาอย่างเหยียดหยันที่หายนะตัวเล็กที่ถูกมัดอยู่ตรงหน้า
"พูดมาสิ ทำไมพวกเจ้าถึงต้องการเข้าไปในรอยแยก?"
ซูอูเว่ยร้องโอ๊ยโอย "ท่านผู้ใหญ่ครับ พวกเราจะไปรู้ได้อย่างไรว่านี่คือดินแดนของรอยแยกมิติที่มีชื่อเสียงโด่งดัง ไม่นานมานี้พวกเราเพิ่งหนีตายมาจากชายขอบแห่งความโกลาหล
ท่านลองดูสิ คนนี้หน้าซีดเซียวเป็นคนโดดเดี่ยวไร้ญาติ สาวน้อยที่ไม่พูดสักคำเหลือแค่ลูกแมวตัวนี้ และคุณยายหน้าบูดข้าง ๆ ผมก็เป็นคนไม่มีญาติพี่น้องเหมือนกัน
ตอนแรกพวกเรามีกันหลายคน แต่เดินไปเรื่อย ๆ ก็เหลือแค่นี้ ชายชราอย่างผมมันแท้จริงอยากนัก"
เขาเสนอว่า "ไม่อย่างนั้น ท่านจับพวกมันไป แล้วปล่อยผมไปเถอะ"