สัตว์เทพสี่ทิศที่คำรามลั่นพุ่งกระแทกเข้าใส่[รอยแตก]อย่างสมบูรณ์ไม่เหลือชิ้นดี
หายนะตาบอดมั่นใจว่าพวกเขาจะเกิดศึกภายใน แต่ไม่คิดว่าความขีดแข็งข้องใจของทั้งสี่คนจะกลับกลายเป็นการโจมตีที่ทรงพลังยิ่งขึ้น และถล่มลงบนตัวเธอเสียเอง
ในความรีบร้อน เธอทำได้เพียงรื้อม่านป้องกันขึ้นมารับ ตัดพลังส่วนใหญ่ทิ้ง แต่ฝีมือของทั้งสี่ไม่ใช่เรื่องโม้ พวกเขาเหลือเพียงก้าวสุดท้ายจริง ๆ ก่อนจะก้าวเข้าสู่ระดับเก้า
[รอยแตก]ถูกแรงกระแทกมหาศาลเหวี่ยงกระเด็น ทุบลงไปในหลุมใหญ่ที่ป้อมปราการถอนตัวออกไปแล้ว ผืนดินถูกกระแทกจนฉีกขาด แผ่ออกไปเหมือนใยแมงมุม
เธอทรุดคุกเข่าข้างเดียวพยุงร่างเอาไว้ มองไปยังมนุษย์ทั้งสี่คน
"พวกคุณไม่เหมือนผู้ที่อยู่ในระดับแปดทั่วไป"
โม้ยี่ดึงมุมปากขึ้น "แล้วคุณก็ไม่เหมือนหายนะระดับสิบสามธรรมดาเหมือนกัน สามคนที่เหลือถอยลงไป ฉันสงสัยว่าพวกคุณจะหักหลังฉัน ไปยืนไกล ๆ ฉันจะสู้เดี่ยว"
โก่วเซียงวั่งกลอกตาขึ้น "นายไม่เชื่อฉัน ตอนนี้ฉันก็ไม่เชื่อนายเหมือนกัน นายต่างหากที่ควรหลบไป อย่ามาขวางงานสำคัญ"
อูซู่รวบรวมการโจมตีขึ้นอีกครั้ง มุมปากเผยให้เห็นไฟโทสะเล็ก ๆ
"ทะเลาะอะไรกัน ไปหมด ไม่รู้ว่าทำไมฉันถึงไม่ไว้ใจพวกคุณ แต่ชัดเจนว่านี่เป็นกลของอีกฝ่าย งั้นก็ลงมือกันตามแต่ฝีมือ"
หมู่ยูอิงบุกลงไปแล้ว พลางสบถในใจ
"มีเวลาปากเสีย ไม่เท่ากับรีบเก็บงาน ฉันแปลกใจจริง ๆ ว่าพวกคุณกำลังแสร้งเล่นงานฉันอยู่หรือเปล่า"
อีกสามคนด่ากลับ "ใครมันเป็นคนขี้โกงกัน!"
[รอยแตก]: ...
ฉันหว่านเมล็ดความขีดแข็งข้องใจลงไป เพื่อให้ความสัมพันธ์ของพวกแกแตกสลาย แตกคอกันแบ่งฝักแบ่งฝ่าย ไม่ใช่เพื่อให้พวกแกมาหยอกล้อกันแบบนี้!