ทุกคนจึงเก็บเสียงหัวเราะครืน แยกย้ายกันนำทีมของตัวเองออกไป สนามก่อสร้างที่เมื่อครู่ยังครึกครื้นสบายใจ
ไม่ช้าเสียงเครื่องจักรก็ดังขึ้นระงมทั่ว เสาแสงพลังนับไม่ถ้วนพุ่งทะยานขึ้นฟ้าตามพิกัดที่กำหนดไว้ล่วงหน้า ร่างโครงของแม่น้ำลืมเลือนหลังใหม่จึงค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนฉากจักรวาลอันมืดมัว
แล้วก็ตูม! จุดพลังหนึ่งพิกัดพังลงอย่างสิ้นเชิง
คนหมู่ใหญ่มองซากที่ถล่มกันเงียบงัน
มีหายนะตัวหนึ่งคำรามลั่น: "ไอ้ตัวดีที่ไหนทำพัง ออกมาตายเดี๋ยวนี้!"
หายนะที่ก่อเหตุอุบัติภัยการก่อสร้างขึ้นโดยไม่ตั้งใจร้องออกมาทันทีว่าจบแล้ว
สุดท้าย มันก็ถูกแขวนขึ้นไป
"ดูสิ ฉันบอกแล้วว่าต้องเฆี่ยน"
"เฆี่ยนเลย ไม่เฆี่ยนไฟในท้องฉันก็ไม่ลง"
เสียงเปาะแปะดังต่อเนื่องปนกับเสียงครวญครางระงม ทำให้เย่ปู้หวี่และพวกที่เดินมาช่วยงานต้องชะงักเสียก่อน
เย่ปู้หวี่เสนอว่า: "ฉันว่าเราควรปรึกษากันก่อนดีกว่า ว่าจะทำยังไงให้รักษาสติของพวกเขาไว้ได้มากที่สุด"
ซูอูเว่ยพยักหน้า: "จริงด้วย เทคนิควิศวกรรมของพวกเขาล้ำหน้าเราไปมากแล้ว ฉันเองก็ยังงงกับระบบออกแบบนั้นอยู่ ให้พวกเขารับผิดชอบไปเลยดีกว่า เราคอยจ่ายพลังก็พอ"
ทีมฉุดฟ้าพังทลายจึงแอบมาแอบมองแวบหนึ่ง แล้วก็หม่นหมองเดินหนีไป
ส่วนนอกเหนือจากจักรวาลอันไพศาลไร้ขอบเขต ข้อมูลเวลาที่อารยธรรมไกลโพ้นส่งออกมา ไม่มีใครล่ะรู้ว่ามันข้ามผ่านระยะทางที่ยากจะจินตนาการมาแค่ไหน หรือถูกสนามแรงโน้มถ่วงกับเหวเวลามากน้อยเพียงใดบิดเบี้ยวและยืดออกมาแค่ไหนระหว่างทาง